Stille getuige

Achtervolgd door schuldgevoel vestigt Bram van Ravensteyn zich in een dorpsgemeenschap, waar hij zijn verleden hoopt te vergeten. Dat is niet zo gemakkelijk met een nog lopend juridisch proces en een vader die zijn gram komt halen. Bovendien moet hij moeite doen zijn opdringerige buurvrouw op afstand te houden. Eigenlijk voegt die buurvrouw niet zoveel toe aan het verhaal: die lijn had net zo goed weggelaten kunnen worden.
Zijn nieuwe werkkring brengt Bram wel voldoening. De kinderen zijn minder lastig dan op de vorige school, maar zijn collega’s houdt hij op afstand. Behalve Johan; die weet tot Bram door te dringen. En Cor, de eigenaar van de cafetaria, ontrafelt stukje bij beetje zijn verleden. Samen brengen die mannen de kern van Brams schuldgevoel aan het licht. Als lezer krijg je stukje bij beetje aanwijzingen waaruit die schuld bestaat: dat roept een prettige spanning op in het verhaal. De christelijke boodschap is op een natuurlijke manier door het verhaal geweven. Bram wordt door onrust voortgedreven, maar Johan wijst hem op de ware rust. “Hij moest het opgeven. Hij kon God niet begrijpen. Niet doorgronden. Maar ook niet weerstaan.” Een boeiend debuut over schuld en vergeving, zonder zoetsappige beschrijvingen van ongeloofwaardige bekeringen. Dit is echt, puur. Geen pasklare antwoorden, maar het sprekende Woord.

Maarten Brand,
Stille getuige (Apeldoorn: De Banier 2010)
ISBN 9789033608292; 190 blz.; € 14,90.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen