Kloof overbruggen

Eigenlijk zijn er twee kloven. De eerste is die tussen de zondige wereld en de kerk. Die moet er zijn. De brug moet opgehaald, zeiden ze vroeger al. Maar dan de kloof tussen diezelfde zondige wereld en de boodschap. Die moet juist overbrugd. Heel de wereld moet het weten! Of niet soms? Wie er achter komt dat hij een ziel heeft, zo werd op de laatstgehouden zendingsdag van ZGG gesteld, krijgt tevens aandacht voor de zielenood van anderen. Dan kan het niet anders zijn dan dat het zeer doet wat in het Kerkelijk Jaarboek 2010 stond. Het was maar één regeltje; in het statistisch overzicht, waar het ging om de toetredingen tot het kerkverband in 2009. “Buitenkerkelijken: leden 0, doopleden 0, totaal 0”. Terugbladerend in oudere jaarboeken is te zien dat er in 2008 gelukkig wel zes toetreders waren. Wat een contrast met het aantal mensen dat zich onttrekt, dat dus niet eens naar een ander kerkverband vertrekt. Dat waren er vorig jaar maar liefst 386. Misschien gezien de zuigkracht van de wereld wel begrijpelijk. Maar waar is de werfkracht van de kerk? Het is wellicht de vraag hoe precies die cijfers zijn, maar het signaal is overduidelijk.

Ongemakkelijk
Op het zendingsveld in Ecuador is er van een diepe kloof tussen de hoorder en de boodschap (nog) geen sprake. Geestelijk is die kloof er wel, maar de stap naar de kerk om het Woord te horen, is best klein. Het komt voor dat mensen de dienst saai vinden of de muziek niet mooi, maar niemand voelt zich meteen ongemakkelijk. In sommige charismatische kerken is dat anders. Veel mensen vinden het wel spectaculair dat je daar mensen ‘in de geest’ ziet vallen, maar anderen voelen zich bij al die tamtam ongemakkelijk. Nu is daarvan in onze Nederlandse gemeenten geen sprake. Maar, hebben ook wij wellicht vreemde gewoonten, onverwachte wendingen of rare maniertjes die de buitenstaander af kunnen schrikken?

Echtheid
De discussie over ‘de kloof’ is belast door allerlei suggesties voor popularisering van de diensten. Zelfs is gesuggereerd dat de boodschap aanpassing behoeft. Maar waarom eigenlijk? Oude, beproefde vormen zouden wel eens langer mee kunnen gaan dan iedereen denkt, als er maar echtheid, soberheid en hartelijkheid bij is. Echtheid – dat is eenheid van leer en leven. Soberheid – dat is matigheid, eenvoud in woord en gebaar, uitleg van waar het om gaat, het ontbreken van opsmuk. Hartelijkheid – dat is warmte, eerlijkheid. Met die drie bijbelse zaken is de kerk een oase in een kille samenleving.

OSM’ers
Hoe is onze kerkgang? Echt, sober en hartelijk? Of zijn we decadent geworden? Een lange parade osm’ers in chique pakken en dure auto’s? Voelt de onkerkelijke buurman werfkracht – ‘Kom, ga met ons’ – ... of juist afstand? Of hij is zelfs nog nooit uitgenodigd? Echt, sober en hartelijk.... Jazeker, er is een kloof. Maar onder Gods leiding kan die overbrugd worden. Niet met hippe shows en gladde praatjes. Niet zoals de wereld z´n stadions vol krijgt en zijn kijkcijfers scoort. Wel met oude bijbelse waarden. De vruchten van de Geest hebben alles met echtheid, soberheid en hartelijkheid te maken. Zó mag de christen zijn als een beker koud water.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen