Buik

Grote mensen nemen kinderen vaak niet serieus. Ach, ze weten nog zo weinig... Maar ík vind de kinderwereld sprekend lijken op die van volwassenen. Pas nog maakte ik iets mee dat die mening versterkte. In de middagpauze kwam er een collega naar me toe. “Juf, dit meisje wil u graag iets vertellen.” Zacht en verlegen zei het kind uit groep 3: “Er zijn jongens in uw klas die mij heel vaak plagen.” Meisje toch... “Wat doen die jongens dan?” Nog zachter: “Ze zeggen dat ik dik ben en dat ik voor gym een 0 heb.” Ja, dát is wel heel erg gemeen. Een hoog cijfer voor gym is juist zo belangrijk. Ik voelde medelijden met het kind. Mijn collega voegde eraan toe: “Ze heeft het al een paar keer gezegd, dus misschien wil je er aandacht aan geven.” Die belofte is niet moeilijk gedaan. Maar ja, hoe pak je zoiets aan? Ik vind het altijd moeilijk zulke voorvallen op de juiste manier te bespreken. Een ‘preekje’ werkt niet. De kinderen moeten zelf het inzicht krijgen. Goede ideeën kun je niet bestellen. Ze komen ineens op. Ook deze keer. Ik had meteen voorpret toen ik aan de reactie van de klas dacht... Toen de kinderen weer op hun stoeltje zaten, liep ik theatraal naar de kast. Ik pakte één van de dikke kussens die daar liggen en propte hem onder mijn shirt. Hij was een beetje te groot, maar dat gaf een supereffect. Mijn buik werd een hobbelige berg. De kinderen proestten het uit. Ik deed natuurlijk mee; het moest een raar gezicht zijn. Maar al vrij snel kwam het tot een gesprek. “Zou ik een minder lieve juf zijn als ik zo’n dikke buik zou hebben?” Daar moest over nagedacht worden. De kids konden het zich blijkbaar niet zo erg voorstellen. Maar toen kwamen toch aarzelend vingers omhoog. Nee, dat zou níet zo zijn. Je buik maakt je niet onaardig, maar hoe je bent. De inhoud telt. Een inzicht dat veel volwassenen volgens mij nog steeds niet verworven hebben... Het was niet moeilijk meer om de daders te ontmaskeren. Ze staken spontaan hun vinger op toen ik ernaar vroeg. En plechtig beloofden ze het meisje niet meer te plagen. Hopelijk nemen ze de les mee naar hun volwassenheid. Ik verwijderde mijn hobbelige buik. Opluchting. Want het kussen was net iets te warm om een tijd onder je kleren te hebben...

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen