La salvación es de Jehová

Ik kan het me nog goed herinneren.
Hoeveel aandacht had ik al niet gegeven aan deze drugs- en drankverslaafde man? Met steun van de zending had hij al tweemaal in een kliniek gezeten. Tussendoor kwam hij naar de kerk. De pastorale tijdsinvestering leek eerst positief uit te pakken. Hij volgde samen met zijn vrouw zelfs de nieuwelingencatechisatie. Zijn zoon en dochter zaten in het schoolproject van de kerk en kregen iedere week lessen “christelijke vorming”.
Langzaam maar zeker ging het mis. Het kerkbezoek werd minder. Thuis werd er gedronken en gevochten. “Het is een hel hier”, hoor ik de vrouw des huizes nog zeggen. Dochterlief stopte met studeren en ook de zoon gaf er de brui aan. Rond Kerst 2010 was de chaos compleet. De jongen kwam in de gevangenis terecht, zijn vader wenste hem verbitterd de dood toe, de vrouwen zaten huilend thuis en tot overmaat van ramp was de waterleiding wegens niet-betalen afgesloten.
Natuurlijk wilde ik het gezin nog wel helpen. Maar praktisch zag ik geen mogelijkheden meer. Geld zou opgaan aan drank en drugs, en op zijn best aan het afkopen van een rechter om zoonlief weer vrij te krijgen. Bovendien, hoe veel hadden we al in dit straatarme gezin gestoken zonder dat het iets opleverde?

Bidden
Toen schreef ik die column. Uitzichtloos! Omdat Kerst nog maar net voorbij was, schreef ik ook: “Zolang er leven is, is er verwachting.
Christus is gekomen, geboren in de donkerheid van de wereld. Een volk dat in duisternis wandelt, zal een groot licht zien”. De column vervolgde: “Misschien kun je bidden voor zo´n hopeloos gezin. Dat 2011 voor hen het jaar van het welbehagen van de Heere zou mogen worden. Misschien heb jij die oproep ter harte genomen. Hoe het ook zij: hier is de follow-up. Na die trieste Kerst heeft de dochter, zelf een alleenstaande moeder, haar tranen afgedroogd en is naar de kerk gekomen. In februari gaf ze zich vastberaden op voor de belijdeniscatechisatie. Nu ik dit schrijf, is ze na haar eindgesprek net toegelaten tot het afleggen van de geloofsbelijdenis. Met trillende stem vertelde ze hoe goed de Heere het afgelopen jaar voor haar is geweest. Deze maand hoopt ze ook haar studie af te ronden.

Glasscherf
Van de vader herinner ik me nog dat ik hem tegenkwam in mei, toen ik samen met enkele zendingsdeputaten een rondje door de wijk maakte. “Wie is dat?”, wilde een van de deputaten weten. “O, laat hem maar even”, zei ik, zoekend naar een betere gesprekspartner.
Want iemand die een week eerder nog mensen had bedreigd met een grote glasscherf leek me daarvoor niet geschikt.
Maar, niet veel later kwam hij naar de kerk, samen met zijn vrouw. Zomaar. En niet één keer, maar drie keer in de week. Niet zomaar één week, maar sindsdien het hele jaar.
Met bedaarde ogen en een glimlach om de mond. Ja, ze maken best nog wel eens ruzie, maar niet meer zoals vroeger, zeggen ze zelf. Het jaar 2011 was voor de zendingsgemeente in Portoviejo niet makkelijk. Maar temidden van alle aanvallen van Satan is het goed om af en toe dit gezin tegen te komen.
“La salvación es de Jehová”, zeggen we dan verwonderd tegen elkaar, met het woord van Jona - “het heil is des HEEREN”.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen