Poster

Uiteindelijk moest ik er toch echt aan geloven.
Ik had al meer dan een jaar een verwijzing van mijn tandarts liggen voor een behandeling bij de kaakchirurg. Ik had nu geen smoesjes meer, dus daar zat ik in de wachtkamer van het ziekenhuis. Vrij snel werd ik meegenomen naar een kamer, waar de chirurg mij verdoofde. Enkele nare prikken en ik werd alleen achtergelaten. Ik kreeg het opeens een beetje benauwd.
“Stel dat ik allergisch ben en de verdoving op mijn ademhaling slaat.” De gedachte alleen al, kneep mijn keel dicht.
Toen viel mijn oog op een poster die aan de muur hing. Daar stond een afbeelding op van de heilige maagd met het kind Jezus. Gek, maar deze puur Roomse plaat, maakte mij heel rustig. Want ik realiseerde me opeens dat mijn leven vast ligt in Gods hand. Zonder Zijn wil kan geen haar van mijn hoofd vallen. Nog eens keek ik naar de afbeelding van het onschuldige Kind.
Een zinnetje uit de Catechismus drong zich aan mij op: “die met Zijn onschuld en volkomen heiligheid mijn zonde, waarin ik ontvangen en geboren ben, voor Gods aangezicht bedek.”
De assistente kwam me halen. Ik moest mee naar de behandelkamer. Enigszins spijtig volgde ik haar. De stoel bracht mij in horizontale positie waardoor ik nog slechts naar het plafond kon staren. Wat een contrast. Bij mijn tandarts hangt recht boven de behandelstoel een poster van een voetbalwedstrijd met punaises aan het plafond geprikt. Voetbal om elke angstige gedachte te verdrijven. Voetbal om een kleine confrontatie met de werkelijkheid van pijn snel uit de weg te kunnen gaan. Dan geef ik toch de voorkeur aan de poster van de kaakchirurg.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen