Uitzien naar Gods werk

Aan het woord is Wim Knapen. Hij is sinds februari 2010 jongerenwerker in Ecuador. We spreken elkaar via Skype. Om 16.00 uur kan ik hem ‘bellen’. Bij hem begint de dag net. In Ecuador in het 9.00 uur. Ongeveer twee uur lang praat ik met hem over het jeugdwerk in Portoviejo. Aanleiding voor dit gesprek was het ‘campamento’ dat hij voor de jongeren dit najaar organiseerde, maar al snel gaat het gesprek over de jongeren die hij tegenkomt.“De jongeren zijn best wel gegroeid in de afgelopen jaren. Je ziet vorderingen. Alles wat je ze aanleert komt toch wel ergens terug. Door die extra aandacht die we ze geven komen er ook meer jongeren in de kerk. Soms zitten er wel dertig jongeren. Soms zijn er zelfs meer jongeren dan ouderen. Er wordt geluisterd, ze zijn eerbiedig als het moet en ze maken geen grappen meer over het bidden en het Bijbellezen.”

Campamento
“We zijn voor het eerst op kamp geweest. Het was leuk om het te organiseren. We wilden vooral de onderlinge band verstevigen. Met jongeren tussen 14 en 16 jaar zijn we naar de kust afgereisd. Het duurde twee dagen. Dat vond ik eigenlijk wel even genoeg. Ik was ook heel benieuwd hoe de jeugdleiders zouden reageren op de groep. Eerder zijn we weleens op excursie geweest. Toen waren de leiders erg passief; ze hingen vooral in hun hangmatjes. De leiders zijn mensen uit de gemeente.
Uit eindelijk is het allemaal heel erg goed verlopen. We hadden een mooi oord. Het was niet heel luxe, maar prima! De leiders waren erg gegroeid in hun rol. Ze gebruikten de tijd om contacten te leggen en jongeren aan te sturen.”

Trouw
Tijdens het kamp heeft Wim Knapen met de jongeren nagedacht over het thema ‘trouw’. “We hebben hier vooral het probleem dat jongeren heel weinig naar de diensten komen, wat ik heel belangrijk vindt. Ik dacht: het kamp is een mooi moment om eens na te denken over trouw zijn. Ik heb dit verdeeld in drie Bijbelstudies: trouw aan God, trouw aan je vriend(in) en trouw aan de gemeente Wij, mensen zijn ontrouw, maar God is getrouw, ook naar mensen. Dat was het uitgangspunt: trouw van God. Maar, je moet ook trouw zijn aan je naaste: welke verantwoordelijkheid heb je naar je vrienden die niet in Christus geloven of naar de kerk gaan? Tot slot hebben we nagedacht over de vraag hoe trouw we zijn om naar de kerk te komen.” Het kamp heeft nog niet helemaal het gewenste effect gehad: “In de setting en de sfeer van zo’n kamp wordt veel gezegd, maar het komt niet altijd tot het gedrag. Je ziet ze wel denken. Ze beamen wel dat ze trouw moeten zijn. Sommige jongeren lezen wel in de Bijbel, maar veel van hen laten Gods Woord dicht. Hun hart moet worden aangeraakt! Het blijft hard werken. We blijven de jongeren uitnodigen en ze erbij betrekken.”

Ontwikkeling
Wim Knapen ziet dat de jongeren zich toch ook best wel ontwikkelen: “Tijdens het kamp deden de jongeren goed mee. Ze luisterden goed. Ze zijn daarin gegroeid. Ze discussieerden met elkaar en deden goed mee met de Bijbelstudies. Ze hebben samen ook een poster gemaakt, waarop ze de dingen verwerkten die ze geleerd hadden. Het was een positief kamp, maar de praktijk is wat weerbarstiger. In hun leven in de stad vinden ze de dingen vaak veel moeilijker. Je vrienden uitnodigen naar de club doen ze wel, maar meenemen naar de kerk gebeurt niet zoveel. Ze komen zelf ook heel vaak niet.

Vasthouden
Bij het jeugdwerk in Portoviejo zijn nu behoorlijk veel jongeren betrokken. Wim Knapen: “We hebben een mooie doorstroom gehad van de zondagsschool naar de club. Dat is mooi, want op dat punt verlies je soms ook kinderen. Maar, willen het uiteindelijk leden worden dan moeten we proberen ze zo lang mogelijk vast te houden.”
Jongens zijn in Ecuador goed te bereiken. Ze zijn veel op straat en ze voetballen samen. “Elke zaterdagmiddag voetballen we met de jongeren. Het is om jongeren te werven, maar ook om op een andere manier met ze bezig te zijn. Het heeft eigenlijk meer doelen. Zo houd je soms ook contact met doopleden die niet meer komen. Je weet niet wat het teweegbrengt. Ze waarderen het contact.”

Uitzien
De wijk Florón is een rauwe buurt waar veel gebeurt. De jongeren leven niet op straat, ze hebben allemaal een huis. Maar vaak komen ze uit gebroken gezinnen. Het verleden heeft z’n sporen nagelaten: “Er zijn tienermoeders, jongeren met vermoorde familieleden. Er zijn jongeren die willen werken, maar ook jeugd die over straat sjouwt en drugs en alcohol gebruikt. Flóron is geen sloppenwijk. Het is een achterstandswijk. Het is er wel gevaarlijk, maar de wijk heeft zich ook verbeterd.”
Ik zit hier nu bijna twee jaar. Ik zie er heel erg naar uit dat kinderen aangeraakt worden door het Woord en door de Geest en dat er innerlijke betrokkenheid komt op de gemeente, op God en op de Christus. Soms zie je iets dat hoop geeft. Dat is heel erg mooi. Het uit zich niet in mooie geestelijke woorden. Nee, ze zijn er, ze luisteren. Ze komen eigenlijk voor de gezelligheid, maar ze komen onder het Woord. Dat kan terug komen in hun leven. Daarom kijk ik ook uit naar het moment dat een van de jeugdleden zegt: ‘ik word lid’. Wat zou het mooi zijn als we vijf mannelijke leden overhouden!
Het blijft zaaien, zaaien, zaaien. Met teleurstellingen, maar ook met vreugdevolle momenten. Juist in Florón hebben de jongeren een Redder nodig, de Heere Jezus Christus.”

Dirk-Jan Nijsink

Marwin

“Iedereen heeft een bijnaam. Marwin noemen ze allemaal ‘Chinees’. Zo gaat dat. Als je dik bent dan heet je ook ‘dikke’. Marwin zit op de universiteit, waar hij een presentatie moest houden. Ik zei: “dan kom ik kijken.” Samen met Greetje ben ik er heen gegaan en toevallig kwamen we hem in de drukte tegen. We vielen wel op. We waren blank, maar niemand doet zoiets. Niemand toont interesse. We vielen op en ik hoorde dat ze Marwin op een gegeven moment plaagden: ‘Marwin, heb je de paus uitgenodigd?’ Ze wisten namelijk dat ik van de kerk was. later vroeg ik hem of hij het vervelend vond. ‘Nee’, zei hij: ‘ik vond het geweldig dat je er was!’ Interesse doet iets me ze, daar krijg je ook iets warms voor terug. Nu staat er op Facebook dat zijn broer gaat trouwen. Als het waar is, dan ben ik er ook. Je moet echt investeren in deze jongens.”

Oscar

“Oscar heeft alleen nog een vader. Zijn moeder overleed tijdens een verkeersongeval. Oscar was jarig en via Facebook nodigde hij me uit. Ik had eerst Bijbelstudie, ‘maar daarna kom ik’, zei ik tegen hem. Om acht uur kreeg ik al een sms: ‘waar blijf je?’ Samen met mijn vrouw ben ik er heen gegaan. We gingen diep de wijk Florón binnen - eigenlijk moet je daar op dat tijdstip niet komen. We kwamen in zijn houten huisje. Hij was helemaal verbaasd, maar ook blij. Ik zei gelijk: ‘we blijven maar kort’. Er waren allemaal vrienden van hem. Ook jongeren die ik niet kende. Voordat we weer weggingen heb ik daar uit de Bijbel gelezen en gebeden. Ik bad ook voor Oscar. Op deze manier probeer ik de momenten te zoeken en te benutten.”

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen