Schuld en Vergeving

De bede: Vergeef ons onze schulden, gelijk ook wij vergeven onze schuldenaren verplicht een christen om altijd te vergeven. In zondag 51 van de Heidelbergse Catechismus is een arme zondaar aan het woord.
Hij kent zichzelf als een schuldenaar voor God, maar hij weet ook door genade Wie zijn schuld vergeven heeft. Zou hij dan zelf niet vergevingsgezind zijn? Mensen doen elkaar zoveel onrecht aan. Grove misdragingen brengen de ander schade toe, maar ook een enkele opmerking kan de ander al diep treffen. Soms is de schade zelfs zo groot dat iemand er levenslang hinder van ondervindt. Er kan ook over schuld heen geleefd worden.
Denk aan David en zijn zonden met Bathseba. Wat heeft zijn onbeleden schuld hem een leed veroorzaakt.
De profeet Nathan moest er aan te pas komen om zijn zonden aan te wijzen en pas na het belijden daarvan kwam er ruimte voor vergeving.
Het is goed om de balans op te maken hoe groot de schuld is: Weten wat er fout ging, erkennen dat er fouten gemaakt zijn. Dan is er plaats om elkaar schuld te belijden en te vergeven. Dan moet je de minste zijn. Of mág je door genade de minste zijn? Dat kan alleen door Christus Die de schuld op Zich nam zonder één zonde gedaan te hebben.

Vergeven
Vergeven is een gebod dat God ons geeft. Het geldt voor iedereen of we genade mogen kennen of niet.
De eis ligt er. Zo moest Hagar naar Sarai terug en zich onder haar hand vernederen.
Als het om gewone dingen gaat, moeten we bereid zijn om te vergeven. Gebeurt dat niet, dan kan het gaan woekeren en tot verbittering leiden. Dat geeft alleen maar meer verwijdering. Vergeving vragen moet altijd op de ander gericht zijn en moet dus niet gevraagd worden vanuit een slachtofferrol of vanuit nederige hoogmoed.
Berouw is iets anders dan spijt.
Dat is oppervlakkig en gericht op onszelf, maar berouw gaat diep en verlangt naar verzoening. Kan men alleen vergeven als de ander berouw heeft? Nee, vergeving is daarvan niet afhankelijk. Als de ander ons niet om vergeving vraagt, kan het zijn dat hij zijn schuld niet kan of wil zien. Dan mogen we hem wijzen op wat ons verdriet deed.
Weigert hij om te vragen om vergeving, dan blijft er één ding over: het gebed. Het is groot om in de weg van het gebed de ander te vergeven.
Dan komt er een overgave aan de Heere. Hij zal eenmaal Rechter zijn om te oordelen, ook over schuld die niet beleden of vergeven is.
Hebben wij zelf schuld en vragen we onze naaste niet om vergeving, dan staat dat onze relatie met God in de weg. Dat zien we duidelijk bij David in Psalm 32.

Herstel
Als de schuld beleden en vergeven is, opent zich een weg naar herstel die tot verzoening van beide partijen kan leiden. Is het dan: vergeven en vergeten? De verhoudingen kunnen zodanig verstoord zijn dat herstel jaren duurt. Zelfs na vele jaren kan de pijn van het geschonden vertrouwen nog gevoeld worden, zoals dat bij huwelijksontrouw of incest vaak het geval is. Ook dan mag er aan de Heere gevraagd worden of Hij de pijn wil verzachten en wegnemen. De Heere wil altijd horen naar hen die uit genade met hun schuld en zonden aan Zijn voeten komen. Wat is het een wonder om, net als de verlamde te horen: Zoon, uw zonden zijn u vergeven.
Dan wordt alle schuld geworpen in een zee van eeuwige vergetelheid.
Dan is vergeven ook echt vergeten.
Door genade mag zo’n zondaar zingen:
Vergeef ons onze schulden, Heer’;
Wij schonden al te snood Uw eer;
De boosheid kleeft ons altijd aan;
Wie onzer zou voor U bestaan,
Had Jezus niet voor ons geleên?
Wij schelden kwijt, wie ons misdeên.

(Gebed des Heeren: 6)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen