Liefde is Gods liefde

Wat is er een leed en ellende op deze wereld. Kunnen we nog geloven dat God liefde is? Sommige mensen kunnen dat niet of niet meer. Toch leert de Bijbel dat God liefde is. Het is een eigenschap van de levende God. God is liefde. Dat moeten we niet vergeten. Liefde is moeilijk te omschrijven. Enkele voorbeelden maken duidelijk wat ermee wordt bedoeld. Ouders houden van hun kinderen. Mensen houden van elkaar. In een goed huwelijk houden man en vrouw van elkaar. Er is een relatie. En die relatie noemen we een liefdesrelatie, een band van liefde. Liefde en relatie horen dus bij elkaar. Maar Gods liefde? Dat is moeilijk te omschrijven. Het laat zich beter beleven. Toch horen we ervan in de Bijbel. Heel algemeen is Gods liefde dat Hij Zijn schepselen bemint. Meer in het bijzonder is Gods liefde Zijn liefdevolle relatie met Zijn kinderen, Zijn uitverkorenen.

Vergevende liefde
In het Oude Testament staat: De HEERE uw God, is in het midden van u, een Held, Die verlossen zal; Hij zal over u vrolijk zijn met blijdschap, Hij zal zwijgen in Zijn liefde, Hij zal Zich over u verheugen met gejuich (Zefanja 3: 17). Zwijgen in Zijn liefde. In de kanttekeningen staat: ‘Hij zal u niet meer plagen zoals Hij vóór dezen gedaan heeft, dewijl Hij u in Christus liefheeft en u uw zonden vergeeft’. Gods vergevende liefde gaat uit naar Zijn kerk. Wat een wonder dat God schuldige mensen liefheeft. Zo lief dat Hij er Zijn Zoon voor wilde geven tot in de dood. Om stil van te worden.

God bouwt Zijn kerk
In het Nieuwe Testament horen we ook van Gods liefde. Want alzo lief heeft God de wereld gehad, dat Hij Zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft, opdat een iegelijk die in Hem gelooft, niet verderve, maar het eeuwige leven hebbe (Johannes 3: 16). De Joden dachten dat alleen zij mochten delen in Gods liefde. Maar God bouwt Zijn kerk uit Jood en heiden. Heel diep en rijk is wat Paulus zegt over Gods liefde voor Zijn kerk: Maar God bevestigt Zijn liefde jegens ons, dat Christus voor ons gestorven is, als wij nog zondaars waren (Romeinen 5: 8).

Liefde van één kant
Gods liefde is heel anders dan menselijke liefde: Gods liefde is onvergelijkbare liefde. De liefde van man en vrouw is beeld van liefde van Christus, maar daarmee is niet alles gezegd. “Niet het begrip ‘liefde’ bepaalt wat God is, maar God bepaalt wat liefde is.” God drie-enig is een God van liefde. Die liefde bewijst Hij aan zondige mensen. Gods liefde is ook soevereine liefde. Liefde tussen mensen komt van twee kanten. Dat is bij God niet zo: God heeft vrijwillig lief. Ik zal hunlieder afkering genezen, Ik zal hen vrijwilliglijk liefhebben; want Mijn toorn is van hem gekeerd (Hosea 14: 5). De liefde van God gaat van Hem uit. Hij zoekt het verlorene. Het is ook opzoekende liefde. Dat zien we in de gelijkenissen van het verloren schaap, de verloren penning en de verloren Zoon. Het komt van één kant: Gods kant. Voor het eerst en steeds opnieuw. Alleen daardoor kunnen zondaren zalig worden. Als God niet de eerste is, wordt er niemand behouden. Liefde heeft een keerzijde. Want Gods liefde is een heilige liefde. Dat betekent ook dat Hij het verkeerde, de zonde haat. Hij haat het ongeloof. Hij haat de ongehoorzaamheid. God haat de zonde zo diep en zo ingrijpend dat Hij zelfs zijn Zoon niet gespaard heeft, maar heeft hem voor ons allen overgegeven (Romeinen 8: 32) opdat Hij ons in Christus alles zou schenken.

Liefde in het hart
Door de zonde zijn wij allemaal haters van God. Toch bewaart de Heere ons en Hij draagt ons in Zijn voorzienigheid. Hij brengt ons ook onder de genademiddelen, zoals de preek. Zijn Naam staat op ons voorhoofd. Gebruik die middelen! Wat een wonder als de Heere Zijn liefde uitstort in het hart (Romeinen 5: 5). Dat wonder werkt de Heere door zijn Woord en Zijn Geest. Deze liefde is nodig en maakt klein voor God. Die Goddelijke liefde verbreekt en stelt schuldig. Het geeft ook een droefheid in het hart naar God. Die liefde doet hunkeren naar Christus. Deze liefde vergaat niet meer. Daarvan zingen Gods kinderen: ‘God heb ik lief, want die getrouwe HEER’, hoort mijne stem’.


Dit artikel is een samenvatting van de lezing op vrijdagavond tijdens de Winterconferentie.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen