Leven tot Gods eer

Het antwoord op de vraag naar het doel van het leven is in de Bijbel niet moeilijk te vinden: God liefhebben met geheel ons hart en onze naaste als onszelf. De grote catechismus van Westminster begint met de vraag: ‘Wat is het belangrijke en hoogste doel van de mens?’ Het antwoord luidt: ‘Het belangrijkste en hoogste doel van de mens is God te verheerlijken, en zich eeuwig in Hem te verblijden.’ In het paradijs was het geen vraag wat het doel van het leven was. Zoals een vis alleen maar kan zwemmen, zo ‘vanzelfsprekend’ was het voor Adam en Eva om God te verheerlijken. Adam en Eva hebben zich echter brutaal en moedwillig van God afgekeerd. Na de zondeval wilden Adam en Eva niets liever dan onophoudelijk God tergen door hun zonden. De Bijbel is daar glashelder over. Lees maar in Genesis 6: En de HEERE zag, dat de boosheid des mensen menigvuldig was op de aarde en al het gedichtsel der gedachten zijns harten te allen dage alleenlijk boos was (vers 5). De gedachten van de mens zijn alleen maar boos en puur egoïstisch. Achter het dunne vernislaagje van vriendelijkheid en braafheid gaat een zelfzuchtig hart schuil.

Grootste zorg
Trouwe Bijbellezers zullen dat begin wel hebben verwacht. We wéten dat we God boven alles moeten liefhebben en onze naaste als onszelf horen te beminnen. We wéten dat niemand dat uit zichzelf doet. We kennen immers Romeinen 3 waar staat dat er niemand is die God zoekt? Zelfs niet één. We weten nog meer: er moet een wonder van Gods genade in ons leven plaatsvinden. We moeten door het borgwerk van de Heere Jezus behouden worden, anders gaan we voor eeuwig verloren. Dat wéét elke trouwe Bijbellezer. Maar hoe leven we nu met die wetenschap? Staat het zoeken van het Koninkrijk van God en Zijn gerechtigheid in ons leven bovenaan? Is het de grootste vraag van ons leven hoe we weer kunnen gaan beantwoorden aan dat hoge scheppingsdoel? Is het onze hoogste wens weer met God verzoend te worden? Als dat zo is, komt de vraag naar het doel van ons leven in ander licht te staan. Wie ooit door het licht van de Heilige Geest de zonde in zijn vuile en godvijandige karakter heeft leren zien, kent geen groter probleem dan zijn eigen hart. Wie ooit iets van de liefde van God in zijn hart heeft gevoeld, heeft maar één allesoverheersende zorg: hoe zal ik zo’n goeddoend God nog langer met mijn zonde tergen? Dan voel je iets van de heiligheid van God en besef je dat God de zonde niet ongestraft zal laten.

Zinloos
Die zorg wordt in de weg van de bekering alleen maar groter en dieper. Want wie ooit door genade God boven alles heeft lief gekregen en heilig verliefd is geworden op de Heere Jezus, vraagt zich af: Wat zal ik de HEERE vergelden voor al Zijn weldaden, aan mij bewezen? Maar dat werk van de Heere ken ik niet, zegt iemand. ‘Ik weet wel dat dit alles waar is. Toch stel ik vaak die vraag naar het doel van mijn leven. Want ik heb grote zorgen in mijn leven. Soms grijnst de zinloosheid me aan. Ik ben heel bezorgd over mijn gezondheid. Ook heb ik veel verdriet omdat er in ons gezin grote problemen zijn.’ Een ander heeft ernstige psychische problemen die terneerdrukken en denkt: heeft mijn leven wel zin? Weer een ander weet na enkele mislukte studies echt niet meer welke opleiding bij hem past en vraagt zich af: wil de Heere mij wel helpen? Zou de Heere het gebed van onbekeerde mensen wel horen? Jazeker! Iedereen mag de Heere voor al zijn zorgen aanroepen. God wil mensen in nood helpen. In de Bijbel staan voorbeelden waaruit blijkt dat de Heere ook onbekeerden in nood helpen wil. Al de tien melaatsen worden door de Heere gezond gemaakt. Hoewel er maar één terugkeerde tot de Heere Jezus.

Roepstemmen
Om twee redenen wil de Heere ook onbekeerden helpen. Allereerst omdat de mens een schepsel van God is. God draagt zorg voor ieder mens. Wie de Tien Geboden goed bestudeert, merkt hoeveel zorg de Heere draagt voor ons welzijn: voor ons lichaam, voor ons leven, voor ons bezit, voor onze goede naam. Er is niets waar de Heere niet om mag worden gevraagd. De tweede reden waarom de Heere de onbekeerden helpen wil, lezen we in Romeinen 2: Of veracht gij de rijkdom van Zijn goedertierenheid en verdraagzaamheid en lankmoedigheid, niet wetende dat de goedertierenheid Gods u tot bekering leidt? (vers 4). De Heere wil dat we tot bekering komen en heeft het tijdelijke en eeuwige welzijn van Zijn schepsel op het oog. Door alle zegeningen en moeiten heen klinkt de roepstem:Mijn zoon, geef Mij uw hart. Die roepstem klinkt welmenend en waarschuwend. Want als we die roepstemmen verachten, dan verwerpen we de Heere. Bid daarom om Zijn genade!

Genade
Als je zorgen hebt, is het goed die te delen met anderen. We mogen hulp vragen als psychische nood ons bezet. Daarin hebben we ook onze verantwoordelijkheid. Onder Gods zegen kan met goede – soms professionele – hulp ook uitkomst komen. Hoe moeilijk het ook kan zijn, het is heilzaam met mensen die je kunt vertrouwen je zorgen te delen. Het is belangrijk dat we voor mensen in nood oog hebben. Er wordt zoveel in eenzaamheid getobd met grote – psychische – zorgen. We liggen snel wakker van onze zorgen en slapen rustig terwijl onze naaste in grote nood verkeert. Vaak verraadt de vraag naar het doel van ons leven onze gerichtheid op onszelf. Míjn toekomst, míjn studie, míjn baan en míjn verkering staan centraal. We kunnen niet ieders kruis op ons nemen. Maar als de nood van anderen ons weinig doet, hebben we dan onze naaste wel lief als onszelf? De vraag naar het doel van ons leven kan ook uit ongeduld en rechthebbendheid gesteld worden. Geduld en onderworpenheid aan de weg die de Heere met ons gaat, is niet onze sterkste eigenschap. Alleen genade leert ons Christus nabidden: Niet mijn wil, maar Uw wil geschiede.

Bemoedigend
Als we zorgen hebben en geen uitweg zien, denken we vaak dat alleen een plotseling wonder onze situatie kan veranderen. Maar verandering vindt meestal plaats in de weg van de geleidelijkheid. Verschillende jonge mensen die ik enkele jaren geleden ontmoette, verkeerden in grote zorgen. Als je hen dan later weer ontmoet, gaat het vaak opmerkelijk beter. Niet alle problemen zijn opgelost, maar vaak zijn er toch dingen ten goede veranderd en mogen ze ervaren dat de Heere uitkomst wilde geven. Oudere mensen kunnen soms veel vertellen hoe wonderlijk hun levensweg is geleid. Uit die ervaringen blijkt dat Gods voorzienigheid gaat over alle dingen van ons leven. Dat is bemoedigend. Het is groot als je in je leven mag ervaren dat de Heere gebeden heeft willen verhoren en uitkomst heeft willen geven. We kunnen zelfs belijden dat het niet verdiend is. Maar we mogen nooit onze zaligheid bouwen op die uitreddingen en Gods wonderlijke leiding in ons leven.

Gevaarlijk
Sommigen denken: ‘Als de Heere nu zo voor me gezorgd heeft en telkens heeft geholpen, dan mag ik toch wel geloven dat de Heere van me afweet? Dan zal de Heere me bij het sterven toch niet verlaten? Ik geloof echt dat ik een kind van God ben.’ Het is heel gevaarlijk zo te denken. We verwarren dan Gods algemene goedheid die Hij aan al Zijn schepselen bewijst met Zijn bijzondere genade. Wie mag getuigen van Gods zorg in zijn leven, maar zich nooit echt heeft bekommerd om zijn vele zonden tegen een goeddoend God bedreven, is nog onbekeerd… Vraag toch om het ontdekkende licht van Gods Geest om je onwaardigheid en schuldigheid oprecht te leren kennen. De zondenschuld van de Samaritaanse melaatse woog hem zwaarder dan de nood van zijn melaatsheid. Zijn zielennood dreef hem uit tot Christus, Die met innerlijke ontferming het verlossende woord sprak: Sta op en ga heen; uw geloof heeft u behouden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen