Van spoedrit naar spoedrit

Martijn StijnenEerder die ochtend zijn Han en Twan aan hun dagdienst begonnen. Ze meldden zich tegen acht uur via de portofoon bij de meldkamer in Arnhem. Drie centralisten regelen van hieruit alle ambulanceritten van de veiligheidsregio Gelderland Midden. Tijdens de koffie worden in het dagverblijf de laatste nieuwtjes uitgewisseld. Al na een paar minuten gaat de pieper. Beide mannen grijpen naar hun broekriem, kijken op de display en blijven dan rustig zitten. Geen haast; ze moeten naar een ambulancepost aan de rand van de stad. De post is strategisch gelegen, van hieruit kan een groot gebied snel aangereden worden. We zijn nog maar net op de buitenpost als de pieper weer gaat. Dit keer is het menens. Een A1: de hoogste urgentie. Binnen vijftien minuten moet de auto arriveren op het opgegeven adres, een dorp in het buitengebied. Met loeiende sirene en flitsende lampen rijdt de ambulance weg. Door rood een kruising op. De auto die van links komt wacht netjes, maar Han geeft nog geen gas. “Eerst zeker weten dat die tweede auto daarachter ook stopt, anders hebben we zelf een probleem.” Op de snelweg gaat het hard: 160! Gelukkig is het nu niet druk.
Ondertussen leest Twan op de boordcomputer wat ze eigenlijk gaan doen. Het gaat om een jonge zwangere vrouw. Ze is 34 weken zwanger. De enige informatie luidt: persdrang. Via de portofoon vraagt Twan aan de meldkamer meer informatie.
Vol gas neemt Han een bocht naar rechts. Het voelt alsof het busje zo kan omslaan, maar Han heeft op het circuit in Lelystad geleerd wat er allemaal kan. Tussen een paaltje en een verkeerd geparkeerde auto door neemt Han een stoeprand en zet de auto midden op straat stil voor de deur van het kleine rijtjeshuis.
In de woonkamer ligt een vrouw. Haar echtgenoot staat er zenuwachtig naast. De mannen stellen zich voor. Terwijl Han in de keuken een schoon laken op de brancard uitspreidt, stelt Twan een paar controlevragen. Het is wel een erg klein buikje voor 34 weken. Zou door het roken kunnen komen? Voordat vertrek prikken ze alvast een infuus, zodat dat in het ziekenhuis niet meer hoeft. Met spoed gaan ze op weg. Voor de aansluiting op de ringweg om de stad staat het verkeer stil. “De vluchtstrook neem ik niet, omdat die over een paar honderd meter ophoudt en dan kom ik er helemaal niet meer tussen.”

Hartinfarct
Een dik uur later gaat de pieper opnieuw! Bij een huisarts zit een man met pijn op de borst. Een voorteken van een hartinfarct. Met tachtig klapt de ambulance over een serie drempels en binnen een paar minuten staan ze naast de man. Hij vertelt dat hij last kreeg van zijn hart toen hij aan de overkant bij de bakker stond. “Schrok je zo van de prijs dan?” De borst van de man wordt volgeplakt met plakkers waarop de monitor aangesloten wordt, zodat Twan kan beoordelen wat er met de man gaande is. De grafieken op het strookje dat de monitor uitprint, duiden inderdaad op een infarct. Dus krijgt de man medicijnen om het bloed te ontstollen. Hij wordt daarna met toeters en bellen meegenomen naar het ziekenhuis voor een spoeddotter. In het ziekenhuis wordt de man direct naar de dotterkamer gereden. De cardioloog en zijn verpleegkundigen zorgen verder voor hem.


Kruiwagen
Soms is er geen tijd om fatsoenlijk te lunchen, maar vandaag lukt het zelfs om de tosti helemaal warm op te eten. Han en Twan zijn weer op de buitenpost en wachten op wat er komen gaat. Even later worden ze gepiept voor een A1 in een naburige plaats. Op een bedrijventerrein is een man met een kruiwagen achterover gevallen. “Moet dat nu met A1? Een A2 kon ook wel.” Dan hadden ze dertig minuten de tijd om te arriveren, maar nu moet het dus snel.
Bij het bedrijf wordt de ziekenauto netjes aan de weg opgevangen en naar het slachtoffer gedirigeerd. Achter het bedrijf ligt een man op de grond. Hij liep achteruit met een volle kruiwagen en is gestruikeld over een metalen balk en daar met zijn rug op terecht gekomen. Hij ligt nu op zijn buik en kan zich niet verroeren van de pijn. Er is vooral inwendige schade, waarschijnlijk aan de rugwervels. De man krijgt pijnstilling via een infuus en wordt zonder spoed naar het ziekenhuis gebracht.

Geen spoed
Aansluitend doen ze nog een B-rit, besteld vervoer. Vanuit het ziekenhuis in de stad wordt een stabiele patiënt vanwege gebrek aan bedden overgeplaatst naar een ziekenhuis in een andere plaats. De patiënt krijgt een beetje zuurstof toegediend via de neus. De man kan eigenlijk gewoon zitten en zou misschien wel met een taxi kunnen. Maar omdat het vervoer tussen ziekenhuizen is, moet dat voor de verzekering met een ambulance.

Barmhartigheid
Twan, die niet naar een kerk gaat, vindt het mooiste van dit werk om in een panieksituatie de rust terug te laten keren. Bijvoorbeeld bij een suikerpatiënt. “Een naaldje met medicatie erin en je ziet iemand bijtrekken en de familie opgelucht ademhalen. Ernstige ongevallen zijn geen uitdaging meer. “Ik heb al te vaak een Suzuki Swift met vijf jongeren erin om een boom gekruld gezien. Daar lig je alleen maar wakker van.”
Han is lid van de Gereformeerde Gemeenten en vind het dankbaar werk om dienstbaar te zijn in de maatschappij. “Zonder aanzien des persoons het werk als een barmhartige Samaritaan doen. Je komt wel met veel ellende in aanraking en ook met de dood. Dan moet je beseffen dat ook een ambulanceteam met hun compleet uitgeruste auto machteloos staat; dat er Eén is die overal boven staat.”

Han en Twan heten in werkelijkheid anders. Vanwege de privacy zijn plaatsnamen bewust weggelaten

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen