Zwarte sneeuw

Het is maandagmorgen. Ik word wakker, sta op en kijk naar buiten. En dan bruist de energie door mijn lijf! Voorjaar! Ik ruik het, ik voel het, ik hoor het. De zingende vogels inspireren me om de ochtendrituelen snel af te handelen. Heerlijk. Zon en warmte in plaats van wind en sneeuw.

Opeens schiet me een herinnering in gedachten. Het was aan het eind van de lange sneeuwperiode in januari. Er viel toen nare sneeuw die alles in één klap vreselijk glad maakte. Echt reden om binnen te blijven. Maar ja, ik móest iets kopen in het dorp dus ik pakte zuchtend de fiets. Vlakbij een zijstraat zag ik iets vreemds. Bovenop de verse sneeuw lag pikzwarte potgrond. Een paar grote donkere plekken die de witte straat ontsierden. Verbaasd fietste ik door en keek het straatje in. Daar stond een oud mannetje. Uit een kruiwagen schepte hij potgrond. Met een zwaai wierp hij het over de besneeuwde straat. Ik keek blijkbaar nogal opvallend, want hij begon iets te roepen. ‘t Was weinig vleiend en het ging over de sneeuw. Maar als hij niet geroepen had, zag ik wel aan zijn gezicht wat er aan de hand was. De man was het spuugzat. Om de gladheid te keren, besloot hij er in het wilde weg zwarte grond over te gooien. Dwaas natuurlijk. Alsof met een paar scheppen potgrond de straat weer veilig zou zijn.

Ik fietste verder richting het dorp. Ondertussen grinnikte ik nog eens om het boze gezicht van het oude mannetje. Ach, wel begrijpelijk dacht ik, dat hij de sneeuw zat is. Het is ook zo gevaarlijk voor oude mensen. Het mannetje deed me doordenken. Wat doen mensen als ze iets niet zo leuk vinden? Als het niet gaat zoals ze prettig vinden? Ik denk dat het mannetje ons het antwoord geeft. We nemen dwaze maatregelen. Alsof onze acties en oplossingen de problemen kunnen verhelpen. Alsof er geen God is, Die alles in de vingers heeft. Alsof ons leven niet geleid wordt door een hemelse Heerser. Sneeuw is niet tegen te houden. Je kunt het maar beter accepteren en goed opletten. Dat geeft tenminste rust. En dan kun je zelfs weer van sneeuw genieten!



Met ingang van dit nummer schrijven Hanneke van Eckeveld en Jaap Jan Baak beurtelings een column.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen