Uitverkiezing

De leer van de uitverkiezing is, hoewel vaak aangevochten, voluit Bijbels. In het Oude Testament openbaarde God zich aan Zijn uitverkoren volk. Aan Israël gaf Hij Zijn wetten. Tot hen zond Hij Zijn profeten en met hen wilde Hij handelen als met geen ander volk. Na de Pinksterdag mogen ook veel christenen uit de heidenen geloven dat zij van voor de grondlegging der wereld zijn voorbestemd om bij dit volk te horen.
De grote Reformator Johannes Calvijn heeft de vele bijbelse gegevens die wijzen op een eeuwige verkiezing uitgewerkt in het heldere, maar niet gemakkelijke leerstuk van de dubbele predestinatie. God heeft een deel van de mensheid liefgehad en die liefde aan een ander deel van de gevallen mensheid ontzegd. Aan sommigen schenkt Hij Zijn Geest, aan anderen niet. Niettemin blijft de mens voluit verantwoordelijk Op catechisatie in Ecuador leg ik de mensen altijd twee stellingen voor. “God verkiest een mens omdat deze waarachtig in Christus gelooft”, luidt de eerste; en de tweede: “Een mens gelooft waarachtig in Christus, omdat God hem verkoren heeft.” De catechisanten gaan nogal eens de mist in door voor de eerste, arminiaanse stelling te kiezen. Duidelijk kan dan aan de orde komen dat de mens van nature dood is in zonden en dat de zaligheid alleen van God kan komen.

Oneerlijk?
Het is me altijd bijzonder opgevallen hoe vrijmoedig mensen op het zendingsveld de leer van de uitverkiezing omarmden. Van huis uit (Nederland) was ik gewend dat velen zich er nogal aan stootten. Ook op de jeugdvereniging voerden we nog wel eens een discussie over of dat wel kon: dat alles van Gods genade afhing, terwijl een mens toch zelf verantwoordelijk is voor ongeloof en ondergang. Was dat eigenlijk wel eerlijk van God? In zes en half jaar tijd ben ik eerlijk gezegd nog geen Ecuadoriaan tegengekomen die de behoefte had ook dit soort vragen te stellen. Ik heb ze wel eens aan hén gesteld. “Is het niet oneerlijk dat God sommigen verkiest en anderen niet?” Bijna verontwaardigd kijken ze me dan aan. “Dios sabe lo que hace”, reageren ze, “God weet wat Hij doet!” Ze laten het wonder het wonder. “De Heere kan toch niet oneerlijk zijn”, zei er één. “Hij verkiest het dwaze om het wijze te beschamen”.

Rationalistisch
Wat een les voor ons als westerlingen! Wij hebben hier onze cultuur zo tegen. We zijn rationalistisch ingestelde mensen met de onbedwingbare neiging om alles na te rekenen. En aan het einde van onze redeneringen willen we een woord horen dat in veel andere talen, waaronder Spaans, niet eens bestaat: “Klopt!” Alles moet kloppend zijn, alles moet passen in onze denkramen en logica. Maar wat we niet door hebben, is dat we ons uiteindelijk tot een rechter over God maken.
Als we zien hoe het leerstuk van de uitverkiezing elders in de wereld dankbaar wordt aanvaard, mogen we wel beschaamd zijn over ons westerse gevecht met God. Om het maar even cru te stellen: wat in de gezinnen of in jeugdverenigingszaaltjes ogenschijnlijk onschuldig begint, eindigt op het niveau van de samenleving in openlijke afval van de kerk en atheïsme.
Paulus waarschuwde de Romeinen al: laat het wonder toch het wonder en reken God niet na! Wie ben jij, mensje, om je Schepper te verwijten dat Hij het verkeerd doet (Romeinen 9: 20)?
De jonge zendingskerk in Ecuador bepaalt ons opnieuw bij deze waarschuwing. Als prachtig voorbeeld van tweerichtingsverkeer in de zendingscontext.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen