“Die stinkstokken zijn niks voor mij”

“De aanleiding waren problemen thuis. Mijn moeder is vrij jong overleden. Mijn ouders waren toen al gescheiden. Ik liep door de wereld zonder God en zonder Bijbel. Ik kende God niet, had niemand om mee te praten en had geen gemeente om me heen. Als jongen van 15 jaar was ik eigenlijk levensmoe. Ik vond er geen bal meer aan. Dan ga je dus dingen doen die je helemaal niet wil.”

Vond u het stoer?
“Nee, het was meer een gewoonte door het slechte voorbeeld van rokende ouders, rokende vrienden en een rokende zus. Een keer zonder nadenken een sigaretje aangepakt, als ‘gezelligheidsroker’. Binnen de kortste keren was ik verslaafd.”

Voelde het ook als een verslaving?
“Nee. Tegenwoordig hoor ik veel jongeren zeggen, wat ik toen ook zei: “Ik kan stoppen wanneer ik wil.” Achteraf zie ik dat mijn verslaving meer in mijn hoofd zat. Ik had behoefte om met mensen over mijn problemen te praten, maar die mensen had ik niet. Die behoefte stopte ik in het roken, zodat ik iets in handen had. Elk trekje was een behoefte aan steun.”

Wat rookte u?
“Behalve sigaretten heb ik zo’n drie jaar softdrugs gebruikt. Als je dat zoekt, heb je dat zo gevonden, vooral in Nederland. Ik kwam in aanraking met mensen die deze drugs hadden. Dan ga je meedoen, het kon me allemaal niets meer schelen. In die tijd zei men dat soft drugs minder kwaad konden dan alcohol, inmiddels weet ik wel beter.”

Gaven softdrugs een prettig gevoel?
"Het stomme is, dat ik er depressief van werd. Na een paar jaar ben ik weer gestopt met het aanpakken van jointjes, ik beleefde er geen lol aan. Verder zocht ik troost op andere plekken. Ik speelde in een bandje en deed nog wel meer verkeerde dingen. Het was lang moeilijk om daar afstand van te nemen zonder alternatief. Van het roken zelf had ik verder op dat moment geen last, behalve dat het geld kostte.”

Hoe bent u daar uiteindelijk toch helemaal los van gekomen?
“Het klinkt zo cliché, maar zo heb ik het toch wel ervaren: met gebed. Veel bidden. Dan krijg je kracht. Voordat ik ging roken was ik een idealist, ik wilde dierenarts worden. Ik zei altijd: Die stinkstokken zijn niks voor mij. Daar verlangde ik weer naar terug, naar vroeger. Het besef dat er Iemand is die wel om je geeft was daarnaast belangrijk. Dan ga je anders kijken naar het leven. Het zaad daarvoor is in mijn kinderjaren gestrooid. Ik ben rooms gedoopt, leerde de Bijbelverhalen op de katholieke lagere school, maar daarna was het over. Wij gingen nooit naar de kerk. Maar ik weet nog dat ik als klein jongetje aan mijn moeder vroeg wat ik nou moest met dat kruis in de kamer met het beeld van de Heere Jezus daaraan. Ze zei: “Dat is onze lieve Heer in de hemel. Als je problemen hebt, kan je daar altijd bij aankloppen.” Later leerde ik niet te knielen voor een beeld, maar te bidden tot de levende God. Ik liep vast in mijn leven en heb God uitgedaagd mij te bewijzen dat Hij mij wilde helpen. Ik bad om een Bijbel en kreeg die op een niet-christelijke plaats van een christen. Van een ander kreeg ik een kinderbijbel. Van mijn vrouw, toen nog een goede vriendin, kreeg ik het boek Ik zal nooit meer huilen. Ik kon niet meer ontkennen dat God naar mij omkeek. Toen was ik inmiddels 25 jaar. Via mijn vrouw kwam ik uiteindelijk in de Gereformeerde Gemeenten terecht.”

Was het moeilijk om te stoppen met roken?
“Ik heb denk ik wel tien pogingen gedaan om te minderen met roken en dan te stoppen, maar dat lukte niet. Vooral de geestelijke verslaving hield stand. Roken was een gewoonte geworden. Ik had niet zozeer last van afkickverschijnselen, maar het was de behoefte om iets in handen te hebben om je aan vast te houden. Er was één moment dat het wel lukte en dat viel samen met het moment dat God in mijn leven kwam. Heel belangrijk. Dat was toen ik besloot om in één keer te stoppen en alles weg te gooien Over de lichamelijke verslaving was ik vrij snel heen; ik was misschien een weekje wat rillerig. Maar de behoefte in mijn hoofd om een pakje te gaan kopen heb ik nog wel langer ervaren.”

Waar heeft u achteraf het meeste spijt van?
“Dat ik het gedaan heb. Maar vooral dat ik een stap verder gegaan ben en andere middelen, softdrugs, gebruikt heb. Ik ben wel eens bang dat ik mijn hersenen ermee beschadigd heb. Je kunt heel lang een zonde aanhangen zonder dat er gevolgen zijn. Maar als je dan stopt, kunnen later de gevolgen alsnog komen, denk maar aan kanker. En niet alleen als een biologisch gevolg, een natuurlijke wetmatigheid waar God tegen waarschuwt, maar ook als straf van God.”

Wat zou u tegen rokende jongeren willen zeggen?
“Bijna dagelijks waarschuw ik op school rokende jongeren: Stop ermee, het is niet gezond! Maar ik probeer het niet negatief te veroordelen. Omdat ik maar al te goed weet, dat ik zelf die fout ook gemaakt heb. Vooral wil ik hen zeggen: neem die stap naar Hem. Als je echt wíl, kán je ook stoppen, met Zijn kracht. Lees eens 1 Korinthe 6 vers 12 tot en met 15: Alle dingen zijn mij geoorloofd, maar ik zal onder de macht van geen mij laten brengen. Het lichaam is voor de Heere en de Heere voor het lichaam. Uw lichamen zijn leden van Christus.”

www.gripopjedip.nl
www.voorkom.nl/jongeren
www.chris.nl/jongeren www.dehoop.org/hulpjongeren

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen