Naar huis

Ooit ben ik weggelopen. Zo’n twintig jaar geleden. Ik was elf en ik was boos. Mij was groot onrecht aangedaan. Mijn moeder vond dat blijkbaar nogal meevallen. Ongetwijfeld had ze gelijk. Maar goed, toen vond ik van niet. En wie niet horen wil, moet maar voelen, toch? Dus voegde ik de daad bij het woord, pakte mijn konijn Pluis - wit met rode oogjes - uit zijn hok en ging op pad.
Mijn moeder zou me uiteindelijk achterna komen. Ze zou vragen of ik als-je-blieft weer naar huis wilde komen. Ze had er nog eens over nagedacht en was tot de conclusie gekomen dat ik toch wel gelijk had. Hoopte ik.
Het liep anders. Drie straten verderop vroeg ik me af waar de route eigenlijk heen ging. Samen met Pluis bleef ik staan om de balans eens op te maken. Daar stonden we dan. Zonder eten, zonder dak boven ons hoofd en zonder reisdoel.
Mijn moeder stond waarschijnlijk gewoon thuis de strijk te doen. Zou ze boos op me zijn? Vast wel. En zou ik erg voor gek staan als ik de poort weer binnenkwam met Pluis in mijn armen? Ongetwijfeld.
Nou, daar gingen we dan. En inderdaad was mijn moeder aan het strijken. Ze wist wel dat ik terug zou komen.
Ben jij ook weggelopen? Blijf staan en maak de balans op; is het niet beter om naar huis te gaan?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen