Een beker koud water

Onze situatie is heel anders dan die van de eerste christenen. De oude Romeinse wereld kende geen verzekeringen. Er bestonden geen uitkeringen voor mensen die door omstandigheden (tijdelijk) niet konden rondkomen. Bejaardenhuizen waren er niet. En de ziekenhuizen van toen zijn niet te vergelijken met onze medische centra.

Individualisme
Wij leven in een welvarend land, ondanks de crisis. Er is een vangnet aan sociale voorzieningen, waar we een beroep op kunnen doen en we hebben nog nooit zoveel vrije tijd gehad als nu. Van jongs af aan worden we voorbereid om ons leven zelfstandig te kunnen leiden. en Je moet je eigen boontjes kunnen doppen in het leven. Zelfstandigheid staat hoog in het vaandel. Of heet dit ‘individualisme’…?
In onze samenleving, waarin zoveel nadruk gelegd wordt op individuele verantwoordelijkheid, bestaat het gevaar dat mensen langs elkaar heen gaan leven. Er zijn namelijk overal instanties voor. Iemand met psychische moeilijkheden kan naar een instelling voor geestelijke gezondheidszorg. Iemand met een lichamelijke ziekte kan naar de dokter, een revalidatiecentrum of een ziekenhuis. Mensen die kampen met opvoedingsproblemen, kunnen thuishulp inschakelen of naar een opvoedwinkel stappen.
Natuurlijk is het helemaal niet verkeerd dat er zoveel mogelijkheden tot professionele hulp bestaan in Nederland. Dat is juist goed. Er zijn heel veel problemen die niet opgelost kunnen worden zonder die hulp. Maar een afgebakend gesprek met een hulpverlener voelt anders dan een buurvrouw die een pannetje soep komt brengen. En voor een langdurig zieke is een bezoek aan de dokter heel wat anders dan een kopje thee met een goede vriendin.

Opdracht
De Heere heeft mensen geschapen als sociale wezens. Hij zegt in Zijn woord: Het is niet goed dat de mens alleen zij (Genesis 2: 18). En op een andere plaats: Twee zijn beter dan één (…), want indien zij vallen, de een richt zijn metgezel op (Prediker 4: 9,10). God wil dus dat mensen elkaar helpen en vooral, dat mensen zó met elkaar omgaan, zoals ze zelf graag behandeld zouden willen worden: Alle dingen dan die gij wilt dat u de mensen zouden doen, doe gij hun ook alzo (Mattheüs 7: 12).
Het is een heilzame opdracht van God om christelijke handreiking te doen aan onze naaste en op die manier vorm te geven aan een stukje naastenliefde.
Wanneer je valt, heb je een hand nodig die je helpt om weer op te staan. Je wilt een helpende hand aangereikt krijgen, waar je op kunt steunen. Christelijke handreiking doen is jouw helpende hand uitsteken naar mensen die door de Heere op jouw weg geplaatst worden. Er zijn mensen die jou nodig hebben.

Dichtbij
Er valt er veel te leren van de onderlinge verbondenheid die de eerste christengemeente van Antiochië kenmerkte. Niet in die zin dat er een soort gemeenschappelijk bezit van goederen moet komen, maar wel wanneer het gaat om het besef dat ‘een naaste’ dichterbij kan zijn dan gedacht. Misschien heb je een oude buurvrouw. Haar kinderen wonen ver weg en komen niet wekelijks op bezoek. Misschien woont er een jongetje met Down-syndroom bij jou om de hoek, die het nodig heeft dat er elke week iemand met hem gaat sporten. Misschien klasgenoot, van wie de ouders onlangs gescheiden zijn. Of een bejaarde opa die graag wil leren e-mailen omdat zijn kleinzoon nu in Australië woont.
Het gaat namelijk om wat de Heere Jezus ‘een beker koud water’ noemt. Wat betekent het nu om een kom fris water in te schenken voor iemand die dorst heeft? Naastenliefde is een groot woord, maar komt tot uiting in kleine dingen.

Geheim
Misschien lijkt het alsof het voor sociale mensen makkelijker is om christelijke handreiking te doen.
Toch is dat niet zo. De christenen in Antiochië waren waarschijnlijk niet allemaal mensen die de natuurlijke gave van vriendelijkheid en sociale bewogenheid van God ontvangen hadden. En toch was naastenliefde in hun gemeenschap duidelijk zichtbaar. Zo zelfs, dat anderen jaloers werden op het leven van deze christenen. De kerk mocht daardoor groeien.
Hier wordt duidelijk wat het geheim is van echte naastenliefde, van christelijke handreiking. Dat gaat namelijk verder dan af en toe wat goeds doen voor iemand in nood.
Het gaat niet om een lijstje goede werken waarmee we een stukje van onze zaligheid kunnen verdienen.
Het gaat niet om wat we allemaal doen voor onze medemens, hoeveel voldoening je dat ook geeft.
Het gaat om naastenliefde die voortkomt uit liefde tot God: God liefhebben boven alles en daarmee verbonden: onze naasten liefhebben als onszelf. Het tweede kan onmogelijk zonder het eerste. Als God Zijn liefde uitstort in je hart, kun jij jouw naaste oprecht liefhebben. Onbaatzuchtige liefde, heet dat. Je hoeft er zelf geen voordeel aan te behalen. Dat is wat de Heere bedoelt met naastenliefde: En dit is Zijn gebod, dat wij geloven in den Naam van Zijn Zoon Jezus Christus, en elkander liefhebben, gelijk Hij ons een gebod gegeven heeft (1 Johannes 3: 23).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen