Meisjes van vijftien

In onze zendingsgemeente hadden we er onlangs ineens drie op een rij. Daardoor werd het ons als Nederlanders wel duidelijk hoe belangrijk zo’n moment is voor de hele familie en vriendenkring van het ‘slachtoffer’. Dat wijzelf net zo´n beetje ons twaalf-en-half-jarig huwelijksjubileum vierden, was iets waarbij de Ecuadoranen juist uitleg nodig hadden. Koperen bruiloft, wâblief?
Zo zie je maar dat de hoogtijdagen van het leven voor een deel ook cultureel zijn bepaald. Als zendingsorganisatie kun je daar niet zomaar aan voorbijleven. Zeker niet als op zeker moment de vraag opkomt of de kerk geen programma heeft voor zo’n viering. Ook dat gebeurde bij ons. Was er geen speciale kerkdienst mogelijk voor meisjes-van-vijftien?

Baljurk
Wat de boer niet kent, dat eet hij niet – als je niet oppast gaat het ook zomaar gelden van de gereformeerde zendeling. In dit geval was er toch reden het te overwegen. Immers: de vieringen die normaalgesproken plaatshebben, kenmerken zich door keiharde muziek, alcohol en dronken dwaasheid tot diep in de nacht. Iedereen wil de kersverse, in roze baljurk gehulde señorita uitproberen in de dans die gaat van wals-tot-erger.
Een in keurig zwart gebonden boekje bood uitkomst. Handboek van de dienaar, zo vermeldde de gouden kaftletter van het werkje, ooit op de kop getikt in de christelijke boekwinkel in de hoofdstad.
Naast aanwijzingen voor diensten met belijdenis, doop en avondmaal en bijeenkomsten voor rouw en trouw, bevatte het een programma ‘dankzegging vanwege een vijftienjarige’.
Al grasduinend raakte ik enthousiast. Er viel best een waardig kerkelijk alternatief te bieden voor een belangrijke viering, zodat deze zonder allerlei wereldse taferelen kon worden beleefd. Daar hoef je echt niet gelijk een formele kerkdienst voor te organiseren. Zouden de jongedames enthousiast zijn?

Bas en bier
Om een lang verhaal kort te maken: geen van de drie is in ons kerkje señorita geworden. De eerste wilde het graag combineren met een biecht in de roomse kerk, de tweede wilde direct na afloop van het kerkelijke programma door naar een nabijgelegen danszaaltje en de derde had geen geld, waardoor ze vastzat aan een suikeroom die het zonder bas en bier beslist niet zag zitten. Het valt ook niet mee. Je bent ten slotte meisje-van-vijftien.
Dan sta je vaak nog niet zó stevig in je schoenen. Tegelijkertijd zijn meisjes-van-vijftien weer net te oud om zonder gemopper precies te doen wat vader en moeder graag zien.

Strijd
Niettemin hebben we als gemeente wel de eerste stappen gezet op dit voor ons onbekende terrein. Duidelijk is geworden dat we als kerk kúnnen bijdragen aan een mooie christelijke viering, met dankzegging aan de Heere. Ook is helder dat dit zich niet laat vermengen met allerlei wereldse elementen. Het wachten is op het eerste meisje dat, met steun van haar ouders, daartoe besluit.
Meisjes van vijftien heb je overal. In Nederland vieren ze misschien niet dat ze mejuffrouw worden. Wel is het ook daar een strijd of ze in de weg van de Heere willen gaan, ook als anderen dat raar of saai vinden.
Wat zou dát mooi zijn: meisjes-vanvijftien met waar geloof die ‘nee’ zeggen tegen de zonde en ‘ja’ voor de Heere Jezus.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen