Toekomst voor Petrus

Het indringende gesprek tussen Jezus en Simon Petrus is voorbij. In de morgen van de opstanding heeft Christus hem opgezocht. Nu aan de Zee van Tiberias herstelt Hij hem in het ambt. Dat is niet alleen voor Simon, maar ook voor de rechte verhouding met de andere discipelen nodig. Zij moeten weten dat er niets meer tussen de Meester en Simon Petrus ligt.
Toch heeft de Heere nog een boodschap. En die begint met: Voorwaar, voorwaar. Dat wil zeggen: het zal waar en zeker zijn.

De Heere gebruikt een eenvoudig en duidelijk beeld. Als de oosterling wegging, trok hij het lange opperkleed omhoog door de gordel die hij om zijn middel droeg. Als je jong bent, heb je niemand nodig om je jas aan te trekken. Dat doe je zelf.
Vermoeidheid ken je nauwelijks. Je bent jong en sterk en gordt jezelf.
Je kunt je eigenlijk niet voorstellen dat er een andere tijd in je leven zal komen. Een tijd dat je afhankelijk van anderen wordt en bij anderen steun zoekt. Dat valt niet mee. Wij willen niet afhankelijk zijn! Maar de realiteit van het leven is, dat een mens naarmate hij ouder wordt, steeds meer moet inleveren.

Eigen kracht
Deze woorden gaan niet alleen over het natuurlijke leven, maar hebben een diepere, geestelijke betekenis. Voordat Petrus Christus kende, gordde hij zichzelf. Hij voelde zich eigen meester en vrij man. Totdat hij bij Johannes de Doper terechtkwam en door zijn broer naar Jezus geleid werd.
Van Hem kreeg hij zijn nieuwe naam, maar de inhoud van die naam begreep hij niet. Hij meende zichzelf te kunnen helpen en vertrouwde op zijn bekering en liefde.
Gevaren zag hij niet en hij overschatte eigen kracht, terwijl hij de kracht van de vijanden onderschatte. In de jeugd van het geestelijk leven is er zoveel steunen op eigen kracht en vermogen. Maar op de leerschool van de Heilige Geest wordt geleerd eigen krachten te verachten.
In de zaal van Kajafas heeft ook Petrus geleerd dat van hem niets te verwachten was. Simon Petrus en al Gods kinderen moeten leren dat niet zij alles voor Hem, maar Hij alles voor hen moet doen. De voortgang van het geestelijk leven bestaat niet in beter, bekeerder of godzaliger worden, maar in afhankelijker van genade worden. Voor Petrus heeft het woord genade steeds dieper en rijker betekenis gekregen. Later schrijft hij aan de verstrooiden in Klein-Azië: Zijt met ootmoedigheid bekleed; want God wederstaat de hovaardigen, maar de nederigen geeft Hij genade.

Kruisdood
Na zijn diepe val heeft hij de Ander steeds meer nodig gekregen. En zo leert de geschiedenis dat de levensgang van de christen niet een weg omhoog is, maar naar de diepte.
Als Johannes later zijn evangelie schrijft, is Petrus al gestorven. Johannes weet dat dit gebeurd is. In het jaar 64 na Christus, tijdens de regering van Nero is Petrus gevangengenomen. Jaren geleden had hij zich verzet tegen de kruisdood van Christus. Maar op de laatste dag van zijn leven, strekte hij zijn handen uit om ze te laten binden en werd hij naar de executieplaats geleid. Anderen, Romeinse soldaten, leidden hem. Maar achter dit alles was er de grote Ander, zijn Meester, Die hem leidde opdat hij door zijn dood God verheerlijken zou. En zo is die vroegere onstuimige Simon als een lam ter slachting naar de kruispaal geleid. Maar zover is het nu nog niet. Nu klinkt de stem van de Meester: Volg Mij!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen