Een voetbal in het hart

Toch heb ik de indruk dat de finale van zondag 11 juli 2010 door veel van onze jongeren is gevolgd. Sommigen hebben wellicht in een ‘keet’ bij de televisie gezeten; anderen hebben via hun I-Phone meegekeken en weer anderen bleven via sms’jes van vrienden op de hoogte. Ik heb er geen uitvoerig onderzoek naar gedaan, maar bij navraag viel me wel op dat heel veel jongeren toch aardig op de hoogte waren van de uitslag en het verloop van de wedstrijd. Door de mobiele telefoon leven we in een open wereld, zonder drempels. Misschien heb ik het mis, maar ik vermoed dat er toch heel wat jongens in de leeftijdsfase van 16 tot 25 jaar op de een of andere manier bij het gebeuren betrokken zijn geweest. In weerwil van alle waarschuwingen, oproepen, vermaningen en zo meer werd het toch gedaan. Dat geldt trouwens voor veel meer zaken.

In het hart
Hoe moeten ouders en leidinggevenden op deze dingen reageren? Kun je een zoon van 20 jaar zijn mobiel afnemen? Hou je een jongen van 18 die naar de ‘keet’ wil tegen? Nogmaals: het voetbalgebeuren is in strijd met de Bijbel, maar daarmee is de zaak nog niet opgelost… In hoeveel gezinnen en door hoeveel ouders wordt er niet geworsteld over de levensgang van opgroeiende kinderen? Hoeveel moeders zullen er die bewuste zondagavond niet met tranen in hun ogen de weg van hun kinderen hebben ondervonden? Kortom, er liggen rond de huidige vermaakcultuur niet alleen inhoudelijke vragen, maar ook – en indringender wellicht – opvoedkundige vragen. En ligt het wellicht aan mij dat ik daarover eigenlijk heel weinig heb gelezen?

Dingen afwijzen is één; jonge mensen ervoor inwinnen is iets heel anders. Elke ouder met opgroeiende kinderen zal die realiteit aan den lijve ervaren. En wat is dat soms een pijnlijk en verdrietig stemmend gegeven. Vaak kom je dan ook bij jezelf terecht. Ooit zei een oud kind van God, in een tijd van voetbalwedstrijden, eens met tranen in zijn ogen dat hij ‘een voetbal in zijn hart had’. Je begrijpt misschien wat hij daarmee bedoelde.

Heerlijk leven
Hoe proberen we jongeren te houden bij het Gods Woord en bij Gods wet? Gelukkig zijn er jongeren die niet meedoen met dit soort dingen. Wellicht is dat ook een grote groep. Maar al die andere jongeren… Hoe proberen we hen te laten zien dat de wereld geen toekomst heeft? Eigenlijk is het een grote leegte die gevuld moet worden. Dan is waarschuwen zeker nodig. Dat als eerste. Laten we onze jongeren gewoon zeggen dat heel die sportverdwazing in strijd is met het leven naar Gods geboden. Maar waarschuwen is niet het enige. Wellicht ook niet het belangrijkste. In de Bijbel horen we ook van ‘lokken’. Tegenover het leven in de wereld staat het leven met de Heere. Dat is een rijk en heerlijk leven. Zouden we onze kinderen dat ook niet meer moeten voorleven? Horen ze daar eigenlijk nog van? Tenslotte is gebed belangrijk. Monica, de moeder van Augustinus, heeft het zondige leven van haar zoon beweend. Ze had echter ook een adres voor haar nood. “Ze hield niet op te schreien om mij, elk uur dat ze tot u bad.” De Heere heeft dat gebed gehoord. Die God leeft nog!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen