Leeswijzer

‘Er zijn weer twee boekenweekgeschenken. Beide schrijvers van de cadeauboeken hebben de realiteit gekozen als uitgangspunt voor hun novelle. Joost Zwagerman heeft vast gelezen over de directeur van het Stedelijk Museum in Amsterdam die een leeg museum beheerde. De hoofdpersoon van zijn boek Duel heet Jelmer Verhooff en wordt vervangen door een ander als het museum weer open gaat. Dat moet een afgedankt gevoel geven. Cees Pols, de schrijver van het christelijke boek, houdt het ook heel actueel. De titel van zijn novelle is De tijd dat je zweeft en gaat over een vredesmissie in Uruzgan. En de gevolgen ervan.

Kunst hoort bij mensen
Jelmer Verhooff voelt zich een soort baksteen. Net als vroeger, toen hij zwemles had en plat op zijn buik viel zodat de vlammen hem uit zijn gezicht sloegen. Voordat het museum definitief de deuren sluit, wordt er een tentoonstelling gehouden met werk van moderne, jonge kunstenaars. Hij ontmoet Emma Duiker die tot in detail werk van hedendaagse meesters namaakt. Ze kiest voor Untitles no. 18, 1962 van Mark Rothko. Niet veel later ontdekt de restaurateur dat er zich een vervalste Rothko in de collectie bevindt en wordt Emma verdacht van diefstal van de ‘echte’. Ze bekent vlot dat ze geen dief is, maar visie heeft. Kunst hoort bij mensen, vindt ze, en moet uit de ivoren toren gehaald worden. Niet alleen de welgestelden, maar alle bevolkingslagen horen kunst te zien. Het schilderij bevindt zich in Slovenië. Jelmer valt in plakjes uiteen als hij zich realiseert hoe er met de slordige dertig miljoen euro omgesprongen kan worden. Hij reist, samen met zijn restaurateur dan ook acuut het schilderij achterna. Hoe het verrassende plot zich onthult, is voor de lezer. Onwillekeurig speelt Duel met het idee van kunst: voor iedereen of voor de gegoede liefhebber? Beslist niet goed in het licht van Gods geboden is dat Duel één vloek bevat: het beginwoord. Hoe kun je een boek smaaklozer openen?

Onoverkomelijke missie
In De tijd dat je zweeft gaan Jarno en Brian, twee soldaten, op vredesmissie naar Uruzgan. Twee geslaagde jongens die half op missie gaan en half achterblijven omdat het thuisfront trekt. Tijdens een zoektocht naar bermbommen maken ze een aanval mee en schiet Jarno een man en kind dood. Hij vuurt in een reflex, bootst puur aangeleerd gedrag na. Als de aanval afgeslagen is, explodeert een bermbom. Brian vindt de dood en Jarno raakt beide bovenbenen kwijt zodat hij nu pas echt voor een onoverkomelijke missie staat: verder gaan. Hoe? Wie is hij eigenlijk? En wat kan hij verwachten van de omstanders? Absoluut niet geneigd om afhankelijk te zijn, gooit hij zijn kop in de wind en maakt hij nogal wat brokken. In het wilde weg confronteert hij zijn vriendin met zijn stompen, kiest hij ervoor om weg te lopen uit het revalidatiecentrum en zet hij de morfineknop naar zijn hand om zo weinig mogelijk te voelen. Aan het graf van Brian bekent hij voor het eerst zijn onmacht. Pols begint wat plompverloren, binnen vier pagina’s krijgt de lezer een aanval, een ontploffing resulterend in de dood en een bijna-doodervaring voor de kiezen. Pols had daar wel meer mee mogen ‘spelen’, trucs als tijdvertraging of flashback had de lezer langer in spanning gehouden. Toch wint zijn hoofdfiguur Jarno aan kracht. De strijd is voelbaar en maakt zijn karakter geloofwaardig. Kleine storende factoren zijn aanwezig: de verledentijdsvorm wordt regelmatig geweld aangedaan en sommige feitjes rammelen. ‘Gelukkig blijft er genoeg te overwegen over. Idealen zijn mooi, maar als je als ‘gebruinde bink’ in een rolstoel belandt, behoren ze op dat moment tot de verleden tijd. En daarom is het een waardevol cadeau’.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen