Een warm welkom

Ieder jaar komen er ongeveer vijfhonderd uitgenodigde vluchtelingen naar Nederland. Deze vluchtelingen zijn in het kader van VN-afspraken door de regering uitgenodigd om naar Nederland te komen. Vaak hebben deze mensen al vijf of meer jaren in vluchtelingenkampen buiten hun eigen land doorgebracht. Gezinnen zijn veelal niet compleet. Een erg moeilijke tijd ligt hen. In Amersfoort worden de vluchtelingen in een vluchtelingencentrum opgevangen. Hier blijven zij vijf tot zes maanden. Daarna krijgen ze een huis aangeboden, ergens in Nederland. Mevrouw D. Gunter is coördinator van het vluchtelingenwerk en vertelt.

Hoe komt u met de vluchtelingen in contact?
“Samen met een aantal vaste vrijwilligers uit de kerk bezoek ik iedere week het vluchtelingencentrum. We ontmoeten dan veel christelijke vluchtelingen, maar brengen ook bezoekjes aan bijvoorbeeld hindoeof moslimgezinnen. Als de gelegenheid zich voordoet, lezen we de Bijbel en bidden we samen. Vluchtelingen vinden het erg belangrijk dat er gebed is. Door persoonlijke ontmoeting en gesprek willen wij de vluchteling uitnodigen voor de kerkdienst. Om het woord van God te horen. Het is belangrijk dat de veelal christelijke vluchteling zijn of haar ‘christen-zijn’ wekelijks met anderen in de kerk ervaart. Daarnaast willen wij aan zowel christelijke als niet-christelijke vluchtelingen mededogen, liefde en warme belangstelling betonen.”

De vluchtelingen gaan mee naar de kerk?
“Jazeker. Iedere zondagmorgen halen we de gasten op voor de kerk. Om negen uur staan we klaar bij het centrum. Tien over negen is het vertrek. Nieuwe mensen geef ik altijd een wekker of klokje. Mensen hebben vaak geen horloge of mobiel waarop ze de tijd kunnen zien. Ik geef dan ook een papiertje met de tijd waarop ze zondagsmorgens worden opgehaald. Het is belangrijk voor de orde in de kerk dat mensen op tijd komen. Daarom halen en brengen we de mensen met auto’s. Mensen uit Afrika vinden het bijvoorbeeld heel normaal om een half uur later te komen. Ja, dat kan niet. Na afloop van de dienst drinken we koffie met de gasten. Als ik merk dat het weer wat lastig wordt om ’s morgens op tijd klaar te zijn, breng ik de ‘time-training’ weer onder de aandacht.”

Verstaan de gasten de Nederlandse preek?
“De vluchtelingen komen van over de hele wereld. Nederlands spreken ze nog niet. De preek moet dus vertaald worden. In het Engels of Frans. Daarvoor zorgen verschillende gemeenteleden. Vooraf wordt een Engelstalige of Franstalige liturgie uitgereikt aan de hand van de preekschets van de dominee. In de kerk zitten de vluchtelingen en vertalers bij elkaar. Daarvoor is een aparte plaats. Voorin de kerk. Niet ergens achterin. Nee, voorin. Liefst zou ik ze middenin de kerk zien, maar dat is praktisch gezien wat lastiger. De vertaler schrijft op kleine briefjes de essentie van wat de dominee zegt. Het werken met vertaalbriefjes gaat makkelijk en maakt weinig lawaai. De gasten nemen de vertaalbriefjes ook mee. Die gebruiken ze om zelf bijbelstudie te doen. Vaak zijn er ook vluchtelingen die alleen een inlandse taal kunnen. Dan vertaalt een andere vluchteling voor hen. In het Swahili of Birmees bijvoorbeeld. Na de dienst drinken we koffie. Daar is ook altijd een ambtsdrager bij of de dominee. Hij geeft dan een korte samenvatting van de preek en sluit af met gebed.”

Waarom doet u het werk?
“Vier jaar geleden ben ik vanuit de kerkenraad gevraagd voor dit werk. In eerste instantie zei ik ‘nee’. Toch had ik daar geen vrede mee. ’s Nachts las ik in de Bijbel de tekst uit Ezechiël 2: 7. Dat sloeg naar binnen. Ik heb toen ‘ja’ gezegd. De vreemdeling is onze naaste. Ik probeer als een christen met deze mensen om te gaan. Hen een hartelijk welkom te geven in de gemeente. Dat is onze bijbelse opdracht. Het kan heel goed voor je zijn om met vluchtelingen in contact te komen. Om te horen hoe ze leefden, welke ontberingen ze meegemaakt hebben. Mensen die jarenlang in het bos hebben geleefd. Vrouwen die gezien hebben dat hun man en kinderen vermoord werden. En toch vertrouwen op God. Dan besef je dat de Heere Zijn kerk over de hele aarde heeft. Ik ontmoette eens een vrouw uit Congo. Ze zei: ‘Mijn man en kind zijn vermoord, en mijn andere dochter raakte ik kwijt, ze was vermist. Ik zat middenin de problemen. Maar ik stak mijn handen omhoog naar de hemel, naar Jezus. Hij alleen kon mij helpen.’ Moeder en dochter dachten beiden dat ze alleen overgebleven waren. Allebei zijn ze in Nederland terechtgekomen, de dochter vier jaar geleden, de moeder vorig jaar. En hier hebben ze elkaar teruggevonden! De moeder zei: ‘Nooit had ik geld om zelf een vliegreis te kunnen betalen. Maar God heeft er voor gezorgd. Ik heb mijn dochter weer’.”

Hoe vindt u het om het werk te doen?
“Ik ervaar het als een groot geschenk dat God mij dit werk heeft gegeven. Dat ik contact mag hebben met de mensen die openlijk kunnen getuigen van hun geloof. Ik zou het werk niet alleen kunnen doen. Samenwerken is erg belangrijk. We spreken elkaar als bezoekers regelmatig, we hebben veel steun aan elkaar.”

Op welke manier is de gemeente bij het werk betrokken?
“In de kerk is een team dat vluchtelingenwerk doet. De betrokkenheid op het werk is groot. Als we een oproep voor chauffeurs in de kerkbode zetten, dan hebben we zo twaalf aanmeldingen. Eén berichtje naar de JeV is genoeg voor een ‘legertje’ behangers of verhuizers. Geweldig! Vorig jaar is door de 21+ vereniging een gemeentediner georganiseerd. Een paar vrouwen uit Congo en Eritrea hebben toen Afrikaans gekookt. Zij stonden ook bij de tafel om aanwijzingen te geven over het opscheppen en de combinatie van gerechten. Na afloop straalden ze, ze vonden het geweldig om mee te doen. Vooral omdat alleen al het Afrikaanse eten op was. Als het een tijdje rustig is na het vertrek van een groep, dan hoor ik vaak: ‘Waar blijven de vluchtelingen?’ Het werk is heel goed voor de gemeente. Het versterkt de saamhorigheid en onderlinge band en het zicht op de wijdte van de kerk.”

Na een half jaar volgt de verhuizing. En dan?
“De vluchteling krijgt een huis aangeboden. Dat kan in Friesland zijn, maar ook in Limburg of in Zeeland bijvoorbeeld. Wij zoeken dan naar kerkelijke opvang in de nieuwe woonplaats en proberen een kerk te vinden die aansluit bij de onze. We gaan ook na of de opvang tijdig vorm krijgt; er moet geen gat vallen. Uiteraard is de vluchteling vrij in de keuze voor een kerk. Wij mogen onze diensten aanbieden. En bidden dat het Woord van God voor hen gezegend mag worden. Er zijn gemeenten die terughoudend zijn als het gaat om de opvang van vluchtelingen. Men is vaak bang voor het onbekende. Dat is niet nodig. De drempel lijkt hoger dan die in werkelijkheid is. Van de mensen die verhuizen krijg ik altijd de contactgegevens. Ik bewaar ook altijd foto’s. Een sociaal netwerk is erg belangrijk om vluchtelingen met elkaar in contact te kunnen brengen. Als een vluchteling naar een nieuwe gemeente gaat, is het belangrijk dat daar een stukje in de kerkbode wordt geplaatst. Dan weten de gemeenteleden ook wie er komt. Na de verhuizing gaan we nog een keer bij de mensen op bezoek. Ik kwam pas bij een gezin. In hun kale kamer stond een bank van de kringloop en wat stoelen. Op de tafel geen bloemen, wel een Bijbel. Dat treft je.”

Welke oproep zou u willen doen aan de lezers?
“Als je een allochtoon ziet in de kerk, kijk dan niet alleen nieuwsgierig. Geef ook een vriendelijk knikje of probeer een praatje te maken. Hartelijkheid naar mensen is belangrijk. Begroet ze als christen. Binnen de gemeente en daar buiten.”

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen