Arm, maar tevreden

“Het doel van de reis was om jongeren kennis te laten maken met het leven in Oost-Europa. Ook wil de KOEH jongeren betrekken bij ontwikkelingswerk,” vertelt Janneke. In een week tijd hebben de jongeren veel gezien. Na de landing in Odessa in Zuid-Oekraïne, vertrok de groep naar Shevchenkovo. De jongeren verbleven hier een aantal dagen in gastgezinnen. “De mensen zijn gastvrij. Een voorbeeld hiervan: we gingen bij een gezin wat erg arm was, voedsel- en kledingpakketten uitdelen. Maar vervolgens kregen we thee en koekjes uit de pakketten! We wilden dat natuurlijk niet aannemen, maar dat vinden zij erg onbeleefd en dus deden we toch maar met hen mee.”

Verslaving
Het verbaast Janneke: “Ik heb daar veel armoede gezien, maar de mensen zijn nog zó dankbaar voor wat ze wel hebben! Dat is wel iets om bij stil te staan…”
Niet alleen het uitdelen van voedsel- en kledingpakketten behoort tot de activiteiten van de KOEH .
Ook het bijdragen aan verslavingspreventie is een belangrijke taak.
Alcohol- en drugsmisbruik is een steeds groter probleem onder Oekraïense jongeren. Daarom wordt voorlichting gegeven over de gevolgen van misbruik, om verslaving te voorkomen. De KOEH ondersteunt de projecten van ‘New Life’, een lokale partnerorganisatie.
Janneke maakte de presentatie van Sergey mee, één van de voorlichters op middelbare scholen. Sergey vertelde over de gevaren van roken en drugs. “KOEH ondersteunt de verslavingspreventie in Oekraïne. In dit land is namelijk één op de drie mannen en één op de vijf vrouwen verslaafd aan roken.”

Traditioneel welkom
Tijdens het bezoek aan een middelbare school gingen de Nederlandse jongeren met de Oekraïense in discussie over van alles en nog wat.
“Helaas spraken de Oost-Europese jongeren niet zo goed Engels, dus we hebben het vooral over algemene dingen gehad, zoals over school en familie. We werden traditioneel verwelkomd met een brood met zout, geserveerd op een mooi kleed. Ook stond er een rondleiding door de school op het programma. Op Oost-Europese scholen heerst nog veel discipline. Kinderen gaan allemaal netjes naast hun bankje staan en zeggen ‘Hello’, wanneer je de klas binnenkomt.”
“Je doet veel indrukken op, in zo’n week,” vindt Janneke. “We hebben ontzettend veel gedaan en gezien. Elke avond kwamen we moe terug bij ons gastgezin waar een goedverzorgde maaltijd gereed stond. Er was altijd meer dan genoeg. We kregen soep met brood en een soort zure salade. Heel apart was dat er altijd een schaaltje met snoep en een schaaltje met koekjes op tafel stond.”

Staan tijdens bidden
Op zondag bezochten de jongeren een kerkdienst. Die verliep anders dan Janneke thuis in Nederland gewend was. “Vóór in de kerk zong een koor liederen. Dat is altijd zo in de kerk van Shevchenkovo. De Oekraïeners vonden het vreemd dat er bij ons tijdens de dienst nooit een koor zingt. Zij zien koorzang juist als een stukje eredienst, waarin voor God gezongen wordt en waarin Hij geloofd wordt. Ook is het daar de gewoonte dat iedereen gaat staan tijdens het bidden. Dit doen niet alleen de mannen, maar ook de vrouwen en kinderen. En een ander verschil is dat ze geen kinderen, maar volwassenen dopen. Het was heel bijzonder om hierover in gesprek te gaan met de
Oekraïense jongeren. Zij maken rond hun achttiende de keuze wel of niet gedoopt te worden. Daar zijn ze heel serieus mee bezig. Ze vinden die keuze erg moeilijk. Ze zien de doop als teken van hun persoonlijk geloof. Je kunt het een beetje vergelijken met onze geloofsbelijdenis.”

Bijna niets
Een herinnering die blijvende indruk heeft gemaakt op Janneke is het bezoek aan een arm gezin.
“Bij het uitdelen van de kleding- en voedselpakketten kwamen we bij een gezinnetje wat bestond uit een oma, moeder en vier kinderen. De vader was overleden. Ze hadden geen inkomen en kregen af en toe wat hulp van de kerk. Het was er binnen vies en kaal. Ze hadden bijna niets. Met de gezondheid van die oma ging het niet goed, ze had vaak last van haar hart. Toen wij daar waren, werd het haar een beetje teveel en had ze veel pijn. Aan het eind van ons bezoek gingen we samen bidden met de dominee, die bij ons was. De oma wilde ook graag hardop met ons bidden. Later vroeg ik aan de dominee wat ze gezegd had, want wij konden dat niet verstaan. Hij zei dat ze alleen maar gedankt had voor alles wat ze had! Dat raakte ons. In onze ogen had ze niets! Dit deed me beseffen hoe ondankbaar wij eigenlijk zijn, terwijl wij zoveel hebben!”

www.koeh.nl

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen