Bloemen in het land

“Sinds mijn middelbare schooltijd verzamelde ik (kerk)historisch materiaal over de Hoeksche Waard, de omgeving waarin ik woonde en opgroeide. Toen ik getrouwd was, zei mijn vrouw: “Waarom ga je niet eens iets met die verzameling doen? Het is toch jammer als daar niets mee gebeurt.” Sinds 2004 schrijf ik vrij regelmatig, als ik er tenminste tijd voor heb.
“Dit is het tweede boek voor kinderen. Eerst schreef ik vooral (kerk-) historische boeken, wat ik nog steeds wel doe. Mijn vrouw en ik voelden op een gegeven moment de behoefte om onze kinderen voor te kunnen lezen over de geschiedenis van ons land, maar zeker ook over het leven van Gods kinderen.
Bestaande verhalen over kerkgeschiedenis zijn voor jonge kinderen vaak te lang en te moeilijk. Verhalen uit mijn boeken, bijvoorbeeld over de prins die verdronk bij Strijensas, vertaal ik naar onze kinderen. Alle verhalen in Bloemen in het land berusten op historische feiten. Ik houd er niet van om er van alles omheen te verzinnen. Ik heb dit boek opgedragen aan onze kinderen, want daar is het eigenlijk mee begonnen.”
Met hun vier kinderen gaan de schrijver en zijn vrouw ook weleens op stap naar plaatsen die voorkomen in Hooghwerffs boeken. Zo is het gezin bijvoorbeeld bij Strijensas geweest, op de plek waar prins Johan Willem Friso verdronken is.
“Hoe klein de kinderen ook zijn, ze zijn daar toch wel van onder de indruk.” Ook is er in het boek een verhaal opgenomen over een familie die naar Lisse verhuist, om daar in de bollenvelden te gaan werken. De tekening op de omslag van het boek toont de bollenvelden, met daarlangs een kanaal waar een boot in dobbert. Hooghwerff laat een foto zien. “We zijn toen op hetzelfde plekje geweest als op de tekening op de omslag van het boek!”

Welke gedachte zit er achter het boek?
“Dat zijn er eigenlijk drie. Met zo’n boekje probeer je jaloers te maken op het geluk van Gods kinderen. Daarnaast breng ik ze hopelijk wat liefde bij voor de (kerk-) geschiedenis en vorm je als schrijver voorzichtig het geweten van de kinderen. In elk verhaal zit een soort moraal. Zo is er een hoofdstuk over een cafébaas die tot inkeer komt. Het wordt niet letterlijk gezegd, maar tussen de regels door lees je dat een café een plek is waar je niet hoort; daar wordt gedronken en gevloekt.”

“In een café wordt vaak veel bier gedronken. De mensen die daar zitten, dienen de Heere niet. Ze dienen de duivel. Soms vloeken ze en spotten ze met de Heere en Zijn kinderen. Ze maken veel plezier, maar dat is geen echte blijdschap. Aart drinkt soms zoveel bier, dat hij dronken wordt. Dan weet hij niet meer wat hij doet en roept hij allerlei rare dingen. Aart weet wel dat het niet goed is. Zijn vader en opa hebben hem genoeg gewaarschuwd. Maar toch doet hij het iedere keer weer. (…) Totdat… het de tijd van de Heere is.”

“Ik probeer ook wat liefde mee te geven voor het Oranjehuis en de geschiedenis daarvan. In Bloemen in het land heeft elk verhaal zo zijn achtergrond, maar je moet de onderwerpen wel spreiden. Een stukje kleine kerkgeschiedenis, een Joods meisje dat tot bekering komt, wat vaderlandse geschiedenis en dan een stuk koningshuis, een beetje afgewisseld.”
Het eerste deel van de kinderboeken Schapen van de kudde werd na een jaar al herdrukt. Ook Bloemen in het land sloeg aan bij het publiek. Hooghwerff: “Uit de reacties blijkt dat er meer ouders zijn die de behoefte hebben om hun kinderen ook zulke verhalen voor te lezen en ze op die manier wat bij te brengen. Ik lees mijn verhalen ook altijd eerst voor aan onze kinderen. Zitten ze te draaien of willen ze liever gaan spelen? Dan is het blijkbaar niet interessant genoeg en heb ik nog wat bij te schaven.”
Het schrijven voor kinderen is anders dan voor volwassenen, merkt Hooghwerff op. “Kinderen zijn meer onbevangen als het gaat over Gods werken. Met hen zit je nog weleens na te praten over een verhaal. Je merkt dat ze onder de indruk zijn en dan stellen ze ook heel gewone vragen. Daar mag je dan als ouders op inhaken, om hen op die manier ook te vertellen over de Heere en Zijn dienst. Het is niet altijd makkelijk om daar zomaar over te beginnen, maar op deze manier hoop ik ook andere echtparen een handvat te geven. Van ouderen krijg je natuurlijk ook weleens reacties op een boek, maar bij kinderen is het toch anders. Kinderen zien vaak veel meer het wonder in van iets, terwijl ouderen daar nogal eens overheen kijken.”

Komt er een vervolg voor jongeren?
“Momenteel vind ik dat te moeilijk. Daar begin ik nog even niet aan. Het moet dan natuurlijk een dikker boek worden met langere verhalen en om dan de spanning er in te kunnen houden... Bovendien is voor een dergelijk boek meer onderzoek nodig. Dat kost veel tijd; mijn eigen bedrijf, mijn gezin, het werk voor de kerkenraad en nog meer zaken, nemen al erg veel tijd in beslag. Misschien als mijn eigen kinderen in die leeftijd zijn en we er als ouders behoefte aan krijgen…” Wat het schrijven betreft, is het even rustig.
Er zitten wel wat boeken in de planning, maar het is nog niet bekend wanneer die uitkomen. De schrijver wil wel genoeg tijd overhouden om zijn eigen kinderen voor te lezen.

n.a.v. Bas Hooghwerff, Bloemen in het land (Houten: Den Hertog 2011) ISBN 9789033123337;
68 blz.; € 9,90.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen