Afrika als buurman

Bij ‘hongersnood’ denken we gelijk aan Afrika. In het Westen kennen wij geen hongersnood. Hoogstens hebben we wat trek. Maar ook vandaag sterven er mensen door de honger. Kunnen wij daar wat aan doen? Als het nu de buren waren… En we eten weer verder. God heeft daar wat anders op te zeggen. Lees Amos 8: 4-6 nog eens door. Zijn wij daar ook niet schuldig aan in ons materialistische Westen? De wereld is een dorp geworden. En in dat dorp wonen wij ook. Afrika is dus toch onze buurman!

Gods maat is vol
Amos zag weer een visioen (vers 1-3). Gods oordeel is onafwendbaar. Het einde is gekomen over het volk Israël (vers 2). Al het gezang zal worden veranderd in lijkzangen (vers 10). Er zullen zoveel doden in het land zijn (vers 3), dat het verdriet zo intens is alsof ouders hun enig kind verloren (vers 10). Om het alles nog eens te benadrukken preekte Amos dat God een ‘eed gezworen heeft’ (vers 7). Misschien dat de Heere met deze woorden zegt: ‘Tot nog toe heb Ik geduld gehad, maar nu is de maat vol. Ik zal in eeuwigheid jullie daden straffen’. Zoals Amos eerder had gepreekt, zo preekte hij nu weer. Gods genadetijd is voorbij. Amos beschrijft het met het beeld van de rivier de Nijl die het land overspoelt (vers 8; vergelijk met 9: 5). Gods oordeel zal komen, als een plotselinge zonsverduistering (vers 9). Toch kon Israël nooit zeggen dat ze het niet wisten dat er een oordeel zou komen. Hij heeft hun gewaarschuwd voor hun afgodsdienst in Bethel te Samaria, Dan en ook Berséba. Waarschijnlijk stond in Berséba ook een tempel (vers 14). En om die zonde van afgodendienst zou de ergste hongersnood ooit komen (vers 11-13).

Geestelijke hongersnood
Amos’ preek eindigde met de voorzegging van een vreselijke hongersnood (vers 11-12). Zij zullen omlopen om het woord des HEEREN te zoeken, maar zullen het niet vinden (vers 12b). We moeten die tekst niet opvatten alsof er een ‘honger’ naar God en Zijn Woord komt. Als dat zo was, dan zou de HEERE zulke honger nooit onbevredigd laten. Nee, God spreekt hier over een wanhopig zoeken naar iets wat de leegte van een mensenhart kan bevredigen. Als we eens om ons heen kijken, zien we dan niet iets van deze hongersnood? Zijn wij bevredigd?

Hoe laat is het?
Amos sprak over het onafwendbare: het was tijd. De klok sloeg de eerste van de twaalf slagen al. We moeten daarom Gods vraag heel serieus nemen als Hij vraagt in vers 8: Zou het land hierover niet beroerd worden, en al wie daarin woont treuren? In Amos dagen trokken ze de schouders op voor zo’n vraag. En vandaag doen we hetzelfde. We rennen achter de afgoden aan van plezier, productiviteit, genot, sneller, reizen, noem maar op. Kardinaal Miloslav Vik had wel gelijk toen hij onlangs zei dat de verovering van Europa door de islam eigen schuld was. Waarom? Omdat we in het Westen ons geestelijk fundament hebben verlaten en daardoor een geestelijke leegte hebben overgehouden. Honger heeft de gevallen mens altijd gehad. Maar die honger kan alleen gestild worden door de genade en vrede […] vermenigvuldigd door de kennis van God en van Jezus onze Heere, zoals Petrus schreef (2 Petrus 1: 2)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen