Samen sterker

Van vaders wordt verwacht dat ze leiding geven, voorop gaan en zorgen voor brood op de plank. Maar hoe ga je het doen als je jongens uitvliegen? Hoe laat je los, zonder ze het bos in te sturen? En hoe geef je leiding als het uit de hand loopt? Wat doet het met je als je jongens je voorbijstreven? In kracht, maatschappelijke positie, in de kerk? Hoe praat je over wezenlijke dingen als mannen onder elkaar? Over relaties, emoties, geloof, verslavingen? Laten we maar eerlijk zijn, dat zijn niet onze sterkste kanten. Terwijl zonen er wel degelijk behoefte aan hebben! Een vader die zijn zoon goede gaven weet te geven (Lukas 11: 9-13), kan niet om deze dingen heen. Veel vaders ontdekken tijdens de vaderzoondriedaagse dat er meer is dan leiding geven, voorop gaan en zorgen voor brood op de plank. Waarom? Hoe?
Tijdens deze dagen in de natuur, blootgesteld aan en afhankelijk van de elementen, raak je als vader en zoon op elkaar aangewezen en komen er dingen los die je thuis op de bank niet bereikt. Daarbij is Gods Woord de rode draad, met als hoogtepunt de Bijbelstudie in de vrije natuur over de vader en de twee zonen (Lukas 15).
Op deze pagina’s een (foto)impressie van de laatstgehouden vader-zoondriedaagse.

---
Leen, Leendert en Frank Kleppe uit Bennekom waren erbij!

Leen (vader): “Als vader wil je altijd alles voor je kinderen regelen. Maar ze moeten ook zelfstandig worden. We kregen alle ruimte om te oefenen met loslaten. Op de tweede dag hadden we een stevig dagprogramma van lopen, klimmen, fietsen, enzovoort. Ik stond al vooraan met de kaart in mijn hand om de leiding te nemen. Maar ik heb moeten leren de jongens eerst naar voren te schuiven en er achteraan te lopen. We mochten alleen bijsturen als ze er niet meer uit kwamen. Aan het einde van die dag kwamen we terug op het basiskamp.
Iedereen was op en had trek in eten. Karel en Laurens vertelden ons toen dat we onze tent moesten afbreken en een kilometer verderop in de middle-of-nowhere weer moesten opzetten. Toen dacht ik even: Je bekijkt het maar…! Toch gedaan en er geen spijt van gekregen! We zaten langs een stromend riviertje, de volgende tent stond op honderd meter afstand. In die nacht hebben we bij een klein kampvuurtje met z’n drieën zitten praten over de zin van het leven en over de eeuwigheid. Dat gaf een geweldige band.
Die dag bespraken we met z’n allen in het gras de gelijkenis van de verloren zoon. Het ontroerde me dat de vader op de uitkijk stond om zo’n wegloper, die alles verprutst en verzondigd had, in zijn armen te sluiten.”

Frank (zoon): “Het leukste van deze dagen vond ik het kampvuur. Lekker fikkie steken! Het klimbos was ook supergaaf. Ik zou best de volgende keer weer mee willen…”

---
Arend-Jan en Martin Kauffmann uit Barneveld waren erbij!

Arend-Jan (vader): “Je maakt samen hoogte- en dieptepunten mee. Op de morgen na de eerste nacht moesten we er heel vroeg uit. Een zeer korte, koude nacht met weinig slaap, dat is wel even slikken… Maar, dat was snel vergeten toen we samen aan de slag gingen! Daarmee begon de dag als een dieptepunt, maar eindigde met het hoogtepunt. Die avond hadden we samen een openhartig gesprek met de geopende Bijbel in het midden. Het heeft ons dichter bij elkaar gebracht. De bezinning vond ik erg leerzaam. Ik zal de inbreng van een van de vaders tijdens de Bijbelstudie niet vergeten. Het beeld van de verloren zoon is ons aller beeld en wordt getekend in vier woorden: opeisen, weglopen, opmaken en wegblijven. Zonder genade blijven ook wij weg. Maar de vader in de gelijkenis tekent ons de genade die in Christus is. Bijzonder om dit met elkaar te mogen overdenken. Ik heb heel veel geleerd in deze dagen. De twee belangrijkste dingen zijn wel dat ik mijn zoon beter heb leren kennen, vooral als het gaat om persoonlijk geloofsleven. En daarnaast dat loslaten niet vanzelf gaat, maar wel noodzakelijk is. En dan blijken ze meer te kunnen dan je eerst verwacht!”

Martin (zoon): “Het was een erg leerzame ervaring. Het gesprek met mijn vader vond ik erg fijn. De activiteiten waren ook erg leuk, maar wel vermoeiend. Jammer dat ik daardoor tijdens de Bijbelstudie erg moe was. Gelukkig hebben we er die avond over door kunnen praten.”

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen