Zwart-wit

Bij de tramhalte zat hij op een bankje; een veertiger met baseballpetje en een tas vol toiletrollen uit de aanbieding. Hij herkende ons meteen en dat was het begin van een ‘plezant’ gesprek dat in de tram werd voortgezet. Hij had het niet breed en maakte daarom gebruik van de kledingwinkel bij ‘de Bron’. Zijn beeld van evangelist Van Setten was dat die man het behoorlijk goed moest hebben. Groot was zijn verbazing daarom dat zijn ‘domineeske’ - een fijne man hoor! - niet op vakantie ging in een luxe hotel, maar de eenvoud van een tentje verkoos.
Die man stond toch dichter bij zijn volkje dan hij gedacht had. “Maar weet je wat ik nou niet begrijp?” Hij boog zich vertrouwelijk naar ons over. “Elke keer als ik in ‘de Bron’ kom, draagt hij hetzelfde overhemd en dezelfde broek! Zou die man zo weinig in de kast hebben hangen? Ik heb wel eens gedacht: zal ik een mooi gekleurd overhemd van mezelf meenemen…” Hij keek ons vol verwachting aan, want wij Nederlanders zouden vast wel weten hoe de kledingkast van Van Setten er uitzag. Ik slikte een keer, keek met een schuin oog naar mijn vriendin, dacht razendsnel aan de kledinggewoontes van ‘ons soort mensen’, vooral als die een bijzondere positie hadden, en schoot tegen wil en dank in de lach.
Nieuwsgierig keek mijn buurman me aan. Ik verzekerde hem dat Van Setten meer dan één overhemd in de kast had hangen en dat hij echt geen medelijden hoefde te hebben. Die kleding moest hij maar zien als een soort uniform. Aha, op die manier.
Maar van hem mocht een evangelist gerust in een gekleurde bloes lopen… Zijn indruk van Van Setten werd vooral bepaald door zijn daad en gepraat.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen