Tegenspraak

Waaróm hoef ik eigenlijk nauwelijks tegenspraak te dulden? Wel, ik sta op een voetstuk. In Latijns-Amerika hebben mensen als de dokter, de notaris en de kerkenwerker ouderwets aanzien en gezag. Daarbij komt dan nog mijn duidelijk blanke huidskleur. Daardoor wordt mij grote deskundigheid toegeschreven. Ik ben immers helemaal uit Nederland komen reizen om hier de waarheid te vertellen?
Ik mag dus wel oppassen niet naast mijn schoenen te gaan lopen. Misschien is het wat dit betreft beter zendingswerker in Albanië te zijn.
Daar moet je nog wel eens een robbertje vechten, bijvoorbeeld over de kinderdoop. Maar zolang men hier in Zuid-Amerika niet onder invloed staat van een baptistische voorganger aan wie men nét iets meer gezag toekent, is het pleit al gauw beslecht.
Wat dát betreft kunnen we in Nederland nog wat van de Zuid-Amerikanen leren. Want zijn wij, ook als we onder de prediking zitten, niet eigenlijk veel te verlicht, te autonoom, te kritisch geworden?

Theoloogjes
Het schijnt, als je de kranten mag geloven, buitengewoon lastig om bondscoach van het Nederlands voetbalelftal te zijn. Je hebt dan, zegt men, te maken met 16 miljoen ándere coaches: eigenwijze voetbaldwazen die, ongehinderd door opleiding, precies menen te weten hoe jíj je poppetjes moet neerzetten. Iets dergelijks doet zich ook voor in kerkelijk Nederland. Niet voetbaltechnisch natuurlijk, kun je nagaan!
Wel theologisch.
Zouden predikanten van de Gereformeerde Gemeenten soms niet het gevoel hebben voor 100.000 kleine theoloogjes te preken? Allemaal eigenwijze mensen die het beter denken te weten? Er is immers nog wel eens wat kritiek te horen. Deze te zwaar en die te licht. Deze heeft dít te sterk geaccentueerd en die heeft dát onderbelicht. Tijdens de koffie na de dienst weten we al precies wat mooi was en wat we misten.
Tel daar eens onderzoek bij op waaruit blijkt dat 50 procent (!) van de boodschap die we meekrijgen, wordt bepaald door de hoorder (ontvanger) en niet door de prediker (zender). Vraag drie jongeren uit de kerk waar de preek over ging, en je krijgt drie verschillende versies. Dat is algemene communicatiewetenschap. Maar binnen de sfeer van westerse autonomie en eigenwijsheid wordt het een gevaarlijk fenomeen.

Onbevangen
De moraal van dit verhaal? Dat we wat minder kritisch moeten zijn als jongeren en ouderen, vooral wanneer we onder het Woord zitten.
Misschien is het wat kort door de bocht, maar wat zou het een zegen zijn als een zwaar mens eens onbevangen naar een lichte dominee zou luisteren, of een optimistische jongere met al te activistische denkbeelden onbevooroordeeld naar een dominee die het accent volledig op Gods vrijmacht laat vallen.
Zouden we daar niet in de eerste plaats zélf veel meer bij gebaat zijn dan bij een kritische luisterhouding? Is het niet de pest van de autonomie als we elders gaan shoppen als de aangekondigde dominee ons te bekrompen is? Of dat we bepaalde predikanten die in de volle ambtsbediening staan nauwelijks gezag toekennen omdat ze volgens onze persoonlijke mening allang van de oude waarheid zijn afgeweken?

Valstrik
In de richterentijd liet Israël bepaalde groepen heidenen ongemoeid. De Heere stelde deze groepen toen tot valstrik, waar het volk nog vele malen tot eigen schade in vast zou raken (Richt. 2: 3). Zou dat in onze tijd een verlichte luisterhouding kunnen zijn? En zouden dan eenvoudige latino´s ons theoloogjes voorgaan in Gods koninkrijk?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen