Vakantiegedrag

Een beetje zenuwachtig kwam ze me permissie vragen. Ze gaat nooit op vakantie, heeft er ook geen geld voor. Maar nu had een kennis voor haar en haar zoon een buskaartje gekocht naar een drie uur verderop gelegen dorp. Ze zou daar een paar dagen kunnen logeren. Fijn voor haar en haar zoon natuurlijk. Maar waarom kwam ze eigenlijk toestemming vragen? Daar gaat de evangelist van de plaatselijke zendingskerk toch niet over? Toch wel, vond ze. Want voor het eerst in lange tijd zou ze de doordeweekse kerkdienst moeten missen. Bovendien kon ze niet aanwezig zijn bij de wekelijkse oefening van het muziekgroepje dat de zondagse gemeentezang begeleidt. Daar voelde ze zich niet lekker bij.

Grote verschillen
Zo’n voorval zet je weer eens aan het denken over de grote verschillen in de wereld. Om maar dicht bij huis te beginnen: met onze vier zendingsjaren in Ecuador kennen we dit land én dit continent inmiddels beter dan de leden en de bezoekers van onze zendingskerk. We begonnen in de bergen, waar we het Spaans leerden, maar ook menig uitstapje maakten. Vervolgens verhuisden we naar het kustgebied, waar zich in verschillende grote steden de zendingsposten bevinden. In korte vakanties leerden we het oerwoud kennen, gingen walvissen kijken en tuurden vanaf de rivier naar prachtige vogelsoorten. Levendig herinner ik me de keer dat we een vriend en broeder meenamen naar de hoofdstad Quito. Hij had nooit een echte berg gezien.

Welgestelde minderheid
Wij pakken het vliegtuig – zij vragen ons hoe de wereld er van boven uitziet. Wij brengen een werkbezoek aan Bolivia – zij willen weten hoe de mensen daar leven. Wij waren ooit in Suriname – zij weten niet eens dat het bestaat. Wij ontvangen toeristen – zij dromen ervan het ooit te zijn. Het ‘op vakantie gaan’ is wereldwijd gezien nog steeds het voorrecht van een kleine, welgestelde minderheid. Het zijn misschien wel voor 90 procent Europeanen en Noord-Amerikanen die eraan doen. De rest van de wereld houdt zich noodzakelijkerwijs aan het bijbelse gebod ‘zes dagen zult gij arbeiden’. Een niet onaanzienlijk deel van hen strijdt zeven dagen per week om te overleven. Een vrije zondag zou voor hen een hele vooruitgang zijn.

Verstandige rust
Nee, dit alles is niet bedoeld om jou je vakantiegenot te ontzeggen – daarvoor heb ikzelf al teveel op m’n kerfstok. Toch lijkt me het onderwerp de moeite van het overdenken waard. Laten we ons niet te gemakkelijk meesleuren in de mode van de wereld? In de Bijbel is van vakantie geen sprake. Wel van verstandige rust. Mens en dier hebben rust nodig, een slaaf mag na zeven jaren vrijuit gaan, de landbouwgronden moeten eens in de paar jaar tot rust komen. Dragen ónze vakanties bij aan rust en ontspanning? Of leiden ze tot vakantiestress? Er zijn nog andere vragen te stellen die aan bezinning bijdragen. Hoe verhouden zich, bijvoorbeeld, je vakantie-uitgaven tot je giftengedrag? Hoe ik-gericht is je vakantie eigenlijk – of zoek je ook het goede voor je naaste; bijvoorbeeld de arme of verdrukte christen (hoe anders zijn cultuur ook kan zijn)? Ook nog een vraag voor achteraf. Bracht jouw vakantie je dichter bij de eeuwige rust, of er juist verder vanaf? Misschien toch niet zo’n gek idee om je vakantieplannen eens met een ouderling of predikant door te nemen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen