Stille revolutie

Als we de kranten mogen geloven, trekt een nieuw televisieprogramma iedere donderdagavond zo’n anderhalf miljoen kijkers. Waarmee? Met het platste van het platste. Acht Haagse jongeren gaan zich in de Griekse vakantieplaats Chersonissos te buiten aan alles wat God verboden heeft. Ze doen dat op een wijze die ook ruim buiten het bereik van de christelijke moraal als stuitend wordt ervaren. Toch zijn er, als ik het goed kan inschatten, maar weinigen die hun stem tegen “Oh Oh Cherso” verheffen. Veel ouderen, die zelf het programma graag vermijden en een licht gevoel van misselijkheid niet kunnen onderdrukken, schrikken ervoor terug dit stukje “jeugdcultuur” te bekritiseren. De programmamakers schudden hun wijze hoofden, maar lachen tevreden als de kassa weer rinkelt. Je kon erop wachten. Een jaar geleden verscheen, een studie over jongeren in de leeftijd van 15 tot 23 jaar. “De grenzeloze generatie”, werden ze genoemd. Grenzeloos vanwege collectieve onverantwoordelijkheid, met als gevolg alcoholmisbruik, obesitas, schooluitval, schulden, agressie en het ontbreken van betrokkenheid op de samenleving. Volgens de onderzoekers is er sprake van een mogelijke sociale tijdbom. In hun boek legden zij een groot deel van de verantwoordelijkheid hiervoor bij de opvoeders van de grenzeloze generatie. Die willen niet volwassen worden, maar houden vast aan het “foreveryoungideaal”. Ze verheerlijken het jong-zijn zo, dat jongeren helemaal niet meer leren opgroeien, zichzelf beheersen en een verantwoorde bijdrage leveren aan de samenleving.

Ultiem gevolg
Dat niet-meer-meebidden en nietmeer- mee-geloven van jongeren op reformatorische scholen? Zou het niet een gelijktijdig gevolg zijn van dezelfde culturele revolutie die zich aan het voltrekken is? Hoe dan? Reformatorische ouders zijn ongetwijfeld bovengemiddeld strikt. Probleem is echter, zou godsdienstsocioloog Peter Berger zeggen, dat de geloofwaardigheidsstructuur grotendeels is afgebrokkeld. Ouders kunnen met nog zoveel overtuiging de geloofswaarheden en bijbehorende waarden en normen overdragen, maar als de massa de andere kant uitwalst, komt het moment van verwarring. Dan nemen steeds minder jongeren het nog over.

Gevaarlijk
Als zendingswerker ver van huis merk je hoe Nederland een gevaarlijke omgeving is geworden. Je komt zelfs voor de vraag te staan of je er goed aan doet je kinderen in hun tienerjaren mee terug te nemen. Hun onderwijssituatie kan repatriëring nodig maken, maar wat als het gaat om hun zieleheil? Reformatorisch onderwijs is voor ons ver van huis een mooie droom, echt waar. Maar wat als je ziet dat de dijk het water haast niet meer tegenhoudt?

Tegencultuur
In Openbaring 2 staat een brief aan een gemeente die woont waar de troon van satan is. Christus prijst haar om het zich vasthouden aan en het niet verloochenen van Zijn Naam. Tegelijk roept Hij tot bekering, tot het niet meegaan in de cultuur van “eten, drinken en vrolijk zijn, want morgen sterven wij”. Waar de cultuur van de satan is, heeft de gemeente een tegencultuur nodig. Nederland was een christelijk land met een sterke gereformeerde traditie. De stille ongeloofsrevolutie heeft daaraan een einde gemaakt. Nee, daarmee is niet alles kommer en kwel. Marginalisering en verdukking hebben de Kerk altijd goed gedaan – lees de martelaarsverhalen. De grote vraag is wel: tussen gouden kalf en Mozes, tussen de cultuur en Christus, waar staan wij?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen