Honden en wolven

De enorme verdeeldheid tussen (reformatorische) christenen is één van de dingen die me het meest zeer kan doen. Allerlei onderwerpen brengen de pennen op een extreem scherpe manier in beweging. Je bent voor of tegen! Ik voel wel wat mee met Melanchton, die er ook zo’n last van kon hebben. Bij hem komt een mooi voorbeeld vandaan wat ik graag met jullie deel.

Er was oorlog tussen de wolven en de honden.
De wolven waren bang voor de honden, want het waren er zoveel! De wolven besloten daarom een spion te sturen naar de honden. Bij zijn terugkomst luisterden alle wolven in spanning naar zijn verslag.
De wolf die de honden had geobserveerd zei: ‘Het staat vast dat er veel honden zijn. En er zijn zoveel soorten, dat je ze haast niet kan tellen. Je hebt ook kleine honden. Die blaffen wel heel hard, maar bijten niet. Sommige honden zijn met recht gevaarlijk te noemen. Maar wat me het meeste blijdschap gaf: ze lopen wel samen in één groep, maar onder het lopen bijten ze naar links en naar rechts.
Ze bijten fel naar elkaar, in plaats van de kracht van hun tanden voor ons als wolven te sparen. Het gaat er zo venijnig aan toe, dat ze een makkelijke prooi voor ons zullen zijn!’

Willen we de strijd aangaan met de vele wolven om ons heen, dan moeten de interne verschillen niet met de tanden uitgevochten worden. Het is beter de krachten te bundelen en zo de vijand tegemoet te treden. Met respect voor elkaars eigen(aardig) heid moet dat mogelijk zijn.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen