Luís’ leven in Ecuador

Ik was acht of negen toen ik voor het eerst in de kerk kwam. Het gebouw waarin we nu zitten, was toen nog niet eens gebouwd. We kwamen nog samen in een klein huisje dat zendeling Raymond Warnaar gehuurd had. M’n vrienden hadden me uitgenodigd. Ze vonden het erg mooi wat daar allemaal werd verteld en gedaan. Dat vond ikzelf ook, toen ik voor het eerst was geweest. Ik ben er nooit meer weggegaan. Op een gegeven moment heb ik ook mijn moeder uitgenodigd. Met haar woon ik samen; ze is gescheiden van mijn vader. Ik zei tegen haar dat het zo fijn zou zijn samen de Heere te dienen en in Zijn wegen te wandelen.

Studeren voor catechisatie
Mijn moeder – Mónica heet ze – vond het ook erg fijn om naar de kerk te gaan. Maar het duurde wel even voordat ze ook lid werd. Tweeënhalf jaar geleden zei ze tegen me. Waar het in de kerk over gaat, dat is heel belangrijk, dat is van levensbelang”. Ze is toen de nieuwelingencatechisatie gaan doen. Drie maanden lang heeft ze elke week gestudeerd. Ze moest huiswerk maken en vragen leren. Daarna is ze de belijdeniscatechisatie gaan doen. Februari vorig jaar heeft ze, met vier andere mensen, belijdenis gedaan. Ze is nu heel trouw. Eigenlijk mist ze nooit een kerkdienst, ook niet doordeweeks. Ze geeft les op de zondagsschool en doet mee in de muziek.

Cursus keyboard spelen
Ikzelf doe trouwens ook mee in de muziek. Anderhalf jaar geleden heb ik me opgegeven voor een cursus orgelspel in de kerk. Ik kon toen van de kerk op afbetaling heel goedkoop een keyboard krijgen. Daar oefen ik op en eens in de twee weken speel ik in een van de zondagse diensten. Niet dat ik heel goed kan spelen. Maar ik ken wel de akkoorden. Samen met twee gitaren kunnen we zo de zang begeleiden. Dat gaat best aardig. Voordat ik aan de beurt ben, oefenen we samen op vrijdagavond. En voordat we op vrijdagavond bij elkaar komen, oefen ik natuurlijk al thuis, samen met mijn moeder, zij op de gitaar.

Les uit de Bijbel
Heerlijk is het om zo bij de kerk betrokken te zijn. Bijna iedere zaterdagavond ga ik ook naar de jeugdvereniging. Voor de zondagsschool ben ik inmiddels te oud geworden. Een lid van de gemeente geeft ons les uit de Bijbel. Op dit moment bestuderen we het boek Job. Aan de hand van de Bijbel, moeten we vragen beantwoorden. Voordat we aan Job begonnen, hadden we een vragenboekje over hoe goed je nu eigenlijk moet zijn om zalig te worden. Daarin kwamen allerlei thema´s aan bod die eerst heel moeilijk leken, maar die ik nu toch wel een beetje begrijp. De zondeval bijvoorbeeld. En wat genade is. Of rechtvaardigmaking. Of heiligmaking.

Werken voor mijn studie
De jeugdvereniging is verdeeld in twee groepen. Ik zit bij de groep van twaalf tot veertien. Dat zijn er ongeveer vijftien. Er is ook een groep van vijftien en zestien jaar. De Kerstviering hebben we samen gedaan. Alle trouwe leden kregen toen een T-shirt met daarop de naam van de kerk: Buenas Nuevas, het Goede Nieuws. Heel soms moet ik op zaterdagavond verstek laten gaan. Dat is als ik ga werken bij mijn vader, die vlees verkoopt. Als ik hem een dag lang help het vlees bij de klanten te bezorgen, geeft hij me vijf dollar. Daarmee kan ik mijn moeder helpen zodat ze bijvoorbeeld dingen voor mijn studie kan betalen.

Veel gekregen van de Heere
We hebben het niet breed, mijn moeder en ik. Gelukkig kon ze vorig jaar via een regeringsproject een stenen huisje laten bouwen. Daar wonen we nu in. Een koelkast hebben we niet. Maar we zijn gelukkig. We hebben toch heel veel zegeningen van de Heere gekregen? Vooral dat we samen naar de kerk gaan en de Heere dienen! Ook een zegen van de Heere is dat ik naar een particuliere school kan gaan. Dat kost geld, maar de diaconale stichting Esteban heeft me een beurs gegeven. Mijn moeder hoeft maar een klein deel zelf te betalen. Op school krijg ik goede studiebegeleiding en verzorgt de kerk het vak christelijke vorming. Hoe noemen jullie dat in Nederland? Godsdienstles? Ja, dat is het. Vinden jullie het daar ook zo’n voorrecht om het Woord van God te kunnen horen? Volhouden! Er staat in de Bijbel dat we onze ouders moeten eren. Dat moet zéker als ze ons, zoals mijn moeder, het goede voorbeeld geven.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen