“Een echte Kirgies is moslim”

De vrouw kijkt naar rechts door het vliegtuigraam: “ik ben bang en ik hoop dat hij mij bewaart.” Ze zucht, “Allah is groot.” Ondertussen neemt ze de volgende kraal tussen haar vingers.
Het is aardedonker als het vliegtuig landt in Bishkek. Snel ga ik naar mijn logeeradres toe. De volgende morgen kijk ik uit het raam en zie ik de prachtige witte toppen van het Tien-shan gebergte. Het is juni 2012. Voor mijn werk als voorlichter van stichting Friedensstimme ben ik op reis in Kirgizië. Een onbekend land in Centraal-Azië.

Evangelist
Het is de bedoeling dat ik iets ga zien van het werk van een evangelist die wij als organisatie steunen. Om naar hem toe te gaan moet ik uren rijden over verlaten, hobbelige asfaltwegen. Aan de linkerkant rijzen bergen van meer dan vierduizend meter omhoog, aan de rechterkant liggen velden met koren. Op het land is niemand te zien, in de dalen is het te heet om te werken. Aan het eind van de avond kom ik aan in het dorp Ananjevo. Daar woont evangelist Nikolaï Koetsjkov. Hij zoekt de Kirgiezen op en ik ga deze week met hem mee. Hoog in de bergen zoeken we de Kirgiezen op. Zij wonen in eenvoudige vilten tenten: joerten. De mannen en jongens gaan elke dag met een kudde schapen de velden op. Aan het eind van de middag komen ze terug. Andere Kirgiezen houden paarden. Twee keer per dag melken de vrouwen de paarden.

Nieuwe dingen
Na ongeveer drie uur rijden komen we aan bij de eerste joert. Hij staat zo’n driehonderd meter bij het gravelpad vandaan. Evangelist Nikolaï pakt het Nieuwe Testament (indzjil) en een paar kalenders met Bijbelteksten, en stapt op de joert af. Rondom de joert staan wat paarden en een ezel. Honden komen blaffend tegemoet. De eigenaar van de joert komt naar buiten. Evangelist Nikolaï begroet hem hartelijk: “hoe is het ermee?” Nog voor hij antwoord geeft zwaait de man met zijn armen en nodigt hij ons uit in zijn joert te komen.
In de joert ontstaat een gesprek over het leven in de bergen, maar ook over onze toekomst; dat we op reis zijn naar een ontmoeting met God. Over hoe de zonde in de wereld kwam; dat we alleen voor God kunnen verschijnen als onze zonden vergeven zijn door het bloed van de Heere Jezus. Azamat, zo heet de Kirgies, luistert met aandacht. Zijn vrouw Ajnura komt er ook bij. Ook zij wordt bij het gesprek betrokken. Ze horen veel nieuwe dingen. Als hen gevraagd wordt of zij ook bidden knikken ze bevestigend. “Elke dag, vijf keer!” Dat God hoort als ze in nood zijn, daar zijn ze vast van overtuigd. “Allah is de barmhartige!” zegt Azamat, maar… op die ene vraag of hun ziel ook gered is, kunnen ze geen antwoord geven.

Bidden
Azamat en Ainura zijn blij dat we naar hen toe gekomen zijn. Ze stellen voor een maaltijd voor ons klaar te maken. Aan het einde van het bezoek vraagt evangelist Nikolaï of hij mag bidden. “Graag”, zegt Azamat. Allebei spreiden ze, zoals moslims dat gewend zijn, hun handen uit. Evangelist Nikolaï bidt, hij vraagt of deze mensen Gods genade mogen krijgen. Als een kind spreekt hij zijn gebed uit. Het kan niet anders of deze twee mensen proeven iets van de ‘omgang met God’ die deze man mag kennen.
Voordat we vertrekken krijgen ze het Nieuwe Testament. “Daarin kun je lezen hoe je God kunt vinden. We komen bij je terug”, belooft Nikolaï. We gaan verder. Niet veel later komen we bij een andere joert. Er is een vrouw aanwezig die aan het koken is. In het begin is ze blij met ons bezoek. De kalender vindt ze prachtig. Als de evangelist vragen stelt en ze in de gaten krijgt dat hij gelooft dat Jezus de Messias is, wordt ze boos. “praat me daar niet van”, zegt ze: “wij hebben onze eigen profeet.” Ze vouwt de kalender, geeft hem terug en maakt ons duidelijk dat we niet langer welkom zijn: “een echte Kirgies is moslim”.

Behoud
Tijdens de reis heb ik veel mensen ontmoet. Het waren vaak heel vriendelijke mensen. Hun namen heb ik opgeschreven in mijn notitieblok: Azamat, Ainura, Mohamed, Machmud, bijvoorbeeld. De Bijbel vertelt ons dat elk mens die niet in Jezus gelooft, verloren is en verloren gaat. Zowel Nederlanders als Kirgiezen. Die nood drijft evangelist Nikolaï Koetsjkov om deze boodschap eenvoudig, duidelijk en eerlijk aan de mensen te vertellen. Sta daar zelf eens bij stil. Denk eens aan de Kirgiezen met wie ik je kennis heb laten maken. Ze geloven (bijna) allemaal in Allah, dat God géén Zoon heeft. Als ze sterven zullen ze voor Gods aangezicht staan en zien dat ze bedrogen zijn. Bidt voor mensen als evangelist Koetsjkov. Vraag om zegen op hun werk en of de Heere meer arbeiders wil sturen die vertellen dat God wél een Zoon heeft, Die niet kwam om de wereld te veroordelen maar te behouden!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen