Geregeerd door angst

Voor het echtpaar Jansen uit een plattelandsdorpje in het noorden van Nederland is de reis naar Noord-Korea onvergetelijk. “Je kunt je het niet voorstellen, maar alles wat ze ons als toerist laten zien, is vakkundig in scene gezet.” De aankomst in de hoofdstad Pyonyang was voor het duo al een vreemde gewaarwording. “We werden ontvangen op een kaal en leeg vliegveld. Nergens andere reizigers, behalve de leden van ons reisgezelschap en een paar Koreaanse functionarissen. Doodse stilte.
Met een touringcar vertrokken we naar ons hotel. Onderweg kwamen er vanuit een zijweg een twaalftal witte busjes aanrijden. Achteraf hoorden we dat deze busjes speciaal voor ons daar reden om het beeld te geven van bedrijvigheid!
Pyongyang is een vreemde stad. Er staan prachtige gebouwen, maar dat is puur buitenkant. Van binnen zijn er veel leeg.”
Het land wordt geregeerd door angst. “Het ergste is dat ze niet beter weten. Ze zijn compleet gehersenspoeld door de regering.”

Troosteloos
Schokkend is de grote honger in het land. Moeiteloos vertelt het echtpaar het een na het andere gruwelijke detail. “Weet je waarom er in Noord-Korea zo weinig huisdieren zijn? Veel dieren worden opgegeten door de burgers. Datzelfde lot is vogels beschoren.”
De armoede is zelfs zo nijpend dat mensen gras moeten eten om in hun dagelijks onderhoud te voorzien. Extra pijnlijk vond het echtpaar dat zij de lekkerste etenswaren kregen voorgeschoteld. De mensen op straat zien er troosteloos uit. “Ze sjouwen veel langs de wegen, altijd onderweg. Grauwe kleren, grauwe huidskleur.”
Veel mogelijkheden om excursies te maken zijn er niet in Noord-Korea.
Elke dag werd een voorgeprogrammeerde route gevolgd. “Overal werden we in de gaten gehouden. Op een gegeven moment ervaar je de onvrijheid. Altijd maar die controles en het gevoel dat mensen je opnemen. Het land lijkt een psychiatrische inrichting, een gevangenis en een concentratiekamp tegelijk.”

Nep-kerk
De Noord-Koreaanse overheid probeert de toeristen elk moment van de dag een rad voor de ogen te draaien. Het land moet immers het paradijs op aarde lijken. Het ‘hoogtepunt’ voor het reisgezelschap zijn de avondwandelingen naar het Grote Plein, waar een beeltenis van ‘de geliefde Leider’ hangt. “We droegen als groep verlichte kruisjes. Dat accepteren ze van buitenlandse toeristen. Op deze manier hoop je christenen te kunnen bemoedigen. Eigenlijk is dit, naast het gebed, het enige wat we konden doen.”
Koreanen en toeristen behoren altijd te buigen als ze in de buurt zijn van een beeld van de geliefde Leider. “Wij deden dat niet. De gidsen weten dat we alléén buigen voor de levende God. Daarom mochten we nooit dichtbij een beeld van de Leider komen.
De mythe van de Noord-Koreanen heeft aspecten die gestolen lijken van het christendom. De geboorte van de Grote Leider bijvoorbeeld wordt beschreven op een manier die lijkt op de geboorte van de Heere Jezus. En de Leider staat vaak afgebeeld als een herder en kindervriend.”
‘s Zondags kunnen buitenlanders ‘gewoon’ naar ‘de kerk’. Alleen gaat ‘de preek’ niet over God of de Bijbel, maar horen de gasten een tirade over Amerika en Japan. De kerk zit altijd bomvol. Er wordt gezongen door een koor. Contact met andere kerkgangers is echter niet mogelijk. “Ook dit is nep, het is een showkerk. De mensen gaan hier niet vrijwillig naar toe, maar worden gedwongen. Het kan best zijn dat het hele gezelschap een andere keer in een hele andere kerk acteert.”

Beschamende blik
Contact met christenen in Noord- Korea is onmogelijk. Wie voor zijn geloof uitkomt, is zijn leven niet zeker. Maar ondanks dat de bevolking gehersenspoeld is, zijn ze niet onbereikbaar voor God, aldus het echtpaar. “Van de christenen die uit Noord-Korea gevlucht zijn, weten we dat er een enorme honger is naar de Bijbel. Dat bewijst wel dat het Woord van God heel bijzonder moet zijn, anders zouden ze er niet zoveel voor over hebben.”
Beiden geloven dat God een plan heeft met het land. “Ongeveer honderd jaar geleden was er al eens een opwekking in het land.”
Toch zijn de perspectieven, vanuit menselijk oogpunt, ongunstig. “Het regime lijkt elk jaar strenger te worden, mensen gaan dood van de honger en ellende. Er is er maar een die hier plezier in heeft, dat is de satan.”
Voor het echtpaar betekende de reis naar Noord-Korea een beschamende blik in de spiegel. “Toen we terugkwamen viel het ons des te meer op hoezeer wij Nederlanders eigenlijk gehersenspoeld zijn. Velen lopen maar blind achter de afgoden van vrijheid en welvaart aan. Helaas lijkt er in ons land weinig honger naar Gods Woord. Sterker nog, er moeten kerken gesloten worden. In Noord-Korea is aan alles gebrek, maar christenen hebben vreugde in God. Wij bezochten de geheime gelovigen met de intentie om hen te kunnen bemoedigen, maar door hun levenshouding en hun volhardend geloof worden wij telkens weer door hen bemoedigd.”

Om veiligheidsredenen is de achternaam van het echtpaar gefingeerd.

http://freekorea.us/camps

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen