Vrijgevigheid

Nee, het is geen sinecure om een euro uit de portemonnee van een rijke Hollander aan de andere kant van de wereld bij een armlastige naaste te krijgen. Het kan zomaar zijn dat van die euro, om begrijpelijke of minder begrijpelijke redenen, enkele dubbeltjes ‘aan de strijkstok’ blijven hangen. En van het deel dat daadwerkelijk aankomt, moet je maar hopen dat het bij de goede persoon terecht komt en ook nog het gewenste effect sorteert.
Voor veel Nederlanders is dat reden om behoorlijk cynisch te zijn over geven voor de verre naaste.

Positief
Onderzoek van TNS NIPO, uitgevoerd voor Woord en Daad, wees uit dat de gemiddelde Nederlander per maand slechts zo’n 16 euro weggeeft. Wat een positief getuigenis dat Bijbelgetrouwe christenen op zijn minst het dubbele blijken uit te geven! Fijn ook dat leden van de Gereformeerde Gemeenten dat bedrag met een gemiddelde van 56 euro per maand verder omhoog trekken. Zo hoort het!
Het onderzoek ‘Trouw geven, eerlijk leven’ roept overigens ook vragen op. Zijn de collecten in de kerkdiensten inbegrepen? Telt het zendingsbusje aan de deur mee, en ook de maandelijkse ‘achterbanbijdrage’ voor een zendingswerker? Het is eigenlijk te hopen van niet. Anders is die 56 euro per maand misschien toch niet zo’n hoog bedrag. In dat geval kunnen we nog veel leren van de groep charismatisch-evangelischen, die volgens het onderzoek maandelijks 97 euro opzij zetten.
Van een christen mag je immers iets verwachten. Hij weet dat alles wat hij heeft, uiteindelijk slechts bruikleen is. Bezit en rijkdom zijn op zich niet verkeerd, maar moeten wel hun plaats hebben in het Koninkrijk van God - en zijn dus niet bedoeld om eigen koninkrijkjes te stichten. Verder hoort een christen te weten dat geven beter is dan ontvangen. Dat heeft hij, als het goed is, van de Meester Zelf geleerd. Die gaf immers Zijn hele leven.

Curatele
Persoonlijk vind ik het prachtig om te lezen dat mensen als Groen van Prinsterer en zijn vrouw niet alleen krachtig waren in woorden of politieke daden, maar óók bekend stonden om hun grote vrijgevigheid.
Of, zoals laatst in Daniël te lezen was, dat Luther door zijn vrouw zo ongeveer onder curatele moest worden gesteld, omdat hij anders zóveel zou hebben weggegeven dat zijn eigen gezin nog in de problemen was geraakt.
Robbert Murray McCheyne was ook zo’n christen die vrijgevigheid cruciaal vond. Hij zag in het negentiende-eeuwse Schotland de armoede van dichtbij. Het bracht hem tot de volgende veelzeggende woorden: “Ik vrees dat er onder u heel wat christenen zijn van wie Christus niet kan zeggen: “Wel, gij goede en getrouwe dienstknecht.”
Uw hovaardige huizen steken uit boven duizenden mensen die nauwelijks een vuur kunnen maken om zich te warmen en maar een beetje kleding hebben om te voorkomen dat ze bevriezen. Desondanks hebt u hen nooit bezocht. Ach, mijn geliefde vrienden, ik maak me zorgen over die armen, maar meer nog over u. Ik vrees dat er velen zijn onder die mij horen die heel goed weten dat zij geen christenen zijn, omdat ze niet van geven houden.
Om ruimhartig en vrijmoedig te geven, zonder slechte bedoelingen, is een nieuw hart nodig. Een onvernieuwd mens geeft nog liever zijn leven dan zijn geld.”

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen