Slaaf van je gewicht

Met goede moed ga je beginnen. Je zegt ‘nee’ tegen het snoepje dat je vriendin je aanbiedt. Je neemt geen geld mee naar school om niet in de verleiding te komen iets te kopen uit het snoepautomaat. Op internet zoek je naar goede dieettips. En het lukt. Vrij snel ben je die drie kilo teveel kwijt. Wauw! Het geeft je een kick! ‘Dit kan ik.’ Lijnen. Eindeloos veel meiden beginnen eraan en stoppen er weer mee. Maar er zijn ook meiden – en soms jongens – die beginnen eraan, maar stoppen niet meer. Als je er drie kilo af krijgt, lukt het je misschien ook wel om er nog drie af te krijgen. Je wordt wat strenger voor jezelf. ’s Avonds schep je kleinere porties eten op en op school eet je je brood niet op. Niemand die het weet. Je voelt je wel wat slap, maar dat stimuleert je juist om door te gaan. Jij weet tenminste van doorzetten. Je mag niet toegeven aan je hongergevoel.

Beheerst door lijnen
Als je in de spiegel kijkt, zie je een dik kind. Om je bovenarmen zit nog vet. En naar je buik wil je niet eens kijken. Afschuwelijk. De mensen die je slank noemen, hebben gewoon niet goed gekeken. Langzamerhand, zonder dat je het in de gaten hebt, krijgt lijnen jou in de greep. Je bent steeds calorieën aan het tellen. Alles wat er teveel in is gegaan, wil je er weer af joggen. Je begint een eetstoornis te ontwikkelen, hoewel je hier zelf niet zo één, twee, drie van te overtuigen bent. Daarbij ben je verschrikkelijk bang om ook maar één grammetje aan te komen. Alles in je verzet zich daartegen. Hoe kun je merken dat je lijdt aan de eetstoornis anorexia nervosa?

Somber gevoel
Allereerst heb je een heel laag streefgewicht voor wat normaal is bij jouw lengte. Ook heb je een grote angst om aan te komen. Je ontkent je lage gewicht en probeert dat te verbergen. Je kunt je niet goed meer concentreren. Raakt vergeetachtig. En voelt je somber en lusteloos. Je kunt allerlei lichamelijk klachten krijgen, zoals hoofd- of buikpijn, hartkloppingen, haaruitval en trage darmen.

Behandeling
Anorexia is niet ongevaarlijk. Door ondervoeding kun je zo uitgeput raken, dat je komt te overlijden. Het is belangrijk hulp te zoeken. De behandeling zal er in eerste instantie op gericht zijn weer een normaal gewicht te verkrijgen. Daarmee ben je er nog niet. Ook je denken moet veranderen. Door je ziekte is voedsel je vijand geworden. Ook zal er veel aandacht zijn voor je gevoel van eigenwaarde. Dat ontleende je aan je gewicht. Door de behandeling ga je leren dat je waardevol bent, wat je ook weegt!

---
Eén appel per dag
“Het begon in de tweede klas van de middelbare school, ik was dertien en wilde niet meer eten, laat staan snoepen. Ik zat in die tijd totaal niet lekker in mijn vel en ik had helemaal geen eigenwaarde meer. Door zo min mogelijk te eten en te snoepen had ik het gevoel wél iemand te zijn en voelde ik me sterker. Dat stukje van mijn leven had ik tenminste stevig in eigen hand. Er was eerst niemand die echt in de gaten had waar ik mee bezig was. Ik zelf eigenlijk ook niet, of misschien wilde ik het ook niet onder ogen zien. Dat het gevaarlijk was om zo weinig te eten, daar was ik al helemaal niet mee bezig. Tot er een aantal momenten kwamen dat ik wel onder ogen móest zien dat ik een serieus eetprobleem had: anorexia. Maar toen was ik al te ver en wilde ik eigenlijk helemaal niet meer ‘normaal’ gaan eten. Het omslagpunt is gekomen toen ik - door andere omstandigheden - uit huis werd geplaatst. Ik woog toen nog maar 34 kilo. De mensen bij wie ik daarna in huis kwam, hebben diezelfde avond nog een strak eetschema opgesteld, waarin precies stond wat ik elke dag moest eten. Dat was het allermoeilijkste moment: ik moest nu wel eten, anders zou ik worden opgenomen in een eetkliniek. Dat wilde ik niet! Langzamerhand ben ik omhoog gekrabbeld uit het dal. We merkten dat mijn probleem dieper zat dan alleen niet willen eten: er was niemand die mij waardering gaf, niemand die mij liefde gaf. Ik ging daarom waardering proberen te halen uit dingen die ik goed kon, bijvoorbeeld lijnen, dun zijn. Dat heeft mij bijna kapot gemaakt. Van mijn anorexia afkomen zag ik ook als een plicht aan God. Ik hoor verantwoordelijk om te gaan met mijn lichaam. Het is een tempel van de Heilige Geest. God wil mij steunen, op eigen kracht had ik het ook nooit gered.”


Bron: www.mindguide.nl. Zie ook: www.optiment.eu.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen