Wet en Evangelie

Ik vond dat een eye-opener. Het is ook zo eenvoudig. Die papoea’s kenden het Evangelie niet en zaten er absoluut niet op de wachten. Dan kun je wel bij zo’n hut aankloppen met een prachtig verhaal, maar het kan nooit echt die geestelijke betekenis krijgen waarvoor de blijde boodschap is bedoeld. Eerst moesten de papoea’s weten dat ze fout zaten: dat roven en moorden God in de hemel verschrikkelijk vertoornt. Ds. Kuijt zal in het evangelisatiegesprek vast zijn beste beentje hebben voorgezet. Hij zal vriendelijk hebben gedaan tegen de mensen die hij ontmoette. Dat was in zijn situatie aan te bevelen ook, stel je voor! Maar die vriendelijkheid en dat aansluiten bij de papoea’s leidde niet tot een andere boodschap. Kuijt begon niet met “God houdt ook van jou”, maar met de Wet. “Wat jullie doen, is zonde; dat leidt alleen maar tot diepe ellende”.

Bijbels
Ik heb mij afgevraagd waarom ik dat zo’n eye-opener vond. Is het immers niet heel Bijbels? De Wet ging voor het Evangelie uit, om een straffe tuchtmeester te zijn. Voordat Christus daadwerkelijk kwam, was daar eerst Johannes met zijn doop, zijn oproep tot bekering, zijn bijl aan de wortel van de boom. Toen Petrus ging preken, stelde hij het volk eerst schuldig aan de kruisdood van de Zoon van God. Zo werden de harten verbroken en kwam de benauwde vraag: “Wat nu?”
Ik behoor ook niet tot het slag evangelisten dat met “Jesus loves you” de boer opgaat. Het is Bijbels om over een algemene liefde van God tot Zijn schepping en het schepsel te spreken. Maar de bijzondere liefde van Gods genade richt zich op door schuldbesef getroffen en verslagen zielen. Hoe kan het dan toch zijn dat ik zo ophoorde toen ik die zendingsavond van ds. Kuijt terugluisterde?
Het is wellicht een generatieprobleem. In tegenstelling tot ds. Kuijt ben ik opgegroeid in een tijd waarin reclame en een keur aan speciale promoties de economie voortstuwden. In dezelfde tijd gingen christenen meer dan ooit nadenken over het bereiken van hun ontkerkelijkende medemensen. Dat alles leidt ertoe dat je soms door de bomen (allerlei gedachten over de communicatie van de boodschap) het bos (de boodschap zelf) niet meer ziet.

Klantgericht
Bij al het nadenken over evangelisatie en zending kun je zó klantgericht worden dat je het risico loopt de scherpte van de evangelieboodschap uit het zicht te verliezen. Je zoekt aansluiting bij je onkerkelijke medemens en probeert oprecht hem te interesseren voor het evangelie. Ongemerkt loop je echter het risico te vergeten dat wij allen van nature als die papoea’s zijn. We zitten er helemaal niet op te wachten. Er moet plaats voor worden gemaakt.
Het is goed dat we in het evangelisatiewerk de aansluiting zoeken bij onze medemens en dat we vriendelijk zijn. Het moet ook allemaal doorgaan: het inloophuis, de straatevangelisatie rond de christelijke feestdagen, de folderverspreiding, een cursus christelijk geloof, de persoonlijke evangelisatie. Doe mee, help het mogelijk te maken! De tijd is te kort, de nood te groot en de Heere te heilig om onze talenten in de grond te stoppen.
Maar bij alle inspanningen: laten we wel de Bijbelse lijn vasthouden. Soms willen we gewoon te graag, uitgedaagd wellicht door zogenaamd succesvolle kerken. Laten we liever doen wat we kunnen waar de Heere ons heeft geplaatst. Trouw aan Zijn Woord, het verwachtend van Hem. En dan luidt de wonderlijke belofte voor Gods kind: “Over weinig zijt gij getrouw geweest, over veel zal Ik u zetten?”

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen