Aangrijpend

Of ze niet eerst eens konden aangeven wat ze van de hel hadden gehoord, zo begon de bijeenkomst.
“Een plaats voor alle slechte mensen,” dacht er een. “Duisternis,” zei een ander. “Vlammen,” “hitte,” “pijn”, “narigheid,” “duivels,” waren andere aanduidingen. Ik stond eerlijk gezegd verbaasd. Een week eerder hadden we het gehad over Kerst, Pasen, Pinksteren – daar waren ze heel wat minder mee op de hoogte.
Hoe zou het komen dat mensen die zelden bijbellezen, soms scherpe ideeën hebben bij de hel? Ooit gaf Dante Alighieri in een lang gedicht een pakkende beschrijving. Zou die zich hebben vastgehecht in het collectief geweten? In ieder geval kwamen de jongeren dicht in de buurt bij de sobere nieuwtestamentische gegevens.
Ik vroeg om een gesprek op gang te brengen vervolgens wat ze tegenstond in de hel. Dat maakte de tongen wel los, al werd vooral teruggegrepen op de begrippen die al waren genoemd. Het liefst hadden ze gehoord dat het allemaal onzin was, of dat de hel zo erg niet is.

Positief
Niet verwonderlijk daarom dat mijn volgende vraag hen verraste. “Kunnen jullie nu misschien iets noemen dat je positief vindt aan de hel?” Het bleef stil. Niet begrijpend staarden ze me aan. Gelukkig kon ik het uitleggen. “Kijk, als we geloven dat God regeert en dat Hij goed is, als we samen zeggen dat Hij geen slechte dingen doet, dan moet er toch iets goeds in zitten?”
De gezichten klaarden al wat op.
Maar eigenlijk konden ze pas echt iets met de volgende vraag. “Stel je eens voor: er zouden geen gevangenissen meer zijn. Wat zou daarvan het gevolg zijn?” “Nou, de criminaliteit zou enorm toenemen”. “De hel zou losbarsten.” De jongen die dat laatste had gezegd, leek ineens zelf de consequenties te doorzien: “O, dan zou de hel dus hier zijn.”

Onrecht
Maar we moesten een stap verder. “Wie van jullie heeft weleens meegemaakt dat een familielid werd vermoord?” Een paar handen gingen omhoog. “Zitten de daders vast?” Eén hand bleef in de lucht: “De moordenaar van mijn oom loopt nog gewoon los.” Waarom? “Zijn familie heeft de rechter omgekocht en hij is vrijgesproken.”
Ineens zaten we bij de kern. Wat gebeurt er in de wereld veel dat schreeuwt om gerechtigheid. In het groot: oorlogsmisdaden, moordpartijen, verkrachtingen, corruptie.
Maar ook in het klein: pesterijen, uitsluiting, oplichting. “Homo homini lupus est”, zei Plautus al – de mens is de mens een wolf. Wat erg dat zo weinig daarvan wordt ‘opgelost’ door aardse gerechtigheid.

Gerechtigheid
Natuurlijk schrikt nadenken over de hel ons af. De hel is een aangrijpende realiteit voor mensen die wel inzien dat zij niet zonder zonden zijn.
Maar een gesprek erover, zonder bangmakerij, brengt wel bij de kern van waar de Bijbel over gaat: onze ongerechtigheid en Gods eisend recht. En wonder boven wonder mag dan ook Gods gerechtigheid in Christus aan de orde komen.
Zo gingen we die middag allemaal onder de indruk naar huis. Er was nog doen aan. Het recht zal zegevieren. Niet alleen in de ondergang van de goddelozen, maar óók in de eeuwige vrede van ieder die voor God leert buigen. In de hemelse heerlijkheid is plaats voor de grootste der zondaren, die in een weg van berouw en bekering aan Christus’ voeten terecht komt.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen