Zondagsheiliging

De christenen van de vroege kerk hadden een heel andere invulling van de zondag dan wij. De opstandingsdag van Christus was wel hun speciale vierdag, maar niet een absolute rustdag. Velen deden gewoon hun werk, om pas daarna naar de kerk te gaan. Van puriteinse zondagsheiliging was nog geen sprake.
Op de opiniepagina van het RD stelden onlangs een theoloog en een historicus dat de christenen van de vroege kerk hierover bepaald niet in gewetensnood waren. Zij hoefden dat ook niet de zijn, vonden beide wetenschappers, omdat het vierde van de Tien Geboden het enige is dat in het Nieuwe Testament niet wordt herhaald. Kennelijk hoeft het christelijk geloof niet in alle omstandigheden tot een strikte rustdag te leiden.
Het is wel duidelijk dat de zondagsheiliging die wij kennen niet van alle tijden en plaatsen is. We zijn in dit opzicht gewoon strikter dan kerkvaders als Origenes of Tertullianus, maar ook dan de reformatoren Luther en Calvijn. De vraag is of dat goed is. Of dat het wel een tandje minder kan. Is dit stukje Nadere Reformatie wel zo nodig?

Anders
Zoals hierboven al aangegeven: op het zendingsveld in Ecuador vinden we van wel. Waarom? In de eerste plaats omdat we niet erg onder de indruk zijn van de in het RD aangedragen argumenten. Jazeker, de vroege christenen deden het anders.
Maar geldt dat niet voor veel meer zaken? De vroege kerk, hoeveel respect ze ook verdient, is toch nooit de maat van alle dingen geweest?
Onder de eerste christenen heerste bijvoorbeeld niet de orde die wij kennen, met onze kerkorde. Paulus moest de Korinthiërs op dit gebied tegen van alles en nog wat waarschuwen. Er was de invloed van de gnostiek. Niet overal had men evenveel zicht op de rechtvaardiging door het geloof. Over de doop heersten bij Augustinus nog rare ideeën.

Gegrift
De Heere heeft Zijn kerk door de geschiedenis heen dus verder geleid. Mede door ervaringen van strijd en aanvechting – denk aan Luther – is het zicht op bepaalde teksten verdiept. Zo zijn met name de puriteinen weer stil gaan staan bij het feit dat ook het vierde gebod onuitwisbaar door God Zelf in steen gegrift is. Overigens had Ursinus al opgemerkt dat de kern van dit gebod ‘moreel’ was – voor alle tijden en plaatsen dus.
Op het zendingsveld blijkt telkens weer de noodzaak ervan. Mensen die slordig omgaan met het vierde gebod blijven over de gehele breedte van het kerkelijke leven achter. Ze zijn geringer in kennis, wankelmoediger in overtuiging en zwakker in liefde. Kijk je ze diep in hun ogen dan zie je nooit de blijmoedigheid die er bij de trouweren soms wel afstraalt. Over echte zondagsheiliging wil de Heere Zijn zegen geven.

Niet beschaamd
Heel moeilijke situaties kun je tegenkomen, waarin het niet past als zendingswerkers gelijk betweter te spelen. Een catechisante bijvoorbeeld, die als enige in een straatarme familie de kost verdient met een baan die kerkgang op zondagavond onmogelijk maakt. Misschien zal er, als ze haar baan opgeeft, nog wel eten zijn, maar medicijnen die nodig zijn, zullen onbetaalbaar worden.
Gelukkig zijn er ook bemoedigende voorbeelden. Van mensen die het risico van een verlies aan klandizie hebben genomen. Ze kwamen echter niet beschaamd uit. Op hun zondagsheiliging ontvingen ze rijke zegen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen