Vliegeren in Ecuador

De jongen glundert van oor tot oor.
Een andere jongen is net begonnen met vliegeren. Het wil niet echt lukken. Vijf meter omhoog … nee, hij valt weer naar beneden. Een stukje rennen, tien meter omhoog. Ai, de vlieger gaat opeens naar links, recht op de elektriciteitsdraden af. Trekken aan het touw, maar de vlieger is zo moeilijk te besturen. Zo te zien is het al vaker mislukt. Ik zie verschillende resten in de draden hangen.
Verstrikt in elektriciteitdraden.
Terwijl ik zo zit te kijken moet ik denken aan de jongens en meisjes hier in Florón (Ecuador). Beginnende christenen, één maand, een jaar, misschien al vijf jaar in contact met het Evangelie. Vliegers die gepakt worden door de wind van de Heilige Geest. Maar ook vliegers die verstrikt raken. En er zijn zoveel draden waarin ze verstrikt kunnen raken.
De vriendengroep, alcohol, drugs, misdaad, muziek, dans, sport, ouders, studie, stoerheid, verkering, jong zwanger... Een momentopname van enkele jongens en meisjes in Ecuador.

Ricardo (22)
Ricardo ontmoette ik voor het eerst op zaterdagmiddag bij het voetballen. Ik speel liever in één team met hem. Het is een sterke jongen die, als je niet uitkijkt, dwars door je heen loopt. In de wijk sprak ik hem aan: “Ricardo, ook jij hebt een Redder nodig.” Hij beloofde me meerdere keren om naar de dienst te komen, maar hij was er nooit. Drie maanden lang; ik hem uitnodigen en bidden of de Heere Ricardo onder het Woord wilde brengen en hij beloven, maar niet komen.
En toen was Ricardo opeens in de kerk. Hij keek naar achteren en we hadden even oogcontact. Ik stak m’n duim omhoog en hij kreeg een brede grijns op z’n gezicht. Sindsdien komt hij vrij trouw zondagmiddag in de kerk. Oké meestal te laat, maar hij is er en luistert!

Katerin (15)
Katerin is op allerlei manieren betrokken bij de kerk. Ze komt regelmatig naar de club en doordat ze gitaar speelt in een muziekgroep, komt ze ook regelmatig in de dienst. Haar vriend Yandri (17) speelt ook in de muziekgroep. Ze zijn smoorverliefd op elkaar. Heel leuk, maar als ik ze soms tegen elkaar aan zie staan denk ik: Alsjeblieft doe nou rustig aan en wordt niet het volgende meisje dat op 16 jarige leeftijd al moeder is.’

Kevin (19)
Kevin is een jongen die vooruit wil komen. Hij doet trouw z’n werk, studeert daarnaast en is daar ook trots op. Kevin heeft verantwoordelijkheidsbesef. Hij kwam altijd al trouw naar de jeugdclub en komt ook met de vriendengroep regelmatig naar de zondagmiddagdienst.
De laatste tijd kwam hij wat minder vaak. Ik sprak hem daarop aan. Wat bleek, Kevin heeft op zondagmiddag extra lessen geregeld voor z’n studie. Wat weet de duivel van een positieve eigenschap weer snel een strik te maken.

Diego (15)
Diego hoef je nooit uit te nodigen.
Die is er altijd. Zaterdagavond op de club, zondagochtend en -middag in de diensten en woensdagavond op de Bijbelstudie. Hij mist soms wel een beetje de aansluiting met de leeftijdgenoten. Hij zat bij de club nog in de jongere groep, omdat hij de sfeer in de andere groep niet fijn vond. Drie weken geleden kwam hij naar de oudere groep. “Hermano, ik kom nu in deze groep.” deelde hij me mee. Ik dacht misschien omdat de sfeer in de groep veranderd was.
Nou vergeet het maar: hij is gewoon verliefd op Melani.

Jimmy (19)
Jimmy ontmoette ik voor het eerst op oudejaarsdag 2010, in de gevangenis ‘El Rodeo’. Hij was zichtbaar bang: “Hermano, ze vermoorden hier gevangenen.” Ik wist dat hij gelijk had, twee weken geleden was het nog groot nieuws in de krant: een gedetineerde, vermoord door mede-gevangenen. Hij vroeg me of wij in de kerk niet van dat gezegende water hadden, om dat ter bescherming in zijn cel te sprenkelen. Nee, dat hebben wij niet. Wel kon ik hem wijzen op het levend water dat de Heere Jezus aan zondaren zoals de Samaritaanse vrouw aanbiedt.
Hij kwam na drie maanden vrij, maar binnen 2 of 3 weken zat hij weer vast. Weer iemand beroofd.
Na drie maanden is hij weer vrij gekomen. Ik kom hem zo nu en dan in de wijk tegen. Er is niets over van zijn bangheid. Hij vraagt me niet meer om gezegend water en levend water heeft hij al helemaal niet nodig. Een stoere jongen die me uitlacht als ik hem uitnodig voor de kerk of de nieuwe jeugdclub.

Diana (15)
Diana is net 15 geworden. Hier in Ecuador is dat een belangrijke leeftijd voor een meisje. En het wordt gevierd met een groot werelds feest, ‘quinceñeara’, waar veel gedronken en gedanst wordt. Greetje - mijn vrouw - had regelmatig contact met Diana. Ook haar quinceñeara kwam ter sprake. Diana gaf aan dat zij haar quinceñeara graag in de kerk wilde vieren, maar ja, het geld ontbrak. De daarop volgende weken heeft Diana in ons huis allerlei klusjes gedaan om zo voor haar feest te sparen. Het was een mooie kerkelijke viering voor en met de jeugd. Het Woord klonk (Efeze 5) en bij de gebruikelijke wisseling van de schoenen (platte schoen - hak schoen) werd de bede meegegeven dat deze nieuwe schoenen symbool mogen staan voor een levenswandel achter de Heere aan (Deuteronomium 26: 17 en Psalm 35: 5).
Diana komt nog steeds trouw naar de club en de zondagmiddagdienst.

Vrijdagochtend - Het werk achter de computer wil niet zo lukken. Ik loop even naar het balkon en kijk richting Florón. Ik laat m’n gedachten de vrije loop gaan. Kijk daar staat een vlieger, Diana staat erop.
Rechts nog één, maar die staat nog niet zo hoog, Ricardo staat erop.
Soms zie ik links ook een vlieger net boven de daken uit komen. In een flits zie ik dat er Kevin op staat. In gedachten verzonken kijk ik naar het noordoosten richting Nederland. Ja, daar zie ook vliegers. Ik probeer de namen te lezen, maar het is te ver voor mij.
Jongen, meisje, staat jouw naam ook op zo’n vlieger? Ja maar, mijn vlieger wordt niet omhoog gegooid.
Nee? De Heere heeft zich anders al met je bemoeid bij je doop. Ds. J. van Haaren († 2 augustus 1983) schreef over de doop: “Doch bij de doop word je als het ware uitgehaald, en bij je naam genoemd: ‘Jan, jij wordt ondergedompeld in de Naam van een drieënig God. Als je verloren gaat, is het je eigen schuld. Want Ik zweer het je, er is zelfs voor jou genade: je kunt een kind van Mij worden; je kunt genade krijgen. Als je zo op de betekenis van de doop let, is dit een oorzaak om je te verwonderen. Je bent gedoopt opdat je zou vragen: ‘Heere, geef mij die genade!’ (J. van Haaren, De goede belijdenis (Houten: Den Hertog 1985), blz. 31)
Ouders, u bent dichterbij dan ik.
Staat de naam van uw zoon of dochter op een vlieger? Ja - wat en wonder hé! Nee - Blijven trekken aan dat touw, blijven bidden!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen