De hemel in het vizier

Niet thuis in dit land, waar steeds meer mensen breken met Gods Woord. Niet thuis in de kerk, waar er zoveel getwist wordt. Niet thuis, bij hun eigen hart dat nog veel te veel haakt naar de dingen die voorbijgaan. Gersom: een voluit Bijbelse naam. Dat een christen in deze wereld een ‘Gersom’, vreemdeling behoort te zijn, leert de Bijbel ons. De Heere Jezus zegt over zijn discipelen en alle gelovigen in het Hogepriesterlijk gebed: Ze zijn niet van de wereld, zoals ik van de wereld niet ben.

Niet van de wereld
Als je de Heere lief krijgt, gaat er een streep door wat de wereld je te bieden heeft (1 Johannes 2). Daar wil je niet langer voor leven. Het heimelijke verlangen om gezien te worden en belangrijk te zijn, wordt je vijand. Je eindeloze hunker naar meer en mooier, naar spullen en bezit, wordt je tot last. Of je heimelijke fantasieën over mooie meisjes, je seksuele drift die je haast niet in de toom kunt houden, je gaat er onder gebukt. Als de Heere je hart inneemt voor Hem, zul je de woorden van de Heere Jezus beamen ‘ik ben niet meer van de wereld’. In de klas voel je je een buitenstaander. De holle praatjes over sport of winkelen, ze kunnen je niet schelen.

Verdrukt in de wereld
Ja, sterker nog, het is niet alleen zo dat je anders bent dan de wereld. Maar je zult de wereld ook tegen je krijgen. In de wereld zult gij verdrukking hebben (Johannes 16: 33 ) zegt de Heere Jezus en: Omdat u van de wereld niet bent, maar Ik u uit de wereld heb uitverkoren, daarom haat u de wereld (Johannes 15: 19). In de klas word je misschien belachelijk gemaakt.Er wordt achter je rug om over je gekletst. Als ze er achter komen dat je een doordeweekse kerkdienst hebt bijgewoond, verklaren ze je voor gek. Ze irriteren zich er aan dat je niet mee lacht met hun vunzige grapjes.

Nu en straks
Je zou kunnen zeggen dat het vreemdeling zijn op aarde een kopen muntzijde heeft. Een niet en een wél kant. Paulus verwoordt dit heel mooi in 2 Korinthe 4 vers 18: Dewijl wij niet aanmerken de dingen die men ziet, maar wel de dingen die men niet ziet; want de dingen die men ziet, zijn tijdelijk, maar de dingen die men niet ziet, zijn eeuwig.Je wordt gericht op de onzichtbare dingen. Op de eeuwige dingen. De hemelse heerlijkheid en vreugde, die God beloofd heeft (volgens de kanttekeningen). En hier hebben we meteen weer een aspect van het vreemdelingschap te pakken. Een gelovige is gericht op de hemel. Hij weet dat hier het land van de rust niet is. Maar dat hij op weg is naar het Vaderhuis met zijn vele woningen (Johannes 14). Want wij weten dat, zo ons aardse huis dezes tabernakels gebroken wordt, wij een gebouw van God hebben, een huis niet met handen gemaakt, maar eeuwig, in de hemelen (2 Korinthe 5: 1), zegt Paulus. Of op een andere plaats: Wij hebben hier geen blijvende stad, maar wij zoeken de toekomende (Hebreeën 13: 14). Als de Heere jouw hart losmaakt van de aardse dingen, dan kun je er in je stille tijd over nadenken hoe de Heere Jezus nu in de hemel wordt toegezongen door al Zijn kinderen. Hoe zij onafgebroken, in een volkomen toewijding Hem bezingen. Zijn liefde tot in de dood voor hen, vormt de bron van verwondering en aanbidding.Dat Hij hen gekocht heeft. Je hart wordt dan met heimwee vervuld om mee te mogen zingen in dat koor.

Geduldig en standvastig
De hoop op deze heerlijke toekomst, maakt een christen lijdzaam (geduldig) in de verdrukking. Als hij met de dood bedreigt wordt, zullen de woorden van de Heere Jezus hem sterken: Vreest niet voor degenen die het lichaam kunnen doden, en de ziel niet kunnen doden; maar vreest veel meer Hem, Die beide ziel en lichaam kan verderven in de hel (Mattheüs 10: 28). Of zijt getrouw tot de dood en Ik zal u geven de kroon des levens (Openbaringen 2: 10).
De hoop op de eeuwige heerlijkheid bewaart een christen ook voor de zonde, voor de verleidingen van satan. Zoals Mozes die liever met het volk van God kwalijk behandeld werd dan voor een tijd de genieting der zonde te hebben. Achtende de versmaadheid van Christus meerdere rijkdom te zijn dan de schatten in Egypte; want hij zag op de vergelding des loons (Hebreeën 11: 25 en 26). Of zoals de Heere Jezus, Die voor de vreugde hem voorgesteld, het kruis heeft verdragen en schande veracht, en is gezeten aan de rechterhand van de troon Gods (Hebreeën 12: 2).

Strijd
Niet van de wereld, de hemel in het vizier. “Was het bij mij maar zo”, denk je misschien. Je staat op punt van trouwen en je kunt haast nergens anders meer aan denken. Je hebt deze vreugdevolle dag tot in de finesses uitgedacht. En je verlangt naar het moment waarop je elkaar in de armen zult vallen als man en vrouw. Dat is wel anders dan het Bijbelwoord: Opdat die vrouwen hebben, zouden zijn als niet hebbende; en die wenen, als niet wenende; en die blijde zijn, als niet blijde zijnde; en die kopen, als niet bezittende; en die deze wereld gebruiken, als niet misbruikende; want de gedaante dezer wereld gaat voorbij (1 Korinthe 7: 29-31). Je voelt je schuldig, maar het lukt je niet je hart te geven aan de hemelse Bruidegom.
Of, in de weken dat de straten oranje kleuren vanwege de voetbal, kan het ook op jouw hart weer zo’n vat krijgen. De hemelse kroon is dan soms zo weg uit je hart. En de aardse eremedailles lijken het dan weer helemaal voor het zeggen te hebben. Zul je ooit de overwinning behalen?

Overwinnen
In de Bijbel is er ook zo’n liefdeloze, slaperige bruid. Een bruid die niet eens de moeite neemt om de deur open te doen voor haar Liefste. Ze ligt op bed en heeft geen zin om op te staan. Je kent haar misschien wel. De bruid uit het Hooglied (hoofdstuk 4: 2 en 3). Maar wat een genadige Bruidegom. Juist door weg te gaan, trekt Hij haar weer naar Zich toe. De geur van Zijn mirre doet haar hart weer in liefde tot Hem ontvonken. En dan staat ze op! Dan kan ze niet langer binnen blijven, dan zoekt ze Hem weer tot Hij Zich laat vinden. Als de Heere je zo weer hemelsgezind maakt; als Hij je de overwinning geeft op de verleidingen van de zonde, dan roep je het uit met Paulus: Gode zij dank, Die ons de overwinning geeft, door onze Heere Jezus Christus (1 Korinthe 15: 57).

Heimwee
“Gersom!”, riep Mozes uit, toen hij zijn kleine zoontje tegen zich aandrukte. Een woord van heimwee. “Ik verlang naar mijn volk.” “Gersom!”, roept de ware Nederlandse christen: “Hoe zal ik staande blijven in de verleiding van luxe en weelde? Hoe zal ik mijn hart naar de hemel gericht houden? Doe mij zien dat Uw goedgunstigheid meer sterkt dan de uitgezochtste spijzen.” “Gersom!”, roept de ware Eritrese christen, bij de puinhopen van zijn kerkgebouw. “Angst dreigt zich van mij meester te maken. Wat als ik verkracht wordt, of gedood? Maak mij getrouw tot de dood.” “Kom Heere Jezus, ja, kom haastiglijk!”, roepen de Gersomieten. “Ja, Ik kom haastiglijk!” spreekt hun Heere.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen