Aardappel

Na twee jaar les met een groep van twintig psychologen was het tijd voor een afsluitende opdracht. “Neem een voorwerp mee met behulp waarvan je een belangrijk persoonlijk leerdoel uitlegt.” Een psycholoog uit de ouderenzorg had een bol wol meegenomen. Ze wilde minder langdradig zijn, omdat ouderen anders geen touw konden vastknopen aan wat ze zei. Ze legde het voorbeeld nogal langdradig uit. De rest van de groep moest een beetje gniffelen. Een psycholoog die in een tbs-kliniek werkt, had een aardappel meegenomen. Ze gaf aan dat ze had geleerd dat ze meer geduld moest hebben. Net als een aardappel moeten processen rijpen. Je ziet niet altijd meteen resultaat. Toen was het mijn beurt. Mijn hart klopte een beetje in mijn keel. Zou mijn verhaal geaccepteerd worden? Verder was op één student na niemand opgevoed met de Bijbel. Na het voorlezen van Psalm 139 legde ik uit dat ik had geleerd dat we als psychologen mensen wel kunnen helpen met het ontwarren van moeilijke gevoelens en gedachten. Maar God is de hartenkenner die mensen vollédig doorgrond. Hij kent ons zelfs beter dan wij onszelf kennen. Alleen bij Hem is de ware rust te krijgen. Na afloop spraken medestudenten met waardering over de authenticiteit van mijn verhaal. “Tjonge, wat mooi dat jij dit zo ervaart zeg.” Een paar minuten later lachte dezelfde studente hard om de ervaring van iemand die haar vrijgezellenfeestje op de Wallen had doorgebracht. Blijkbaar vonden ze christelijk geloof mooi voor mij, maar heeft het geen enkele betekenis voor hun eigen leven. Of zou het verhaal over de aardappel hier ook van toepassing kunnen zijn?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen