Leugen en leegte

Het leek allemaal zo mooi. Met wereldsterren als Robin van Persie, Arjen Robben en Wesley Sneijder zou het Nederlands voetbalelftal in Polen en Ukraïne wel even Europees Kampioen worden. Maar wat een teleurstelling. In de kleedkamer werd ruzie gemaakt en op het veld alleen maar verloren. Het hele land leek wel een illusie armer.
De Olympische Spelen volgden. Prachtig natuurlijk. Van alle medailles gingen er echter maar een paar naar de ontwikkelingslanden. Omdat de armen van deze wereld geen tijd hebben om zich op sport en spel te concentreren. Een opmerking van een eenvoudige Ecuadoraan gaf te denken: “Waarom organiseren ze in Londen een peperduur feest, terwijl er in Afrika zoveel kinderen sterven?”
Ten slotte de Tour de France, ‘s werelds grootste wielerevenement. Maar ook ‘s werelds grootste poppenkast! Lance Armstrong, de heroïsche winnaar van zeven edities van de Tour, gaf zich gewonnen in een dopingzaak. Met terugwerkende kracht werden hem zijn zeven overwinningen ontnomen. Wie ze zou overnemen, was onduidelijk. Heel de tocht bleek van stimulerende middelen bol te staan.

Lege handen
Wie niet meer heeft dan de sport, staat na de lange sportzomer van 2012 met lege handen. Hij heeft de leugen gelooft en de leugen heeft hem leeg aan de dijk laten staan. Trouwens, hetzelfde geldt voor wie niet meer heeft dan uitgaan, vakantievieren, een romannetje lezen, een barbecue aansteken of een biertje drinken. De drie sportieve voorbeelden van hierboven, laten zien hoe de wereld als geheel in elkaar zit. Zegt de Psalm niet dat wie op mensen vertrouwt, op prinsen of op sporters, altijd bedrogen uitkomt?
Lance Armstrong was voor velen een rolmodel. Na het “overwinnen” van een levensbedreigende ziekte, won hij zijn Tours. Hij ontkende categorisch daarvoor stimulerende middelen te hebben gebruikt, maar viel dus van zijn voetstuk. Net als de Nederlandse voetballers. De Olympische Spelen verliepen volgens de organisatoren ronduit perfect. Maar wie ze kritisch analyseert, ziet de rijken van deze wereld dansen op het graf van de armen.
Het prachtige feestje verhult dat vele armen dagelijks zware strijd leveren om te overleven. Misschien leveren zij nog wel veel grotere prestaties, maar een medaille zullen ze nooit krijgen.

Beeld
Dit is geen stukje tegen de sport. Dit is een stukje tegen het vertrouwen op mensen en het opgaan in de wereld. Omdat de wereld zonder God een ronde leugen is. Ze is als de Tour de France. Enkelen vallen in het ravijn. Anderen gaan met botbreuken naar huis. Weer anderen worden gelauwerd en gekust. Maar aan het eind van het liedje blijken de toppers stiekeme dopingzondaars, die geen kwaad uit de weg gingen om maar als eerste te eindigen. Zo gaat het toch vaak, in de politiek, in het bedrijfsleven? Het is een beeld van de wereld, van wat er gebeurt in carrières, in menselijke relaties en zelfs - als we eerlijk zijn - in de kerk. De Heere heeft immers gezegd dat kaf en koren samen moeten opgroeien tot de dag van het oordeel, wanneer Hijzelf als de enige ware hartenkenner scheiding zal gaan maken.

Onlangs sprak ik in een afkickkliniek een drugsverslaafde. Hij dacht ooit dat het goed met hem ging. Tot hij zichzelf op een foto zag: vermagerd, verwilderd en verworden. Wat een zegen als we ook eens in die spiegel mogen kijken. Want wie in de wereld gelooft, is er uiteindelijk net zo aan toe.
Maar, Gode zij dank, er is iets beters. De Waarheid heeft de vaderder- leugen overwonnen. En wie Zijn genade drinkt, hoeft nimmermeer te dorsten. Die raakt pas echt vervuld.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen