Southwark Cathedral

Ineens was ze binnen… Ze zocht een stoel en ging zitten. Haar jas aan, schoudertas op schoot.
Waarom kwam ze eigenlijk? Had ze al shoppend de klanken van het orgel en het jongerenkoor gehoord? Het blijft raden waarom ze er was. Ze was in de kerk en ze bleef.
Na enkele minuten ging haar jas uit, en haar tas wisselde van haar schoot naar de stoel naast haar. Ze bleef. Waarom? Ze werd meegenomen door het ritme van de muziek. Haar handen dansten mee op de langzame en dan weer snellere klanken.
Ineens was daar ook herkenning. Iets wat ons samenbond. Het koor zong ‘Amazing Grace’. De vrouw zong het mee. Haar handen bleven rusten in haar schoot, haar lippen bewogen. Het koor zong en de vrouw zong. Was het een lied wat ze uit vroeger jaren kende?
Weer een verbinding tussen het koor en de vrouw. De piano speelde. Mooie, zuivere klanken. De vrouw was zichtbaar geraakt. Tranen liepen over haar wangen.
Welke betekenis had dit lied in haar leven?
Aan het eind van het concert zongen we nog één keer. Nu samen met het publiek.
‘God save our gracious Queen’, ook de vrouw zong weer mee. Weer een teken van herkenning. Weer een verbinding tussen het koor en de vrouw.
Waarom kwam ze en bleef ze luisteren?
Na afloop sprak ze met enkele koorleden. In woorden en gebaren sprak ze over haar beleving en emoties. Ze vond het ‘so beautiful’.
Na een kort gesprek gingen ze uiteen.
De vrouw ging weer verder. We kenden haar niet, maar toch was er herkenning. En verbinding.
Was dit ook evangelisatie?
Evangelisatie in een onbekende stad.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen