Doen of nalaten?!

Om, zo vlak na het eten, de bewuste middagdip te voorkomen, konden we door middel van een rood en groen papiertje actief meedoen en reageren op bepaalde stellingen.
We betraden een terrein met moeilijke vragen.
Ter introductie hoorden we de tekst van drie rouwkaarten. Een wereld van verschil, maar in deze wereld leven wij! Die verschillen zijn er ook in de huidige zorg, met daarin enerzijds de roep om euthanasie, maar anderzijds ook de vraag: mag alles wat kan? Kortom, doen of nalaten?
Daar ligt een spanningsveld.
Dr. H.J. Agteresch vertelde ons een voorbeeld uit de praktijk van nu.
De heer B. -alcoholist - ligt na een hartstilstand al drie dagen in diep coma. Door zuurstofgebrek is een onherstelbare hersenbeschadiging ontstaan. De behandeling wordt gestaakt. Moeten we dit levensverkortend noemen? Nee, want het sterven werd gerekt door een machine. Vroeger was deze situatie ondenkbaar. De gemiddelde levensverwachting lag 150 jaar geleden zo rond de 40 jaar. Ds. Smytegelt zegt ergens: “Er dragen meer oude mensen rouw over hun kindertjes dan kinderen over hun ouders.”
De sterk verbeterde levensomstandigheden en de sterk verbeterde geneeskunde verlengden de levensverwachting enorm. Het gevolg is dat wij het sterven wegschuiven.

Leven en welzijn
Maakt u ook dankbaar gebruik van de mogelijkheden van de geneeskunde? Er is ook een schaduwzijde.
De mensen van nu zijn veel langer ziek, lijden soms maanden en jaren.
De Prediker zegt: Wie wetenschap vermeerdert, vermeerdert smart. Vroeger deed een arts alles wat kón. Nú alles wat zinvol is. Dat is rekbaar! We zijn door de bodem van het menselijk bestaan heen gezakt.
De levensrelativerende geneeskunde, met de vraag om euthanasie, staat lijnrecht tegenover de levenseerbiedigende geneeskunde die wil sparen wanneer het (Bijbels) zinvol is.
Bijbelse zorg is samen te vatten in vier kernwoorden: Goed doen, niet schaden, leven en welzijn. Dat betekent enerzijds het leven beogen in het medisch handelen, maar ook de dood niet in de weg staan; het lijden verzachten en geen leed toevoegen.
Dat kan dus ook de beslissing in zich dragen om geen sondevoeding of infuus meer te geven, niet (meer) te reanimeren, morfine te geven, enz.
Gods voorzienigheid gaat ook over de stervenstijd. De Heere heeft de teugels van ieders leven in Zijn hand. Laten we blijven beseffen: elk mensenleven is uniek en daarom van het prille begin tot het soms zo ontluisterende levenseinde beschermwaardig.
De bron van ware naastenliefde is de liefde tot God. Gij zult uw naaste liefhebben als uzelven, zo doet gij wel (Jakobus 2: 8).

‘Doen of nalaten?! De vraag rijst: Heere, wat wilt U dat ik doen zal? Dát vragen mogen we nooit nalaten.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen