Uitzien naar vervulling beloften

Zowel ds. Meeuse als Roos hebben meerdere keren een rondreis door het Midden-Oosten gemaakt. Ds. Meeuse als voorzitter van het deputaatschap voor Israël, Roos als buitenlandredacteur bij het Reformatorisch Dagblad. Beiden verwachten, met een beroep op Schotse en Nederlandse oudvaders, dat in de nabije toekomst veel Joden tot de erkenning zullen komen dat Jezus Christus Gods Zoon is.

Wat is de taak van de kerk in het Midden-Oosten?
Roos: “In Lukas 24: 47 staat: En in Zijn Naam moet gepredikt worden bekering en vergeving der zonden, onder alle volken, beginnende van Jeruzalem. Dat heeft lange tijd geen aandacht gehad. De Joden kreeg door de eeuwen heen nogal eens de schuld van al het kwaad. Pas met de Reformatie kenterde dat beeld. Calvijn koesterde hoop voor de zaligheid van de Joden. Ook Bucer wilde Joden bereiken door middel van zendingswerk.”
Meeuse: “Paulus zegt in Romeinen 1: 16 dat Gods Woord een kracht is tot zaligheid, een iegelijk die gelooft, eerst de Jood en ook de Griek. Daarom moet dit werk niet gezien worden als een soort hobby van enkelingen. Het is een opdracht van de Koning der kerk. Dat er onderscheid gemaakt wordt tussen het werk onder de Joden en het zendingswerk onder de heidenen, vindt zijn voornaamste oorzaak in het feit dat het Jodendom de wetten van Mozes al heeft. Zij zijn het volk van het Boek.”

Heeft u in het Midden-Oosten geestelijke herkenning ervaren?
Roos: “In Bagdad ontmoette ik George Hormiz Sada, een hoge officier in dienst van Saddam Hoessein. Hij vertelde mij dat hij van Saddam een plan op poten moest zetten om Israël aan te vallen. Sada weigerde. Hij zei tegen de Irakese leider: ‘Als een blinde en een ziende oorlog gaan voeren, loopt dat verkeerd af’. Toen vroeg Saddam: ‘Wie is er blind?’ Waarop Sada antwoordde: ‘Wij’. Voor zo’n getuigenis is moed nodig. Maar dat had Sada. Hij vertelde hoe hij in zijn hart ervoer: Ik ben met u tot aan het einde van de tijden.”
Meeuse: “Onvergetelijk voor mij is een gesprek met de vrouw van een voorganger in Jeruzalem. Ik had gesproken over de gelijkenis van de zaaier. Na de dienst kwam de vrouw naar me toe. Ze klaagde dat ze een plant was zonder vrucht. Ze voelde zich verstikt tussen de doornen. We spraken over de beleving van Gods werk, dat ons onze dood en onvruchtbaarheid leert kennen opdat Christus ons onmisbaar en ook dierbaar zal worden. Gelukkig zijn er meer van dit soort ontmoetingen, waarin je iets van het werk van de Heilige Geest herkend.”

Zijn er ook contacten waarbij een kloof werd ervaren?
Roos: “In 2008 bezocht ik de patriarch van de Syrisch-Orthodoxe Kerk. Een buitengewoon vriendelijke, aardige man. Maar de Orthodoxe Kerk ontkent de twee naturen van Christus. Christenen in het Midden-Oosten zullen vaak een kloof met hun medemens ervaren. Ze leven als het ware in de schaduw van de islam. Niet zelden staat de keuze voor het christendom maatschappelijke of kerkelijke ontplooiing in de weg.”
Meeuse: “Ooit hoorde ik een Amerikaanse professor in Israël preken dat God alles kan, behalve een mens bekeren. ‘Dat moet je zelf doen’, zo zei hij. Toen ik hem daarop aansprak, gaf dat een vervelende en verstoorde relatie. Je kunt niet samen werken met mensen die een verkeerd fundament leggen. Er moet overeenstemming zijn in de leer. Op dat punt scheiden onze wegen ook van allerlei evangelische en charismatische bewegingen die volop in Israël actief zijn.”

Welke plaats heeft het Evangelie in het Midden-Oosten?
Roos: “Als je puur kijkt naar het getal, dan loopt het ledental van christelijke kerken snel terug. Een historica vertelde mij dat de bevolking in Libanon, Syrië, Jordanië en in de Palestijnse gebieden zestig jaar geleden voor zo’n twintig procent uit christenen bestond. Dat getal ligt momenteel onder de vijf procent. Niet het Evangelie, maar de Koran en de sharia geven de toon aan in het Midden-Oosten.”
Meeuse: “In Israël is het christendom lange tijd slechts aanwezig geweest in verbasterde vorm, via het rooms-katholicisme of in oostersorthodoxe vorm. Na de verschrikkingen die de Joden in de Tweede Wereldoorlog ondervonden, zijn tal van protestantse organisaties gaan werken in Israël. Helaas is de invloed van evangelische en charismatische groepen heel groot.”

Wat kan de Jeugdbondactie ‘Wordt vervolgd’ bijdragen aan het werk in het Midden-Oosten?
Roos: “Het is heel mooi en goed als jongeren zich actief inzetten voor de actie. Tegelijkertijd denk ik dat échte betrokkenheid ontstaat als iemand persoonlijk met God te maken heeft gekregen. Als het goed is, vraag je jezelf af: ‘Hoe is het eigenlijk met mijzelf? Als ik mij inzet om anderen met Gods Woord te bereiken, heeft dan dat Woord ooit weerklank gevonden in mijn eigen hart?’”
Meeuse: “Het zou prachtig zijn als jongeren steun geven aan het werk dat onder de jeugd gedaan wordt, zoals het verspreiden van goede boeken onder kinderen. Als er extra geld binnenkomt, kan er meer gedaan worden ten bate van de lectuur. Ook zou het fijn zijn als er vakantiekampen voor Israëlische jongeren kunnen worden opgezet.”

Lijken Messiasbelijdende jongeren op leeftijdsgenoten uit onze gemeenten?
Roos: “Israël is een Westers land. Ook Joodse jongeren gebruiken drugs en worden beïnvloed door de media en door popmuziek. Daarbij komt dat Messiasbelijdende jongeren vaak niet gedoopt zijn. In veel gemeenten is sprake van de vol wassendoop. Dat maakt het lastiger om die jongeren aan te spreken op het feit dat ze gedoopt zijn. Voor hen en onze jongeren geldt echter: Mijn zoon, geef Mij uw hart.”
Meeuse: “Het niet toepassen van de kinderdoop kan tot gevolg hebben dat Joodse jongeren teveel hun gang gaan. Dat er te weinig gedaan wordt aan christelijke opvoeding. Er is in Israël behoefte aan christelijk onderwijs, zowel in het gezin als op school. Helaas komt daar nog niet veel van terecht. Joodse christenjongeren die willen leven volgens Gods geboden, staan vaak alleen. Ze missen ten diepste aansluiting met orthodoxe jongeren en met moslimjongeren. Een bijzonder moeilijke positie.”

Ziet u ontwikkelingen in het Midden-Oosten die wijzen op de komst van Gods Koninkrijk?
Roos: “Sommige mensen haasten zich door te wijzen op het uitroepen van de staat Israël in 1948. Ik ben daar voorzichtig mee. Dat geldt ook voor uitspraken als zou de stichting van de staat Israël wijzen op de eindtijd. Wel zie je dat Gods beloften in vervulling gaan. Ik denk daarbij aan de beloften uit Romeinen 11. Of dat nu slaat op de bekering van Joden of de landbelofte, dat laat ik in het midden, maar feit is dat God instaat voor het Joodse volk.”
Meeuse: “Ik vind het moeilijk om politieke ontwikkelingen te interpreteren als van wezenlijk belang voor de komst van Gods Koninkrijk. De terugkeer van veel Joden naar het land Israël is wel een heel opmerkelijk gebeuren dat te denken moet geven. Er gebeurt niets bij geval en dus moeten we Gods hand hierin zien. Als we zien dat er een toenemende vraag is onder Joodse mensen naar de Messias en dat er steeds meer grijpen naar het Nieuwe Testament, dan gloeit onze verwachting.”


Meer informatie over de actie op www.jbggactie.nl.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen