Huilen

In het Reformatorisch Dagblad las ik pas een gesprek met een mevrouw uit de politiek. Er werden allerlei merkwaardige gezegd. Vroeger was ze gelovig opgevoed, maar daar “deed ze niet meer aan.” Dood was dood en verder stonden er nog wat schokkende zaken in het vraaggesprek. Eigenlijk vroeg ik me even af waarom dit in de krant moest. Maar goed, kranten moeten ons informeren en die mevrouw heeft een hoge functie bij de Europese Commissie. Het is iemand die veel te vertellen heeft. Aan het slot werd gevraagd of ze weleens huilde. Het antwoord was: “Allang niet meer. Nee, ik kan het me niet herinneren.” Een vrouw zonder tranen. Iemand die voortdurend bezig is met politiek, beleid, Europa en de toekomst. Huilen was er niet meer bij…. Een leven zonder tranen.

Vreemd?
Is dat nu zo raar? Mwah, er zullen best mensen zijn die moeilijk kunnen huilen. Er zullen anderen zijn die iedere keer huilen. Maar nooit meer huilen is toch wel raar. Ooit las ik eens een boek met als titel De dag waarop mijn vader huilde. Het ging over het begin van de Tweede Wereldoorlog. Iemand was daarover zo geschokt dat hij huilen moest. Ook in de krant zie je weleens foto’s van mensen die zichtbaar verdriet hebben. Zo kan het gebeuren bij rampen, sterfgevallen en ongelukken dat mensen hun verdriet ruimte geven. Vooral als de kwetsbaarheid van ons leven naar voren komt, zijn er momenten dat mensen huilen. Dat zul jij ook weleens hebben. Dingen die zo verdrietig zijn dat je je tranen niet meer kunt bedwingen. Zo vreemd is het dus niet om te huilen. Er zijn momenten dat we leren dat we maar kleine mensjes zijn. Dan is er lijden en verdriet. Mensen geven daar gewoonlijk ruimte aan. Door tranen.

Flink
Huilen geeft iets aan van de zwakheid van ons bestaan. We staan soms met de mond vol tanden. Er zijn soms momenten dat we echt niet weten hoe het verder moet. En dan is het eigenlijk heel normaal dat we emotie tonen. Dat we onze zwakheid laten merken door te huilen. Maar zwakheid is niet iets wat echt past bij mensen die voortdurend flink moeten of willen zijn. Zwakheid is in onze samenleving een zaak waar wat op neergekeken wordt. Wie laat er nu zijn tranen de vrije loop? Nee, in de politiek en onder de zogenaamde flinke mensen kom je het weinig tegen. Zwakheid geldt dan als slap, verkeerd. Dat is niet ‘chill’. Misschien herken je die houding wel. Onder jonge en oude mensen kom je die houding tegen. Is het een goede houding? Is het goed om altijd maar sterk te willen zijn?

Paulus
In de Bijbel komen we allerlei mensen tegen. Ik lees bijvoorbeeld over Paulus. Hij was een flinke man met een heel sterk karakter. Dat blijkt wel uit zijn brieven en reizen. Keer op keer heeft hij in de meest moeilijke omstandigheden het Evangelie gepreekt. En hij mocht, door Gods genade, volharden tot het einde. En toch lezen we van zijn tranen. (Handelingen 20: 19, 20: 31, 2 Korinthe 2: 4, Filippenzen 3: 18). Paulus wist van noden en zwakheid. Dat bracht droefheid. En daarin lag nu juist zijn kracht. Want de Bijbel leert dat Gods kracht in zwakheid wordt volbracht. Ken jij ook zulke tranen over je zonden, je droefheid naar God? En weet je ook van tranen van verwondering, omdat God naar zo’n jongen of meisje heeft omgezien. Wanneer heb jij voor het laatst zo gehuild?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen