Hard hoofd

Dat soort woorden komen in hoofdstuk 2 en 3 telkens terug. Ezechiël moet het Woord van God brengen aan rebellerende volken (2: 3). Ze zijn hard van aangezicht en hebben een stijf hart. Het is een wederspannig huis (2: 5-8). In hoofdstuk 3 gaat het verder in dezelfde bewoordingen. Het is een volk met een stijf voorhoofd en hard van hart
(3: 8).

Geen interesse
De waarschuwingen zijn herhaaldelijk afgeketst. Ze hadden een hard hoofd, zouden we nu zeggen. Hun hart was van staal en het leek wel of ze geen gevoel hadden. De waarschuwingen kwamen er niet doorheen en het volk had onbeschaamd tegen God gezondigd. Ze dachten makkelijk over de zonde en toonde geen interesse in de boodschap van de profeten die vóór Ezechiël waren gekomen.
De profeet moest er daarom niet op rekenen dat deze mensen veranderd waren. Al sprak hij dezelfde taal, toch zouden ze naar hem niet luisteren. Ook in Babel niet.
Toch moest Ezechiël Gods Woord verkondigen. De Israëlieten hadden een hard hoofd, maar Ezechiël moest met net zo’n hard hoofd tegen hen ingaan. God zou zijn voorhoofd zo hard maken als diamant…

Diep bedroefd
Ezechiël kreeg een boekrol in zijn handen gedrukt. Hij moest die niet lezen, maar opeten! Moest de profeet op papier bijten dan? Nee, het was een visioen en dat hij de boekrol moest opeten, betekent dat hij het helemaal eens moest zijn met wat er op de rol stond geschreven (2: 8). Hij moet het zich eigen maken en de boodschap straks gaan doorgeven. Zowel de blijde boodschap als de doodernstige kant van het Woord. De rol smaakte zelfs zoet (3).
Opeten ja, Ezechiël moet Gods woorden niet koel en zakelijk doorgeven, maar de waarheid beleven, ‘bevindelijk’ prediken. Hij mocht ook niet zelf uitkiezen wat hij zou zeggen. Hij moest Gods Woord verkondigen en niet met zijn eigen gedachten komen. Ezechiël moest vooral niet bang zijn om Gods Woord onverbloemd te laten horen.
Of de mensen het nu wilde horen of niet, Ezechiël moest eenvoudig doorgeven wat er op de rol stond.
Ezechiël, die in Babylonië woonde, had het visioen gekregen bij de rivier. Inmiddels was hij naar ‘huis’ gelopen. Hoe hij zich voelde? Hij was diep bedroefd, voelde zich verdoofd en zeven dagen ziek. De sterke hand van God lag ‘zwaar’ op hem. Ezechiël had niets te zeggen en God kreeg het, zoals Hij het wilde.

---
Lezen en vragen
Lees Ezechiël 2: 1-3:3 voor deze Bijbelstudie

1. Waarom noemt God Ezechiël een mensenkind (2:2)?
2. Wat voor soort volken waren Juda en Israël (2:3 en 4)?
3. Welke verwachting had Ezechiël (2:5)?
4. Welk bevel kreeg Ezechiël in vers 8?
5. Hoe kan een boekrol met zoveel veroordelingen zoet smaken (3:3)?
6. Moeten dominees zich wat aantrekken van wat de gemeente wil horen?
7. Wat betekent het dat Ezechiël dezelfde taal sprak als de ballingen (3:6)?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen