Valse kerk

In Nederland zal de gemiddelde protestant er gauw klaar mee zijn. Rome aan te duiden als valse kerk, gaat immers wel heel kort door de bocht. In de strijd tegen de oprukkende ongeloofscultuur waarderen we steeds meer dat we de katholieken in ethische discussies aan onze zijde vinden.
Neem de huidige paus, die in het Duitse Erfurt zomaar aangeeft dat de vraag van Luther (hoe krijg ik een genadig God?) iéders grote vraag zou moeten zijn. Dan lijkt zelfs het laatste stukje van de kloof overbrugd. Als we samen met die vraag worstelen, mogen we elkaar toch geen valsheid meer verwijten?
De westerse protestant vergeet dan wel iets te makkelijk dat de paus in zijn ántwoord op Luthers vraag nog steeds vasthoudt aan de goede werken, de voorspraak van de heiligen, de verering van Maria, de centrale plaats van de zeven sacramenten en al die oude roomse dogma´s. Rome is nooit teruggekomen van de dwaalleer, ook al worden soms accenten gezet die dat lijken te beloven.
Wat moet je bijvoorbeeld met het feit dat dezelfde paus onlangs bij zijn bezoek aan Madrid nog aflaten uitdeelde aan jongeren? Hij liet er niet flink voor betalen, maar het principe is hetzelfde: Rome vergeeft zonden. In Nederland is zowel de Rooms-katholieke kerk als de protestantse geseculariseerd. Ze zijn als een zieke kip en een zieke kalkoen beide hun verenpracht kwijt. Daardoor dénken ze dat ze hetzelfde zijn.

Santenkraam
Hier in Ecuador gingen de leden van de zendingsgemeente totaal de andere kant uit. Natúúrlijk is de Roomse kerk vals! Ze keken elkaar eens aan, en een zuster van de gemeente deed er nog gauw een schepje bovenop: “Stel je voor dat de stelling niet waar is... dan is Rome dus de ware kerk!” Nee, dat kon natuurlijk niet, daar waren ze het wel over eens.
Tja, daar sta je dan als gereformeerd evangelist voor een groep die blij is aan de banden van die hele afgodische santenkraam te zijn ontrukt. Want vergeet niet: in ons deel van de wereld zit Rome nog wel goed in zijn verenpracht. Hier kruipen nog pelgrims met blote knieën kerktrappen op. Hier trekken bij nacht en ontij nog Mariavereerders door de straten. Hier zit men nog regelmatig met kaarsen op straat een heilige aan te roepen.
Toch moest ik oppassen met dat makkelijke valse-kerkgevoelen. Als dat zo ongenuanceerd zou blijven bestaan, zouden we nog veel problemen krijgen als we weer eens moesten uitleggen dat we de roomse (kinder)doop normaalgesproken overnemen. De stelling was wel prikkelend, maar uiteindelijk toch niet waar. Rome is geen valse kerk, maar een verdwaalde kerk. Zo hebben de Reformatoren het gezien.

Aan lager wal
“Als uw moeder nu aan lager wal raakt”, heb ik de mensen gezegd, “en zó losbandig gaat leven dat u zich er diep voor schaamt en het er absoluut niet mee eens bent... is ze dan niet meer uw ware moeder?” Nee, dat was natuurlijk ook niet waar. Zo kon ik uitleggen dat de kerk van Rome ooit de kerk van Christus was, maar langzaam verder verdwaalde. Maar dat daarmee niet alles wat die kerk doet zomaar ‘uit den boze’ is.
De Satanskerk en alle sekten, om het even helder te stellen, dié zijn vals! Nooit met waar geloof gemengd geweest. Rome is verdwaald. Maar - dat moeten Nederlandse protestanten toch niet vergeten - nog wel steeds heel erg verdwaald.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen