In de ban van de weegschaal

“Ik was altijd heel vrolijk en alles ging goed met me. Op school, met m’n vriendinnen. Ik was wel een beetje gezet, maar ja, dat waren wel meer mensen in mijn omgeving. Soms kreeg ik er wel eens opmerkingen over. Op een gegeven moment veranderden er best wat dingen in mijn leven. Ik werd onzeker en ontevreden over mijn uiterlijk en ben toen gaan lijnen. Eerst probeerde ik gewoon een paar kilootjes kwijt te raken.
Dat lukte. Ik geloofde echt niet dat bij mij mis zou gaan. Ben je mal!
Ik liet tussendoortjes staan, ging minder snoepen en viel af. Ik kreeg toen heel veel positieve reacties.
Van mijn familie, vrienden: ‘Oh, ben je afgevallen, dat kun je echt wel zien.’ ‘Wat zie je er goed uit!’ Wie wil dat nu niet graag horen? Ik wilde laten zien dat ik het nog beter kon en ging steeds meer denken in termen van knap en mooi. Ik probeerde nog wat meer af te vallen. Daar was ik immers goed in?
Ik zocht uit hoeveel calorieën er in welk voedsel zat. Avonden zat ik op internet te struinen om daar achter te komen. Ik wilde precies weten hoeveel calorieën ik binnen kreeg.
Ik stond vaak op de weegschaal.
Eerst vijf keer per week, toen vijf keer per dag, toen vijf keer per avond… De weegschaal stond op m’n kamer en ik kon het dus heel onopvallend doen zonder dat mijn ouders of iemand anders het zou merken.”

Had niemand door dat je veel te veel met je gewicht bezig was?
“Nee, niet echt. Ik zelf had in de eerste plaats helemaal niks door. Ik hoefde het lijnen helemaal niet verborgen te houden. Ik was er alleen blij mee dat ik afgevallen was. Iedereen mocht het weten! Na een poosje merkte ik wel dat ik minder energie kreeg. Ik had het sneller koud. En de gymles bijvoorbeeld was eigenlijk te zwaar. Ook kon ik me steeds minder goed concentreren. Eten beheerste mijn leven. Ik vond mezelf gek: wie denkt er nu de hele tijd aan eten. Dat is toch niet normaal? Toch bleef ik streng voor mezelf. Het gaf me een goed gevoel. Na een tijdje was ik zoveel afgevallen dat mensen er opmerkingen over gingen maken: ‘Gaat het wel goed met je?’ ‘Oh, wat is zij dun.’ ‘Je bent zo mager’. Mensen kregen medelijden met mij. En het klinkt heel raar, maar toen vond ik het op zich best prettig. Al die aandacht.”

Hoe ging het verder?
“Mijn ouders hebben op een gegeven moment de knoop doorgehakt en samen hebben we toen hulp gezocht bij een centrum voor eetstoornissen. Zelf besefte ik toen ook wel dat er echt iets moest veranderen. Ik ben in therapie gegaan. Daarvan heb ik veel geleerd. In de eerste plaats over mezelf. Maar ook bijvoorbeeld over die mooie modellen in tijdschriften die helemaal gefotoshopt zijn. Verder werd ik begeleid door een diëtiste. Ik kreeg een lijstje met alles was ik moest eten.”

Dus je moest verplicht eten, hoe vond je dat?
“Mijn eerste reactie was ‘Heerlijk! Ik mag weer eten! Ik hield en houd nog steeds van lekker eten. Ik moest heel veel eten, omdat ik ondergewicht had. Het merendeel van de meisjes met deze eetstoornis heeft geen ondergewicht. Denk dus niet: Ik heb geen ondergewicht, dus ik heb geen eetstoornis. Volgens het lijstje moest ik dus heel veel nemen, maar ik durfde niet. Ik was zo bang om weer aan te komen. Soms gebruikte ik allerlei uitvluchten en trucs om onder het eten uit te komen. Je wordt heel vindingrijk.”

Hoe gaat het nu?
“Ik vond het vreselijk om zoveel te moeten eten. Langzaam maar zeker ging het beter en begon ik weer aan te komen. Sinds vorige week eet ik zonder het lijstje, omdat ik weer op een gezond gewicht ben. Heel spannend. Ik wil nog steeds graag weten hoeveel ik eet, en de angst om aan te komen heb ik nog steeds wel. Maar zo goed als ik me nu voel, heb ik me lange tijd niet gevoeld. Ik ben sterker geworden door de dingen die ik heb meegemaakt. Af en toe komen de twijfels weer naar boven. Waarom moest dít gebeuren? En met míj? Heb ik de therapie nu echt wel nodig gehad? Op zulke momenten krijg ik veel steun van mijn moeder. Met haar kan ik supergoed over dingen praten. Dat is heerlijk! Door alles wat er gebeurd is ben ik ook bewuster gaan leven. In de moeilijke tijd ging ik meer bidden en las ik meer uit de Bijbel dan eerder. Ook besef ik nu veel meer dat God ons voedsel heeft gegeven om van te leven. Als we geen voedsel nemen, dan verwoesten we ons lichaam dat door de Heere geschapen is.”

Welke tips zou je willen geven?
“Als je aan het lijnen bent en merkt dat het extreem wordt, zoek dan hulp! Denk niet dat je het zelf op kunt lossen. Je komt er alleen nooit uit! Durf je probleem onder ogen te zien. Hoe moeilijk het soms ook kan zijn. Zelf heb ik ook veel gehad aan het boekje Steeds minder mij. Die titel is echt zo waar. Er blijft steeds minder van jezelf over. Ik ben heel blij dat het bij mij nu weer het tegenovergestelde is ‘Steeds meer mij!’ Dat was me alleen echt niet gelukt.”

Liesbeth van Binsbergen, Steeds minder mij (Heerenveen: Columbus 2011) ISBN 9789085431725; 224 blz.; € 11,50

www.99gram.nl

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen