Zondag in New Zealand

Woensdag 24 november 2010. Op een mooie zomeravond is de gemeente van Carterton samengekomen tijdens een kerkdienst in verband met de bediening van het Heilig Avondmaal aanstaande zondag. De voorgaande dagen kwam Nieuw Zeeland in het wereldnieuws door een mijnongeluk waarbij 29 jonge mannen omkwamen.
Ds. A.T. Vergunst laat daarom Psalter 106 zingen: ‘O Lord, regard my fears, and answer my request; Turn not in silence from my tears, but give the mourner rest’.
Om hier in Carterton te komen, waren drie achtereenvolgende vluchten nodig. De laatste vlucht bood net voor de landing in Wellington – de hoofdstad van Nieuw Zeeland – een prachtig zicht op de vele fjorden van het Zuidereiland.
Bij het kleine vliegveld stonden ds. A.T. Vergunst en zijn vrouw ons al op te wachten. Na een autorit van anderhalve uur over verschillende hoge bergen, arriveerden we eindelijk in Carterton, gelegen in een brede vallei.
We verblijven in het gezin van ouderling A. Bosch. Uit het gastenboek blijkt dat we niet de eersten zijn die hier mogen logeren. Zo verbleven hier onder andere de weduwe van ds. J. van Haaren en de predikanten De Leeuw en Zippro.

Schepping
De volgende morgen worden we al om 4.00 uur wakker van een prachtig vogelkoor. Een half uur later wordt het weer stil in de schepping. Onze gastheer vertelt dat de mensen hiervan iets kunnen leren: de vogels zingen eerst tot eer van hun Schepper. Pas daarna gaan ze voedsel zoeken. Een beschamend voorbeeld!
Het natuurschoon is werkelijk imponerend. Denk je eens in: je staat aan de kust met achter je bergen met op 500 meter hoogte schelpen, op de rotsblokken voor je zie je tientallen zeehonden en daarachter de eindeloze glinsterende watervlakte van de Pacific Ocean. Zou dat geen indruk van de grote Schepper en de nietige mens moeten geven? Hoe groot zijn Uw werken, o HEERE ! Gij hebt ze alle met wijsheid gemaakt; het aardrijk is vol van Uw goederen (Psalm 104: 24).

Oud en jong
Interessant is het bezoek aan de oudste emigranten van de gemeente, de ouders van ouderling Bosch.
Vader H. Bosch emigreerde zestig jaar geleden om als boerenzoon een stuk land te bemachtigen. Na een boottocht van maar liefst vijf weken kwam hij in Nieuw-Zeeland aan. Enkele jaren later trouwde hij en juist tijdens ons bezoek herdachten zij dat hun huwelijksdag 56 jaar geleden plaats had.
We horen van vader Bosch over evangelist J.J. Groen die als een Jona naar Nieuw-Zeeland moest.
Hij hoopte dat niemand bekeerd werd, zodat hij weer terug naar Nederland mocht. Maar de Heere heeft zijn bediening wonderlijk willen gebruiken.
Carterton heeft het voorrecht een eigen christelijke school te hebben. De Ponatahi Christian School bevindt zich op hetzelfde terrein als kerk en de pastorie. Er wordt zowel lager als middelbaar onderwijs gegeven. De kinderen dragen hier schooluniformen – niet voor te stellen in Nederland.
Na de weekopening die we meemaken, spreekt ds. Van der Heiden een hartelijk woord tot de jeugd. Hij vertelt de kinderen over het overlijden van zijn dochter Aukje op 12-jarige leeftijd. Zij mag nu eeuwig God grootmaken.

Kerkvisitatie
Speciaal voor de kerkvisitatie wordt een aparte kerkenraadsvergadering belegd. Ds. Van der Heiden bracht de groeten over van de Nederlandse gemeenten. Ook sprak hij over de geestelijke banden die gevallen waren tussen hem en ds. A. Vergunst, de vader van ds. A.T. Vergunst. Toen ds. A. Vergunst in de gemeente van Veen stond, was Van der Heiden daar ouderling. En later reisden ze samen een aantal keer per week naar Rotterdam: docent Vergunst en student Van der Heiden.
Hoewel men ook in Carterton te maken heeft met aardsgerichtheid, is er toch over het algemeen een grote betrokkenheid op het Woord.
Zo gaf de kerkenraad onlangs een boek van John Bunyan Come en welcome to Jesus Christ aan de jeugd. Dit boek wordt niet in de kast gezet, maar gelezen! Veel jongeren maken zich zorgen over hun ziel.

Pastorale zorg
Tijdens een jongerenavond houdt ouderling Agteresch een lezing over de Aidsproblematiek in Afrika. Ook laten wij een aantal beelden zien over de gemeenten Benthuizen en Capelle aan den IJssel-West. We willen de Nieuw Zeelandse jongeren een indruk geven van de Hollandse gemeenten.
In de auto vertelde ds. Vergunst ons dat hij hoopt dat er meer jongeren uit Nederland op bezoek komen in Carterton, bijvoorbeeld voor het volgen van een stage. Maar daar bleek wat achter te zitten: heimelijk hoopt hij dat hier weer een huwelijk uit voortkomt. Over pastorale zorg gesproken!

Band
Tot onze blijdschap horen we dat er vrucht mag zijn onder de prediking.
En daar gaat het toch om!
Opvallend is de onderlinge band binnen de gemeente. Zo zingen we op zondagavond nog met een deel van de gemeente Psalters, begeleid door een aantal jongeren met diverse instrumenten.
Na het zingen is er nog gelegenheid iets te nuttigen van door de jongeren meegenomen eigen baksels.
Vanzelf komt bij ons de vraag naar boven: waarom leven we in Nederland zoveel langs elkaar heen?
Na een reis van 20.000 kilometer die 37 uur duurde, mogen we door de Heere gespaard weer veilig thuisgekomen. Een bijzondere bijkomstigheid is dat een van ons – door het tijdsverschil – 30 uur lang jarig mocht zijn.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen