Spreken met zout

Een terechte en leerzame discussie is op gang gekomen naar aanleiding van een reportage van tv-rubriek Nieuwsuur over de achterban van de SGP. Zonder afbreuk te doen aan de goede intenties en moedige pogingen van jonge SGP’ers die seculiere journalisten een kijkje in de reformatorische keuken gaven, stelde de hersteld hervormde predikant dr. W. van Vlastuin vast dat in de uiteindelijke uitzending de Naam van Christus pijnlijk ontbrak.
Bijna op hetzelfde moment (maar dat viel minder mensen op) kwam de EO met een reportage over moslims die evangeliseerden op Urk.
Hardhandig corrigeerde deze reportage het beeld dat moslims niet aan ‘evangelisatie’ doen. Schrijnend hoeveel deze reportage leek op die van Nieuwsuur. In beide gevallen ging het over een groepering met stiptheid, strikheid en op het oog niet zulke aantrekkelijke regeltjes. In beide gevallen ging het ook over politieke macht.

De moslims sloten niet uit dat ze die macht op termijn eventueel gewelddadig zouden willen afdwingen - dat was het kardinale verschil met de SGP’ers. Maar de rest gaf te denken. Als Christus en Zijn zondaarsliefde niet genoemd kunnen of mogen worden (de Nieuwsuurredactie schijnt behoorlijk te hebben geknipt), dan zijn we voor de buitenwereld net eender: dorre, sombere mensen in een naargeestig, kil en slaafs klimaat.

Toeëigening
Dat was precies wat dr. Van Vlastuin signaleerde. Hij zei erbij dat hij ook wel begreep dat er rond het spreken over Christus allerlei moeilijke vragen liggen. De toeëigening van het heil is immers een wonder dat door de Geest in het hart moet worden gewerkt. Dat moeten we niet gaan versimpelen, want dan is het wonder weg. En toch zullen we in het contact met de weinig begripvolle buitenwereld moeten leren denken en spreken vanuit Christus.

Goed dat Van Vlastuin het gesprek daarover op gang heeft gebracht.
Het is immers niet overdreven te stellen dat de duivel er telkens weer op uit is de kerk van Christus te beroven. Dat bleek letterlijk tijdens het leven van Christus. Dat is de boodschap van de vrouw, het kind en de draak uit Openbaring 12.
Het gebeurde in de Vroege Kerk, toen de gnosis opkwam. Later in de Roomse kerk, met de leer van de werken, de heiligen en de aflaten.
Het kan ons als gereformeerden evengoed overkomen - dat zou geen wonder zijn. Je kunt je ook de vraag stellen in hoeverre het al zo is. Wat overblijft, is ongeestelijke vroomheid, dorre regeltjes, slaafse godsdienst. Elke vreugde, elke liefde is eruit. Het is een christendom waar de wereld geen boodschap aan kan hebben. Het is een geloofsovertuiging waarmee je maar beter niet de samenleving en al helemaal niet de politiek moet intrekken.

Schroom
In onze kringen bestaat veel schroom rond het spreken over de Heere Jezus. Die schroom is goed en begrijpelijk, maar leidt er in de huidige maatschappelijk situatie toe dat we niet gemakkelijk meer kunnen overbrengen waar het werkelijk om gaat. We zullen weer moeten leren klare wijn te schenken. Dat Christus voor ons álles is, dat we in Hem nieuwe schepselen zijn, die tegen hun oude natuur in leren God lief te hebben boven alles en de naaste als onszelf.

De probleemstelling van dr. Van Vlastuin zou onze persoonlijke nood én die van onze gezindte moeten zijn. Om van God de zaken én woorden af te smeken die ons in een cultuur vol onbegrip en ongeloof werkelijk christen doen zijn. Dan hebben we samenleving én politiek pas echt iets te bieden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen